Menu Spirituele Vakantie Reizen

Spirituele Vakantie Reizen

Spirituele Vakantie Reizen
0575-472403
06-39804150

Wij helpen jou vrijer en gelukkiger te worden!​ Ga mee op reis!

← Blog ← Thema burn-out-en-stress

27jul

Drie tips voor het koesteren van je paspoort

  • Wat te doen met je paspoort op reis? Altijd en overal bij je houden of achterlaten in je hotelkamer. Ik kies altijd voor het laatste. Kiezen is een kwestie van intuïtie, vrees ik.
  • Maak kopieën van je paspoort, of nog beter: scan je paspoort in en stuur dit naar je eigen emailadres. In geval van enorme pech kun je je papieren identiteit altijd uit je mailbox vissen.
  • Wie inschat de komende tijd veel op reis te gaan (stempeltje-stempeltje!), kan kiezen voor een 'zakenpaspoort', een gewoon Nederlands paspoort met dubbel zoveel pagina's: 64 stuks!

Heb jij wel eens problemen gehad bij de douane?

Paspoort of ID-kaart afgeven

In de Nederlandse wet is vastgelegd in welke situaties het paspoort in Nederland moet worden afgeven, bijvoorbeeld aan de politie, werkgevers en zorginstellingen. Verblijven in een vakantie-accommodatie valt daar niet onder. In het buitenland kan dit anders zijn, je hebt te maken met de wetgeving van het land waar je aanwezig bent.

De ANWB heeft navraag gedaan bij haar zusterclubs in Groot-Brittannië, Duitsland, Spanje, Italië, Oostenrijk, Bosnië-Herzegovina, Zweden en Tsjechië. In deze landen is afgifte niet verplicht.

 

 

Oplossingen

Om het risico op fraude te voorkomen hebben wij de volgende adviezen:

  • Receptie schrijft / typt gegevens over: 
  • Vraag het BSN nummer niet over te nemen
  • Receptie wil kopie maken: 
  • Geef een eigen kopie waarop het BSN-nummer al is door gehaald, de foto is doorgekruist met vermelding voor wie kopie is bedoeld en de datum. Laat daarbij wel het officiële document zien als bewijs dat het om het juiste document gaat.
  • Geef het ID-bewijs af voor een kopie met een paspoorthoes, die fraudegevoelige gegevens afschermt.
  • Gebruik de Kopie ID app van de overheid. Dit is een app waarbij je met je smartphone gemakkelijk en veilig een kopie van je identiteitsbewijs kunt maken. Je kunt het BSN nummer door strepen en er kan een watermerk overheen gezet worden met datum en doel van de kopie. Deze scan kan per mail direct naar de accommodatie verstrekker worden gestuurd.
  • Als de receptionist zelf een kopie maakt, vraag dan of de receptionist het BSN-nummer en foto wil doorhalen en op de kopie te schrijven voor wie de kopie is gemaakt.
  • Receptie wil paspoort of ID innemen: 
  • De receptie kan verschillende redenen hebben om het paspoort in te nemen. De een zal het om redenen van service doen (je kunt alvast naar het verblijf terwijl de receptionist inschrijft), een ander doet het als borg. 
  • Best is om direct aan te geven dat je liever niet wil dat het document wordt ingenomen. Wijs daarbij bijvoorbeeld op het risico van fraude met data, maar ook op het voorhanden moeten hebben van het document voor politiecontrole, een ongeval, een uitstapje met een grenspassage. Je kunt een boete krijgen als je het document niet kan tonen.
  • Het is mogelijk dat een receptie dit niet meteen accepteert. Je kunt dan het volgende proberen:
  • Een vooruitbetaling te doen of een garantie voor een bepaald bedrag via de creditcard te geven. Deze oplossing werkt meestal in het geval de ondernemer zekerheid van betaling zoekt of een borg voor mogelijke schade aan hetgeen beschikbaar wordt gesteld.
  • Op campings aangesloten bij Camping Key Europe kun je volstaan met het achterlaten van deze kampeerkaart in plaats van het paspoort of ID. Deze kaart is verkrijgbaar bij ANWB.

De ANWB heeft in overleg met het ministerie van Buitenlandse Zaken een brief opgesteld. Daarin is uitleg gegeven dat je het paspoort volgens onze regels niet zomaar afgeven mag worden en dat het document eigendom is van de Nederlandse staat. Download het briefje in het: Duits, Engels, Frans, Italiaans, Nederlands, Spaans of Turks.

Meer lezen, ga naar de ANWB

 

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

25jul

Het zeil avontuur van Lien Pepermans

Vijf jaar terug besloten Gi van de Perre en Lien Pepermans het avontuur aan te gaan met een catamaran en de Carribean. Een avontuur wat nog steeds aan de gang is, maar nu ook voor uitgenodigden. Lien en Gi geven de spirituele single reizen op hun boot. Wil je gelijk daar meer van weten? Klik dan hier.

We hebben het gehaald, we zijn aangekomen in Prickly bay, Grenada!! En we hebben een veilige plek gevonden waar we onze catamaran een maand kunnen laten terwijl wij in Belgie zijn!! Onze intuitie heeft ons naar hier, Grenada gebracht en het 'klopt' helemaal...de mensen hier zijn ontzettend vriendelijk, blij, behulpzaam. Alles gaat vlot en makkelijk. Zoals daarnet liepen we de bureau van Spice Island Marina binnen om te vragen of ze nog plaats hadden voor onze boot! 'Tuurlijk', zei de vrouw achter het bureau, 'tijd en plaats :-)', haar ogen straalden en haar witte tanden kwamen helemaal bloot :-)! Heerlijk om zo warm ontvangen te worden!

Onze laatste tocht van Barahona, Dominicaanse Republiek (vertrokken op 14 maart) tot hier was een super vermoeiende en uitputtende tocht van 11 dagen & 1150 zeemijl. 

9 dagen continu 'scherp aan de wind

.., soms echt heel scherp om het te kunnen halen, soms met beide motors erbij om zo weinig mogelijk te 'verleieren' en het minst hoogte te verliezen...opboksen tegen golven en stroming... Elke nacht wacht lopen, mezelf wakker houden met filmkes kijken, om de 18 min een alarmke om buiten de situatie te checken, te zien of er geen ander schip in de buurt is, of buiten naar de sterren kijken, genieten van al die wonderbaarlijke twinkellichtjes boven mijn hoofd of als ik echt bijna in slaap viel, begon ik, terwijl goed vasthoudend, ter plaatse te springen, te dansen of te zwaaien met mijn benen....weer energie in mijn lijfke pompen :-)!

Na 3 dagen en nachten hopsen, botsen, knotsen en onszelf heen en weer geschud voelen zoals in een wasmachine, kwamen we in de buurt van Bonaire. De wind stond op dat moment eigenlijk goed om door te gaan richting Grenada, maar Gi en ik waren doodop, we zaten 'erdoor'...

Ons verstand en angst zeiden: jullie kunnen nu toch niet stoppen, jullie moeten door anders geraken jullie niet op tijd in Grenada! Ons hartje en gevoel zeiden: hmmmjaaa, even een 'break', even niet heen en weer geslingerd worden, heerlijk door kunnen slapen tijdens de nacht, ...

Dus hebben we ons gevoel gevolgd, zijn gestopt in Bonaire en het was fantastisch :-)! We zijn heerlijk gaan eten, fijne mensen ontmoet, zalig kunnen door- en uitslapen, de boot volgetankt met diesel en water, nog wat extra fruit gekocht... 

Drie dagen en nachten na ons vertrek vanuit Bonaire kwamen we in de buurt van Blanquilla, een eilandje dat bij Venezuela hoort... Weer kwamen onze angst en verstand 'kakelen' in ons hoofd: we moeten doorzeilen, geen tijd om 'te rusten', om te genieten, we moeten door, door, door!! Ons hartje zei weer: geniet, rust, relax, laat alles maar even los...

We zijn gestopt in Blanquilla en wat een paradijsje daar!! We lagen helemaal alleen in een vrij smalle baai met helder blauw water, super goed beschermd en totaal geen deining....ons Lazulike lag helemaal stil...zalig :-)! Recht voor ons een wit paradijselijk strand, in twee verdeeld door grote, grijze, ronde rotsen... Een beetje verder op de rand van het klif stond een mini huisje, helemaal verlaten en al een beetje aan het vervallen. Wat een zicht van daar boven...zicht op dat prachtige strand, de zee, het 'binnenland'...het binnenland was een schakering van verschillende tinten groen...van frisgroen tot 'dorgroen' met de helder blauwe hemel op de achtergrond. Een romantisch, idyllisch plekje...onze ideale stop. 



Ik ben zo blij met ons als team

Op momenten dat ik het niet meer zag zitten, was Gi er om mij te steunen, mij te laten slapen en tijd te geven. En andersom...als Gi niet meer kon, was ik er....

De laatste maanden waren op vele vlakken onzeker (waar naar toe, waar laten we onze boot achter als we naar belgie gaan,...) en enorm uitputtend omwille van deadlines die we 'moesten' halen (in Cuba moesten op tijd in Santiago zijn omdat ons visum verliep, op tijd in Grenada geraken om ons vliegtuig te kunnen halen)...

Maar aan 1 ding twijfelde ik nooit...en dat is 'ons'...mijne flappie en ik voelt zo sterk en zacht tegelijk, zo puur en open, zo krachtig en kwetsbaar, zo vrij en rustgevend.
Ik zeg altijd tegen Gi dat hij mijn oase is van rust :-)! Als ik in paniek ben, in emotie schiet, het allemaal even niet meer weet...is hij er en weet hij de juiste dingen te zeggen of net niet te zeggen... Alleen zijn aanwezigheid, zijn aanraking, zijn strelingen en de 'ruimte' die ik krijg om er helemaal te zijn met wat er op dat moment is...is hemels! Dank je wel, lieve Flappie om in mijn leven te zijn en deze reis samen te maken! Ik hou van je en ben zo blij bij jou te zijn!!
Ik heb ook veel gepraat tegen mezelf, mezelf recht in de ogen gekeken in de spiegel...heel zacht en teder...soms gewoon heel intens kijken, op andere momenten liefdevolle woorden: 'ik hou van je Lien, je bent fantastisch, het is helemaal ok, het is veilig...ik hou van je!'

Tijdens deze laatste tocht heb ik heel veel terug gedacht aan het moment dat ik samen met een vriend, Sebastien, in Nepal een gigantisch hoge bergpiek aan het beklimmen was.... Ik had tot dan toe altijd een diep gewortelde overtuiging dat ik alles waar ik aan begon tot het einde kon afmaken...maar daar op die piek had ik het gevoel: 'dit haal ik niet'...mijn benen voelde als pudding, elke stap die ik deed leek zo zwaar dat mijn ademhaling niet kon volgen, mijn hart ging als een wild paard te keer net alsof ik een marathon aan het lopen was...ik kon fysiek niet meer...

Stap voor Stap

Samen met Sebastien verlegden we ons doel...ons doel was niet meer die piek maar de volgende bocht of de volgende rots...stap voor stap....weer stoppen, rusten, iets eten om krachten op te doen...stap voor stap....traag, heel langzaam gingen we vooruit.... en uiteindelijk stond ik daar op de piek.... Wat een overweldigend gevoel, tranen van blijheid, van fierheid, van 'yes, hier sta ik op de top van de wereld'....

Deze herinnering en exact dezelde woorden, gingen door mijn hoofd als een mantra tijdens deze tocht van 11 dagen knoeften: 'stap voor stap...het is ok...'
Nu nog 3 dagen uitrusten, de boot klaar maken om hier een maand alleen te blijven, onze valiezen pakken en...Belgie: here we come :-)!!
Zachte, lieve en stralende knuffffsss van Lien Pepermans en Gi van de Perre

Wil je een keer mee met Lien en Gi op een spirituele zeil reis voor singles?

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

21jul

Hoe voelt een man zich na de scheiding?

Na een scheiding nemen veel vrouwen een time-out van een intieme relatie. Verdriet verwerken, voor jezelf zorgen en stabiliseren. Vaak is een scheiding de aanleiding om naar binnen te keren en tot rust te komen. Maar is dit ook zo voor mannen? Kunnen zij die stille lege avonden aan? Als een man wordt verlaten door zijn vrouw dan loopt zijn ego een fikse deuk op. Hij heeft, in zijn optiek, verloren. In plaats van het verdriet van dit afscheid toe te laten en dit eerst een plek te geven gaat hij liever snel op zoek naar een nieuwe relatie. Het ego wordt hiermee gestreeld, want zie je wel, hij mag er nog zijn. 

Mannen hebben een soort oerdrift die maakt dat ze zich niet alleen verplicht voelen voor hun vrouw te zorgen maar in zekere zin ook ‘zijn bezit’ is. In relatie tot vrouwen (ook bij moeder -zus) zie je dat mannen vaak een behoorlijke beschermingsdrang aan de dag leggen. Door het ‘zwakkere geslacht’ te beschermen en daar goed voor te zorgen wordt het ego versterkt en opgekrikt. Een scheiding gooit hier flink roet in het eten. De trots krijgt een knauw, want iemand wil niet langer door hem beschermt worden. Door snel een nieuwe vriendin aan de haak te slaan en een nieuwe relatie te beginnen herstelt hij die trots en lijkt snel alles weer bij het oude.

Vrouwen kunnen beter alleen zijn dan mannen

De heren hebben meer behoefte aan de stabiliteit die een relatie biedt en hangen meer aan het gezelschap van hun partner. Je ziet ook vaak dat vrouwen bij een tweede of derde serieuze relatie het liefst kiezen voor een LAT relatie terwijl vrijwel alle mannen het liefst willen gaan samenwonen. Mannen (ook al geven ze het lang niet graag toe) worden nu eenmaal graag verzorgd. Na een scheiding is de overgang vaak enorm. Het ene moment is er 7 dagen in de week iemand om hem heen, het volgende moment zit hij ineens in een leeg huis, moet zijn eigen eten klaarmaken, de was strijken, boodschappen doen en ook nog eens alle dagen het eten koken. Mannen hebben hier meer moeite mee dan vrouwen en daarom zijn ze na een scheiding al snel op zoek naar vervanging.

Mannen hebben van nature een winnaars mentaliteit

Ze zijn competitief ingesteld en de drang om te willen winnen zie je niet alleen terug in relaties maar ook in een potje voetbal, spelletje met vrienden of op het werk. Mannen houden er doorgaans niet van de ‘mindere’ te moeten zijn. Als een man wordt verlaten door zijn vrouw dan loopt zijn ego een fikse deuk op. Hij heeft, in zijn optiek, verloren. In plaats van het verdriet van dit afscheid toe te laten en dit eerst een plek te geven gaat hij liever snel op zoek naar een nieuwe relatie. Het ego wordt hiermee gestreeld, want zie je wel, hij mag er nog zijn. Tegelijkertijd geeft hij zijn ex de boodschap dat er meer vissen in de vijver zijn. Zo bijzonder was ze nou ook weer niet.. Kijk maar, ik ben alweer gelukkig en jij hebt nog niemand. Gewonnen!

 

 

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

16jul

Kom uit je luie stoel, doe iets nieuws

Ken je dat gevoel dat alles wel loopt in je leven, je hebt niet teveel zorgen, maar je leven is wat saai en leeg. Hoelang ga je daar mee door? Ik begrijp dat het comfortabel is, hetzelfde deuntje elke dag. Maar brengt dit het gevoel dat je leeft, dat je midden in het leven staat? Of ben je de toeschouwer geworden van je eigen leven?

Wat heb je nodig?

Alleerst denk ik de motivatie om iets te veranderen waardoor je weer gaat voelen hoe leuk het leven is. Het zit hem vaak in de kleine dingen. Voor mij was dat b.v. dat ik me aansloot bij een eetclub, voor elkaar koken en luisteren naar elkaars verhalen. Maar ik deed ook nog iets anders. Mijn wens was al heel lang dat ik me meer vrouwelijker wilde voelen. Een goede start voor mij was simpelweg 5 jurken kopen, in andere kleuren en mode dan ik gewend was. Nu, met lekker weer draag ik ze elke dag, ik voel me happy, ik voel me lijf. Een ander ding die ik deed was mijn voeding veranderen, minder vlees, meer vis. Je weet wel die goede vetten heeft.

Jezelf onder de loep nemen is belangrijk, het zit echt vaak in kleine dingen. 

Nodig meer vrienden uit

Ik hoor vaak van mensen dat ze al jaren in dezelfde kring van vrienden zijn en dat het ze niet lukt om nieuwe vrienden te maken. Er zijn volop mogelijkheden om dat te doen, er zijn zoveel leuke workshops, clubs waar je lid van kan worden. Je moet wel die eerste stap durven zetten. Kom op, pak je agenda er eens bij en plan het in en haak niet af. Doe het!

Wellicht zou je eens andere dingen kunnen ondernemen met je vrienden die je hebt. Kom met een voorstel en laat hun met een voorstel komen. Wie niet waagt wie niet wint!

Opruimen in je huis

Zit je al op dezelfde stoel of bank de laatste 10 jaar of langer?  

Hoe zou het zijn om eens te snuffelen naar ander meubilair, second hand of nieuw, maakt niet uit. Een andere kleuren samenstelling, eentje waar je blij van wordt! Of ga eens door je tuin, kloppen de kleuren nog, word je blij van je tuin?

Daarnaast kan je ook eens kijken wat je kan opruimen waardoor je weer een ander blij maakt. Ik doe dit al jaren en het voelt heerlijk dat ik geen overbodige spullen hebt.

En dat je een ander ook wat gunt. Opruimen is goed voor je ziel.

Visionboard maken

Gebruik eens oude tijdschriften, zoek eens beelden of teksten, ga is vrij aan de gang wat je aanspreekt. Laat lekker je fantasie vrij en laat los. Alles mag.

Je kan er een paar keer aan werken, hang het op in je woonkamer of keuken en kijk zo nu en dan. Waar wordt je blij van, wat zou je anders willen. Schrijf het op je visionboard. Maak nog geen besluit maar gun jezelf dit proces. Kijk eens na een maand wat het je heeft gebracht. En ga het dan pas ook uitwerken! Volg je intuïtie Je kan dit!

En lukt dit je allemaal niet?

Heb je het gevoel niet verder te komen, blijf je draaien in rondjes? Wacht gewoon niet langer. Zoek hulp in je omgeving of kom mee op een reis of een personal coaching traject in Zutphen.

Dus kom uit je luie stoel en doe iets! Dan lukt het!

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

13jul

Advies aan de single: Ga op zoek

Vroeger was de liefde vooral een noodzakelijke en praktische aangelegenheid. Het huwelijk was de manier om seks te hebben. Seks gaf vaak kinderen. En kinderen gaven commitment. Scheiden was geen optie, tenzij je partner hondsdolheid had of een seriemoordenaar bleek. Misschien was dit niet ideaal, maar mensen hadden niet de hele tijd het kriebelende gevoel dat ze een betere partner of spannendere relatie moesten hebben. De beperkingen hielden de liefde werkbaar. Mijn opa’s en oma’s waren niet voor niks bijna 80 jaar samen. 

We leven in een rare tijd

Er zijn meer singles dan ooit, en die groep groeit. In onze hoofdstad is meer dan 40% van mensen tussen 25 en 40 vrijgezel. En dit betreft vaak lieve, leuke, aantrekkelijke, intelligente mensen die graag verkering zouden hebben en in een stad wonen met andere lieve, leuke, aantrekkelijke, intelligente mensen. Gaat er ergens iets mis?

Niet per se. We zijn het vooral slachtoffer van een luxeprobleem. De moderne maatschappij biedt oneindige vrijheden en keuzemogelijkheden. En ons brein weet zich daar niet goed raad mee. Gek genoeg, smoort precies die vrijheid liefde en levensgeluk in de kiem. Veel mensen blijven hangen in het datingproces zonder voor elkaar te kiezen.

Anticonceptie, emancipatie en veranderde normen en waarden hebben de paringsdans onherkenbaar veranderd. Een relatie is geen noodzaak meer, het is slechts een instrument om je liefde te delen. Daarom hopen zoveel mogelijk behoeften te bevredigen met een en dezelfde partner. We fantaseren er op los, terwijl de werkelijkheid wat weerbarstiger is. Vaak tegen beter in hopen we op die ene partner die het allemaal (voldoende) heeft, en dat ook nog eens van jou vindt.

De grootste uitdaging is ..

..tegenwoordig om je niet gek te laten maken. En te waken voor perfectionisme en al te hoge eisen in de liefde. Het is goed aan een realistisch verwachtingsmanagement te werken. Wat dat betreft kunnen we leren van conservatieve culturen waar gearrangeerde huwelijken nog bon ton zijn. Ik zou nooit voor uithuwelijken willen pleiten, maar de cijfers zijn interessant. Het lijkt erop dat partners in gearrangeerde huwelijken gelukkiger met elkaar worden. Van een mager vijfje in het begin geven ze hun relatie in een later stadium een zeven. Bij ons is het andersom: we beginnen blij, gemiddeld met een zeventje, en eindigen met een vijf.

Maar goed, we zullen gewoon moeten dealen met onze verworven vrijheden. Het is in ieder geval makkelijker dan ooit om met gelijkgestemde vrijgezellen in contact te komen. Zelfs als je met buikloop en een ontploft kapsel thuis ruftend op de bank zit kun je contact leggen via Facebook of een van de vele datingsites.

Wil je meer lezen van Marcelino Lopez ga dan naar psychologisch.nu

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

13jul

Festival van Liefde :Verken je liefde

Vrijheid... Wanneer voel jij je echt vrij? Wanneer je kunt doen en laten waar je zin in hebt? Als je onafhankelijk bent van de mening van een ander? Je je vrij voelt om je te uiten zoals jij het liefste wilt?

Vrijheid zien we vaak als de ruimte om te doen wat je echt wilt, zowel in denken als doen. Maar wat is het nou echt, persoonlijke vrijheid? Iedereen heeft een natuurlijk ritme, dat hoort bij jouw authenticiteit. Vrijheid betekent dat je dit natuurlijke ritme kunt volgen in je dagelijkse bestaan. Alles in ons leven is continue in beweging, het is de kunst om deze continue beweging te kunnen volgen waardoor je organisch mee beweegt en je je als mens verder ontwikkelt. Vanzelf, omdat het leven je daarin meeneemt. Je zou kunnen zeggen dat het leven je steeds meer naar je kern pulseert.

Ruimte maken

Soms gaan we gebukt onder leefpatronen die vanuit onze opvoeding zijn ingegeven of starre regels van een godsdienst waar we mee opgroeiden. Je losmaken van geconditioneerde patronen van onzekerheid, controle, nodig zijn, maar vooral van de behoefte om alles buiten onszelf voor waar aan te nemen of bevestiging te zoeken, opent een wereld naar vrijheid. Er ontstaat ruimte om jouw idealen vorm te geven en je te verbinden met de mensen vanuit vrijheid. Ofwel: er is meer en meer ruimte voor vertrouwen in de oneindige vrijheid in jezelf. Ruimte voor mogelijkheden en het volgen van je impulsen.

Impulsen volgen

Overtuigingen, vasthouden aan, moeten, normen en waarden, de gevestigde orde; ze kunnen heel helpend zijn voor de koers in je leven. Maar... gaan ze hand in hand met persoonlijke vrijheid? In hoeverre staan ze het volgen van je verlangens in de weg? In hoeverre identificeren we ons met overtuigingen, emoties en verwachtingen? Wanneer je daar los van kunt komen, ervaar je vrijheid. Het maakt dan niet meer zoveel uit welke gedachten of gevoelens er door je heen gaan; ze gaan echt door je heen en blijven niet meer ‘in je haken’, je bent vrij!

Veroordelen

De ruimte laten voor mogelijkheden, vraagt om het laten gaan van onze veroordelingen. We zitten vaak vol met kritische stemmen die het nodige vinden van leven in vrijheid. We zouden er goed aan doen om onze fouten en mislukkingen niet te zien met een kritisch negatieve blik, maar als kostbare voeding voor onze wijsheid. Het is een stuk eenvoudiger om ongewenste situaties onder ogen te zien wanneer de veroordeling mild is, wanneer je jezelf ruimte geeft  om te leren. Dan ontstaat er ontspanning om te veranderen, om het anders aan te pakken en je niet meer te identificeren met de persoon die ‘het allemaal perfect moet doen’. Het is een geschenk van vrijheid aan jezelf.

Jezelf erkennen

Ieder mens wil gekend worden in wie hij werkelijk is. Alle reden om zelf te beginnen met een stop op je veroordelingen; herken je zelf in wie je werkelijk bent! Wanneer je deze authentieke kern naar buiten brengt, of liever gezegd, er gewoon laat zijn zoals deze is, werkt dit aanstekelijk en geeft een nieuwe verdieping aan je leven, ook in verbinding met anderen.

Wil jij leven en zijn vanuit liefde? Ervaar dan zelf de verbinding, de verdieping en de vrijheid die liefde jou en de mensen om je heen geven kan. Liefde is misschien wel het meest wonderlijke in het leven. Iedereen beleeft en ervaart liefde op een eigen unieke wijze. Vaak is het eenvoudiger om van een ander te houden dan van jezelf. Terwijl houden van jezelf de sleutel is tot het kunnen ervaren van liefde in vrijheid.

Ga op verkenning tijdens het Festival van Liefde

Er kan een wereld voor je open gaan, wanneer je kiest om te leven vanuit liefde en erkenning voor wie je werkelijk bent. Onze boeiende workshops helpen je bewuster te maken wat jouw persoonlijke vrijheid is en hoe je deze kan uitdragen. 

Vrijheid brengt je:

  • meer rust en innerlijke vrijheid;
  • een gevoel van innerlijke vrede en kracht;
  • gelukkig zijn met jezelf, zonder bevestiging nodig te hebben van de buitenwereld;
  • meer plezier, geluk en extase (zonder dat je hier stimulerende middelen nodig hebt!)
  • innerlijke balans en houden van jezelf;
  • zelfvertrouwen en kracht;
  • geloof in jezelf en het verwezenlijken van je doelen;
  • meer vitaliteit en een betere gezondheid;
  • ​de kracht en het vertrouwen om vanuit jezelf een bijdrage te kunnen leveren aan het leven van anderen.

“Vrijheid is de staat van zijn waarin de wereld ons niet uit onze kracht kan halen en waarin we innerlijke balans en vrijheid ervaren.”

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

11jul

Een verslag van Mariette Verhoef

Mindful leren leven in Ghana

Het is bijna zover, dan ben ik terug in Ghana. Alweer 9 jaar geleden dat ik daar voor de eerste keer kwam en Ibrahim Salifu mij rondleidde op de motor. We sjeesden samen langs dorpjes, rotspartijen en staken (inclusief motor) de rivier over in een kano. Ik wist gelijk dat ik hier mooie avonturen ging beleven. Je kunt het zo gek niet bedenken of het is mogelijk. Don't use your mind too much!

De afgelopen jaren ben ik er een paar keer geweest en heb ik een tijdje in Ghana gewoond. Dat was een hele unieke ervaring. Hier heb ik echt mindful leren leven. 

Green House Ghana

De eerste dagen in Green House Ghana. We nemen de tijd om aan te komen en te wennen. De dag begint met de zonnegroet vanaf het dak.

Na de yoga doen we een meditatie en voelen wat de omgeving met ons doet. Nieuwe geluiden, geuren en een zacht koel briesje na de regens van gisteren.

We halen water bij de put, een mooie oefening om de rug te strekken en balans te houden.

We lachen om ons geklungel en de Ghanezen lachen mee. Super goed, solemieja (blanke).

De Markt van Bolgatanga

De kleurrijke markt van Bolgatanga is een feest om te bezoeken. We proeven kuli-kuli, een pinda-snack, en kopen ananas, kokosnoten en mango.

Zittend op een bankje zien we vrouwen langskomen met de boodschappen op hun hoofd en babies op hun rug. Je blijft je verbazen over wat je ziet.

De watermeloen scoren we onderweg naar het Green House Ghana. Langs de weg verkopen boeren hun geoogste fruit, mais en yams. Als avondeten hebben we rijst met pindasoep en als toetje heerlijke meloen.

Slow down

In de ochtend doen we een yoga- en meditatiesessie en voelen we wat de indrukken van de afgelopen dagen met ons hebben gedaan. Er is ruimte om te ervaren, verwerken en te delen. De rest van de ochtend doen we rustig aan, de een leest een boek, de ander maakt een wandeling. Er is behoefte aan rust & ruimte. 
's Middags gaan we op herbal tour in Karimenga en leren alles over de planten en bomen en de medicinale werking. Super interessant! 

Onderweg bezoeken we een Fulani-familie, dit is een nomadenvolk dat koeien hoedt. Alleen zij melken de koeien en verkopen daarna de melk. Ze wonen in eenvoudige en zeer efficient ingerichte grashutten.

Een dag trip

Een dagtrip naar Paga aan de grens met Burkina Faso. De heilige krokodillen worden door de lokale bevolking geëerd. En wij mogen ze even aanraken. Spannend, maar ook wel apart om de leren huid te voelen.

Daarna de vrolijk beschilderde huizen bezocht en indrukwekkende verhalen over de Slaven die hier werden geroofd en naar het zuiden van Ghana gebracht om te verkopen aan Engeland of Nederland. Tussendoor een lekkere mango vers van de boom.

De blije kids geven ons een warm welkom bij Mariette's gastfamilie in het kleine dorpje Gowrie. We sluiten de dag af met een lekker diner in de stad en gaan moe & tevreden naar bed.

Drummen en dansen

De laatste avond in Green House Ghana sluiten we af met drummen & dansen. We leren djembe spelen en krijgen als toegift nog een mooi verhaal van de storyteller. Het moraal is 'anything is good'. Wat er ook gebeurt in je leven, het is altijd goed. Je weet nooit wat de situatie waain je je nu bevindt jou zal brengen. Hoe moeilijk of slecht de situatie ook lijkt. Inzichten, leermomenten, kracht, blijdschap, saamhorigheid.

Positieve psychologie in een eeuwenoud volksverhaal. Met deze mooie boodschap gaan we naar bed. We slapen de laatste nacht op het dak onder de sterrenhemel. Met het getjierp van krekels op de achtergrond bevinden we ons al snel dromenland.

Dankbaar voor weer een hele mooie dag in Afrika.

Wil je ook eens deze mooie reis ervaren?

Deze reis is een absolute topper, je ervaart het Afrikaanse leven en je gaat actief in exchange met de lokale bevolking. Je valt van de ene verrassing in de andere in het bijzondere Ghana, met haar lieve en gastvrije mensen. Onder de heldere sterrenhemel hoor jij de mooiste verhalen en je danst met je voeten in het warme zand.

Mindfulness - trainer Mariëtte Verhoef zorgt ervoor dat je op ontspannen en rustige manier met de nieuwe indrukken om gaat. Je ruikt en voelt de natuur en je wordt meegenomen in een prachtig avontuur die met geen pen te beschrijven is.

Lees hier verder

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

26jun

Verlies verwerken bestaat niet

Ik las een boeiend artikel in Trouw over Prof.dr. Manu Keirse (1946, Dudzele, België) hij is klinisch psycholoog en specialist in het omgaan met verlies en verdriet. Manu Keirse gelooft niet meer in rouwverwerking...(Hij is emeritus hoogleraar aan de faculteit geneeskunde van de Katholieke Universiteit Leuven.) 

Les 1: Draag verlies samen

“Ieder mens krijgt te maken met verlies, en ieder mens wil er het liefst ver van blijven. Terwijl het onvermijdelijk is. Zelfs als het je nog niet is overkomen, ken je vast iemand met verlies of verdriet. Mensen hebben het er niet graag over, ze weten er niet mee om te gaan en ontwijken liever die buurvrouw die haar man verloor. Verdriet is in deze tijd sterk teruggedrongen in de beschermde omgeving van het gezin. We dragen het minder met elkaar. In mijn jeugd, in mijn Vlaamse geboortedorp Dudzele, werden om het uur de klokken geluid als iemand stierf, naast de voordeur werd een kruis genageld, de gordijnen gingen dicht en buren droegen de overledene zelf naar de kerk. Dat zie je niet meer; nu schudden mensen wel duizend anderen de hand, maar voelen niet meer die diepe verbondenheid.

Kinderen zouden hier op school les in moeten krijgen. Vraag jezelf af: wat zou deze persoon vanuit zijn verdriet aan mij te zeggen hebben. Het gaat niet om wat jij te zeggen hebt. Mensen met verdriet hebben maar één behoefte: dat iemand naar ze luistert, luistert én luistert. Ik zeg niet dat het makkelijk is: luisteren is verdraaid moeilijk, je moet je echt inhouden. Maar als je waarachtig naar hun verhaal luistert, kom je bij mensen binnen.”

Les 2: Verlies verwerken bestaat niet

“Iemand die een dierbare heeft verloren, krijgt vaak de vraag: ‘Heb je het al verwerkt, ben je er al overheen?’ In mijn eerste boek ‘Helpen bij verlies en verdriet’ beschrijf ik hoe mensen hun verdriet verwerken. In mijn heruitgave - die totaal anders is, maar dezelfde titel heeft - heb ik dat idee helemaal losgelaten. Want hoe kun je nu een groot verlies accepteren? Dat kan niet. Als je je kind verliest, raak je daar niet overheen. Je blijft altijd de ouders van dat gestorven kind. Je leert wel met het verlies te leven, maar dat is iets anders dan verwerken of aanvaarden. De meest gestelde vraag aan mij als rouwdeskundige, door de jaren heen, is: ‘Kom ik ooit dit verdriet nog te boven? Kan ik ooit nog een dag gelukkig zijn?’ En dan antwoord ik altijd: ‘Ik geloof erin. Sterven is een moment. Het verlies overleven duurt een hele tijd en het gemis zal nooit echt overgaan. Maar ooit zullen de herinneringen aan het leven van je geliefde dat moment van sterven en verdriet overstijgen.’”

Les 3: Verdriet geeft ook verbondenheid

“Dood en verlies zijn altijd in mijn leven geweest. Ik was het tweede kind in een rij van elf. We woonden in een boerendorp en mijn ouders hadden alleen lagere school, mijn vader was keurmeester van zaaigoed. Toen ik zeven was, lag mijn grootmoeder op sterven. Ik herinner me nog dat we als klas langs haar huisje liepen om voor haar te bidden. Zij lag in haar hoge bed en vroeg: ‘Kunnen jullie voor mij bidden dat ik snel mag sterven? Ik heb een goed leven gehad.’ Ik vond dat als kind heel vreemd, hoe kun dat je nu vragen? Later werd ik misdienaar en ging ik tientallen keren met de pastoor mee naar mensen die op sterven lagen. Dan liepen we door de velden, soms was het al donker. Ik droeg de bel en de lamp en hielp hem bij het laatste sacrament. In al die huizen zag ik zo veel verdriet, maar ook ontzaglijk veel verbondenheid. Daarna liepen we samen terug en vertelde hij wat hij had gezien en vroeg uitgebreid wat ik ervan vond, ik kreeg een glas water en ging naar huis. Door die ervaringen ben ik nooit bang geweest voor verdriet.”

Les 4: Vergeet nooit waar je vandaan komt

“De dag dat ik naar de universiteit vertrok, is bepalend geweest voor mijn hele leven. Ik ging naar Leuven, zo’n 130 kilometer van ons dorp en mijn moeder bracht me naar de bus. Daar drukte ze me op het hart: ‘Zo ver als naar Leuven ben ik in mijn leven nog nooit geweest. Doe goed uw best, jongen. Vooruitkomen in het leven zal niet het moeilijkste zijn, maar vergeet nooit waar je vandaan komt. Alles wat je op de universiteit leert, kun je later toepassen voor mensen die nooit die kans kregen.’ Dat maakte diepe indruk. En zo heb ik altijd gehandeld. Geen enkel boek heb ik voor mezelf geschreven; altijd voor de ander - in begrijpelijke taal. Als ik weer een boek uitbracht, gaf ik het altijd aan mijn moeder. Dan haalde ze uit haar schort de sleutel van de kast, legde daar mijn boek in en sloot de kast weer af. Ze zei er nooit iets over: wij kinderen moesten nederig zijn.

Tijdens de laatste maanden van haar leven heb ik veel naast haar gezeten. Ze was 62 en kreeg kanker; ondanks dat de artsen positieve prognoses gaven, had ik zo mijn twijfels. Ik had een drukke baan, maar ging zo vaak als ik kon. Zo zat ik uren bij haar en luisterde. In die maanden kwam ik erachter wat haar haar hele leven bezield had. Prachtige dingen vertrouwde ze me toe. Na haar overlijden ontdekte ik dat ze al mijn boeken grondig had gelezen en er briefjes in had gestopt bij voor haar belangrijke passages. Dat deed me heel veel plezier.”

Les 5: Kaart onrecht aan

“De eerste keer dat ik mijn vrouw zag, was ik gelijk verkocht. Zij was verpleegkundige in het ziekenhuis waar ik werkte: liefde op het eerste gezicht. Binnen een paar weken vroeg ik haar te trouwen. De geboorte van onze oudste in 1973 ging niet gemakkelijk. Alles liep fout. De navelstreng zat drie keer om zijn nek, maar dat wisten we toen nog niet. Als vader werd je toen in de kraamkamer niet gezien, dus liep ik even de gang op. Daar zag ik een oude studievriend. Even een normaal mens om mee te praten, dacht ik. Ik klampte hem aan en hij begon meteen te huilen. Zijn dochtertje was zojuist gestorven. Het was toen de gewoonte om ouders van een dood kindje meteen naar huis te sturen. Ook konden ze beter niet naar hun baby kijken.

Diezelfde avond, nadat mijn zoon Wouter uiteindelijk gezond ter wereld was gekomen, reed ik naar hun huis. Ik trof daar de jonge ouders, huilend naast een lege wieg. Ik heb dat direct aangekaart in mijn eigen ziekenhuis, maar niemand pikte het op. Daarop begon ik een onderzoek naar wat deze ouders wensten en dat resulteerde in mijn promotie over perinatale sterfte. Ik heb ook een handleiding geschreven en die naar alle gynaecologen in Nederland en België gestuurd. Dat was de eerste aanzet voor een ander, menselijker beleid voor ouders die hun baby hadden verloren.”

Les 6: Geef zonder iets terug te verlangen

“Onze twee kinderen waren twee en vier toen er twee pleegkinderen bij ons kwamen wonen. Iemand zocht een pleeggezin voor een meisje van achttien, maar niemand durfde het aan. Ik besprak het met mijn vrouw en drie dagen later kwam Anne definitief bij ons wonen. Ze had een ellendige jeugd achter de rug en was flink rebels. Maar wij waren nog jong en konden daar prima mee omgaan.

Later kwam haar zusje ook bij ons wonen. Het was een mooie en boeiende ervaring: dit was geven zonder dankbaarheid terug te verwachten. Op mijn 60ste verjaardag sprak Anne ons toe en zei: ‘Jullie zijn mijn ouders én mijn beste vrienden.’ Dat raakte mij diep, een groot geschenk. Tegenwoordig is Anne vaak op tv als belangrijke modeondernemer: ze is directeur bij het modehuis van Ann Demeulemeester. Mijn andere twee kinderen zijn psychiater geworden: heel geëngageerde artsen. Voorheen vroegen mensen vaak of zij familie waren van Manu Keirse. Nu vragen ze mij of ik familie ben van Wouter of Lien Keirse. Geweldig vind ik dat.”

Les 7: Erken je fouten

“In al mijn functies heb ik altijd het belang van patiënten vooropgesteld. Of ik nu directeur patiëntenzorg was van het ziekenhuis in Leuven of kabinetschef (staatssecretaris, red.) van het ministerie van gezondheidszorg. Dat leerde ik in 1983 in het ziekenhuis in Leuven, waar een verpleegkundige een vreselijke fout maakte waardoor een jonge vrouw overleed. Ik raadde mijn directeur aan zich vrij te maken om haar ouders te bezoeken; zij waren alles kwijt waarvoor ze geleefd hadden. Maar hij antwoordde: ‘Niemand van ons mag naar ze toe gaan, want elk woord kan tegen ons worden gebruikt.’

Die avond ging ik stiekem zelf naar die ouders. Ik vergeet nooit meer die sfeer, het verdriet was om te snijden. Ik luisterde naar hun verhaal. Om twaalf uur ’s nachts wilde ik opstaan. Toen zei de vader: ‘We appreciëren het dat iemand van het ziekenhuis is gekomen, maar als u verantwoordelijk bent voor die verpleegster, dan bent u eigenlijk de aanvoerder van de moordenaarsbende die ons enige kind heeft vermoord.’ Toen antwoordde ik: ‘Zo zou u me kunnen noemen: de aanvoerder van de moordenaarsbende’. In de auto heb ik zo zitten huilen. Een jaar daarna vertelde die vader me dat die zin hem het meeste had geholpen, omdat ik al zijn boosheid op mijn schouders had genomen.

Dit verhaal vertelde ik jaren later aan de Belgische bisschoppen, die mijn advies wilden over hoe zij moesten reageren op alle ontuchtzaken. Aanvankelijk wilden zij geen verantwoordelijkheid nemen voor wat er in het verleden was gebeurd. Maar juist die erkenning is zo belangrijk. Toen ze het eindelijk begrepen, boden ze meerdere keren uit naam van de kerk hun verontschuldigingen aan en riepen alle slachtoffers op zich alsnog te melden. Je kunt door erkenning, excuses en hulp het onrecht keren.”

Les 8: Los je belofte in

“Ik ben nu 71 en kijk terug op een mooi en boeiend leven. Ik ben 47 jaar getrouwd met mijn vrouw, die me altijd heeft gesteund in wat ik deed - en ik haar. Tien jaar geleden kreeg ik een zeer agressieve vorm van prostaatkanker, maar na behandeling was het jarenlang weg.

Nu is het terug. Ik ben acht weken bestraald en krijg nu chemo. Normaal zou ik daar doodmoe van moeten zijn, maar ik heb gewoon al die tijd doorgewerkt; ik heb geen lezing hoeven afzeggen. Na de zomer krijg ik mijn prognose. Ik verwacht dat die goed is, omdat ik zo vitaal ben. Als het anders is, dan zou ik dat accepteren. Wel ontzaglijk jammer voor mijn vrouw, mijn vier kinderen en negen kleinkinderen, maar niet voor mezelf. Ik heb met mijn leven gedaan wat ik moest doen. Ik heb waargemaakt wat ik mijn moeder beloofde toen ze mij als jonge student naar de bus bracht.”

Link naar het artikel in Trouw

COMMENTS
Margaretha 2017-06-29 12:31:05 Het is zo fijn om jullie te lezen dat een 'verlies verwerken niet bestaat'! Zelf zeg ik ook dat ik heb leren leven met mijn verlies en nog dagelijks het gemis voel. Het gaat niet 'over' echt niet. Dankjewel Manuel Koersen, ik zal je nieuwste boek bestellen
yvonne Verheem 2017-07-02 12:38:02 Precies zoals het is, mensen durven hun verlies niet eens meer te delen.Door de vele opmerkingen zoals; je moet verder he. Zou mooi zijn als er meer over gepraat wordt en vooral geluisterd! Het met elkaar doen. Sterkte Manuel Koersen en bedankt ga zeker je boek lezen..
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

23jun

Heb jij vlinders in je buik?

Een mooi artikel uit de Libelle:

Liefde maakt blind

De eerste maanden van verliefdheid zie je alles wat minder scherp. Je lichaam draagt daar zijn steentje aan bij. Dit blijkt uit een Amerikaans onderzoek gepubliceerd in The Journal of Comparative Neurology. In het onderzoek kregen hevig verliefde personen een foto van zijn of haar geliefde te zien. Bij het zien van de foto lichtte het hersengebied op dat je motivatie en beloningsysteem controleert. Ditzelfde gebied is verantwoordelijk voor de aanmaak van het hormoon dopamine, een stof waardoor je plezier of pijn voelt. Als je verliefd bent, stijgt de aanmaak van dopamine. En daar krijg je een euforisch gevoel van. Je blijft gemotiveerd om de affectie van je geliefde te winnen, omdat je steeds weer hetzelfde gelukzalige gevoel of de beloning wilt ervaren. Bij drugsgebruikers wordt hetzelfde hersengebied geactiveerd wanneer ze verwachten drugs te krijgen. Door de constante focus op het zien van je geliefde, vertoon je soms irrationeel, verslavend of obsessief gedrag. En daarbij kan je blind worden voor de werkelijkheid.

Je hart verliezen

Alleen al bij het denken aan die ene persoon, gaat je hart sneller kloppen. Ook dit is lichamelijk te verklaren. De hypothalamus, een belangrijk regel- en meetcentrum van de hersenen, stuurt onder andere het autonome zenuwstelsel aan. Dit zenuwstelsel regelt weer je ademhaling, spijsvertering, het verwijden en vernauwen van bloedvaten en je hartslag. Bij verliefdheid produceert de hypothalamus indirect grote hoeveelheden fenylethylamine en noradrenaline. Dit zijn neurotransmitters die boodschappen overbrengen. Deze boodschappers geven aan je autonome zenuwstelsel door dat je hart sneller moet kloppen. Zo kan bij een orgasme van een verliefd persoon de hartslag oplopen tot 180 slagen per minuut. Dit is even hoog als bij iemand die een parachutesprong maakt. Als je een donorhart hebt, zal je hart rustig door blijven kloppen, omdat de zenuwbanen dan zijn doorgesneden.

Vlinders in je buik hebben

Je krijgt geen hap door je keel en je hebt een gevoel in je buik alsof je in een achtbaan zit. Ook hier zitten stoffen als dopamine en noradrenaline achter. Deze stoffen zijn amfetamines, net als van het verdovende middel speed. Gebruik je speed, dan kun je de hele nacht blijven dansen zonder dat je moe wordt of honger krijgt. Via het autonome zenuwstelsel onderdrukken amfetamines het hongergevoel en jagen ze de bloedcirculatie omhoog. Door deze verhoogde bloedcirculatie krijg je het gevoel alsof er vlinders in je buik zitten.

De vonken spatten er vanaf

Het is niet een erg romantisch beeld dat verliefdheid slechts een chemisch proces is. Maar romantici hoeven niet te treuren. Uiteindelijk kan alleen die ene speciale persoon jou slapeloze nachten bezorgen. Er is letterlijk chemie nodig tussen twee personen om verliefdheid te kunnen ontvonken.

Link Libelle

Wil je ook eens liefde onderzoeken in jou leven, ga dan mee met ons Festival van Liefde.

 

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

21jun

Ik word ziek van mijn ouders

Mooi artikel geschreven door Ruud Meulenberg over parentificatie. Dat gaat over de omgekeerde ouder-kind relatie.

Verantwoordelijk ten koste van jezelf

Zorgzaam zijn ten koste van jezelf is een schadelijk mechanisme waar veel mensen met een parentificatie-verleden aan lijden. Dan vindt je de behoeftes van anderen steeds weer belangrijker dan je eigen behoeftes. Misschien neem je áltijd werk over van collega’s met problemen of neem je veel privé-verantwoordelijkheden op je, zonder rekening te houden met wat goed is voor jezelf. Het kan ook zijn dat je klanten, vrienden, cliënten of collega’s nooit laat wachten. Ook niet als je zelf behoefte hebt aan rust, ontspanning, variatie in werk of wat minder verantwoordelijkheden.

Je kunt je zelfs verantwoordelijk gaan voelen voor het gevoel van de mensen met wie of waarvoor je werkt en leeft. Dit terwijl ieder in eerste instantie natuurlijk verantwoordelijk is voor zijn of haar eigen gevoel. Anderen kunnen je daarmee ook (onbewust) gaan manipuleren.

Wat is dan parentificatie?

Bij parentificatie wordt een onvolwassen kind verantwoordelijk (gemaakt) voor het welbevinden van één of beide ouders. Dat is een scheve situatie: Het kind ontwikkelt zich anders omdat het te vroeg een volwassen rol op zich neemt. Het kind wordt ook verantwoordelijk (gemaakt) voor iets waarvoor hij of zij niet verantwoordelijk zou moeten zijn. Het kind kan zich zo de ‘zorgende engel’ of een ‘superkind’ gaan voelen.

Als je dit mechanisme in je kindertijd ontwikkeld hebt is de kans groot dat je het doorzet in je volwassen leven. Eenmaal volwassen blijf je je overdreven verantwoordelijk voelen voor het welbevinden van anderen.

Als volwassene ben je natuurlijk wél verantwoordelijk voor het welzijn van je kinderen (en misschien ook voor het welzijn van volledig hulpbehoevende familieleden). Ook kun je als volwassene in een rol als werknemer, vrijwilliger of vriend allerlei verantwoordelijkheden op je nemen, maar het word ongezond als dat ten koste gaat van jezelf. In dat geval trek je waarschijnlijk te veel verantwoordelijkheid naar je toe.

 

Burn-out door parentificatie

Als je aan bovenstaande mechanismes lijdt wordt je extra gevoelig voor burn-out. Je bent geneigd hard te werken om aan al je gevoelde ‘verantwoordelijkheden’ te voldoen. Je voelt direct spanning als er aan iemands behoeften niet wordt voldaan. Een stapje terug doen als je werk of privéleven te veel, te zwaar of te verantwoordelijk wordt lijkt geen optie. Je gaat áltijd door en kunt of wilt niet voelen dat het niet meer goed voor je is. Uiteindelijk kom je dan uit in stress, uitputting en burn-out.

Burn-out in de zorg

In de zorg werken veel mensen die burn-out raken als gevolg van een parentificatie-verleden. De werkmotivatie van een deel van hen komt uitsluitend voort uit hun ingeslepen parentificatie-patronen in plaats van uit een intrinsieke motivatie. Vaak komen ze daar pas achter na de zelfreflectie die, hopelijk, volgt op een burn-out.

Oplossingen voor parentificatie

Parentificatie is doorgaans diep ingeslepen in je gedrag en in je gedachtenpatroon. Het is niet eenvoudig dat te doorbreken, maar wel de moeite waard. Als het je lukt win je aan kracht. Het is niet waarschijnlijk dat je onverschillig wordt voor de noden van anderen, maar je hebt meer keuze wie en wanneer je helpt. Doordat je meer energie overhoudt en bewustere keuzes maakt wordt je een gelukkiger en krachtiger persoon. En een krachtiger persoon kan beter helpen, áls hij of zij dat wil natuurlijk.

Neem jezelf serieus

Besteed aandacht aan je eigen gevoel. Boos, Bang, Bedroefd, Blij en uitingen daarvan in jouw Body zijn de basisgevoelens, daarnaast zijn er vele afgeleide gevoelens.

Ga in een situatie na wat je gevoel je wil vertellen. Ga vervolgens na wat je dan normaal gesproken zou willen doen. Bedenk of dat wat jij normaal gesproken doet echt jouw verantwoordelijkheid is. Of doe je het omdat iemand anders het zegt (terwijl je al veel werk doet), omdat niemand het doet en het toch moet gebeuren, omdat de ander zo zielig is of doet.

Als het volgens jou toch niet (helemaal) jouw verantwoordelijkheid is kun je het bespreken met iemand die je vertrouwt. Zo scherp je jouw gedachten. Bespreek met die persoon ook wat je zou kunnen doen om jouw inzet in evenwicht te brengen te brengen met jouw verantwoordelijkheden en (gezonde) mogelijkheden. Spreek vervolgens de persoon(en) aan die jou kunnen helpen om de situatie te verbeteren.

Als je jezelf nog niet zo goed kunt voelen, probeer daar dan mee in contact te komen. Activiteiten die daarbij kunnen helpen zijn bijvoorbeeld dansen, creatieve hobby’s, boeken lezen, plezier maken met je kinderen, (sentimentele) films kijken, vele soorten workshops, enz. Momenten of activiteiten met een ‘verstilling’ en ruimte om te voelen zonder afleiding helpen je om niet te snel voorbij je gevoel te gaan.

Zorg goed voor jezelf 

Maak van goed voor jezelf zorgen een basishouding. Zodra je dat beter doet, merk je het ook sneller wanneer je dingen voor anderen doet die ten koste gaan van jezelf.

Bouw rust-ontspanningsmomenten in elke dag en elke week. Mogelijkheden zijn rustig wandelen in de natuur, mooie muziek luisteren of op een bankje genieten van het uitzicht. Bouw ook enkel actieve-ontspanningsmomenten in elke de week zoals bijvoorbeeld sporten, dansen, andere activiteiten die je leuk vind.

Wil je meer lezen ga dan naar 

Deze thema's komen veel aan de orde binnen de coaching vakantie...iets voor jou?

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

Ons Reisaanbod