Menu Spirituele Vakantie Reizen

Spirituele Vakantie Reizen

Spirituele Vakantie Reizen
0575-472403
06-39804150

Wij helpen jou vrijer en gelukkiger te worden!​ Ga mee op reis!

← Blog ← Thema reisverslagen

16aug

Zijn "Perfectionist"

‘Volg de muziek, blijf in je eigen energie, blijf doorademen... voel je voeten.’ Zo begon de spirituele reis in Spanje. Het is een van de rituelen die ik inzet om mensen in beweging te krijgen. Als mensen in beweging zijn, gaan ze dingen ervaren en daardoor komen ze bij hun gevoel.

Dit is een vorm van dynamische coaching►, een kennismakingsritueel dat niet in woorden gaat, maar geheel non-verbaal op de bewegingen van de muziek. Vaak vinden mensen dit prettig: niet hoeven uitleggen waarom ze deze reis doen, maar gewoon genieten van de muziek en dans. Door de jaren heen zie ik hoe effectief dit is. Mensen willen dit ook graag: nieuwe ervaringen opdoen en weer gaan voelen.
Natuurlijk zijn er ook mensen die zich uit hun comfortzone getrokken voelen en daardoor allerlei gevoelens tegenkomen die ze lastig vinden. Dat dit juist de bedoeling is, vertel ik er niet bij. Ik geef de mensen altijd een dik compliment nadien. Dit is namelijk wel even wat anders dan in je pak naar het werk gaan!

Een voorbeeld: erbij horen

Mensen doen een nieuwe ervaringen op, waardoor ze meer inzicht krijgen in hun proces.
In deze groep zat echter een man, die het geheel niet eens was met de, wat hij noemde, vaagheid: dansen op muziek en de creatieve oefeningen. Hij vertelde me na de eerste dag dat hij toch wel iets meer concreets kwam halen.
‘Oké, dat kan,’ zei ik, ‘maar geef het een kans en voel wat het met je doet.’ Enigszins boos liep hij weg.

Blog: Zijn perfectionistIn de dagen erop probeerde hij mee te doen. Ik gaf hem de ruimte en vertelde dat het niet verplicht was om mee te doen. Daarop trok hij zich meer en meer terug.
Ik bood geen weerstand, alhoewel ik zag dat de groep ervan begon te balen. Ik koos ervoor om het te laten gebeuren, maar besloot een extra evaluatieronde in te zetten vanwege de groeiende spanning tussen hem en de groep. Ik hoopte op een doorbraak, voor hem zowel als de groep.
De vrouwen draaiden er niet omheen en vertelden hem dat hij stoorde, omdat hij niet meewerkte. Wat kwam hij hier eigenlijk doen? was hun vraag. De aanwezige mannen vielen de dames schoorvoetend bij, maar gaven ook toe dat het niet makkelijk is. Ze vertelden dat ze al veel geleerd hadden en moedigden de man aan niet op te geven.

Ik greep de spanning in de groep aan voor een dynamische oefening. Ik stelde de groep een oefening voor die inzicht zou geven en hopelijk tot een positieve wending zou leiden voor de man. Ik vroeg eenieder de plek in te nemen die veilig voelde. Ondertussen zwaaide ik de deur open. De man ging gelijk naar buiten. De andere deelnemers verspreidden zich in de zaal.

We evalueerden ieders plek. Was het goed daar zo? En zou je een andere plek voor jezelf wensen? En zo kwamen wij aan bij de man, die buiten stond.
‘Ik voel me niet welkom en niet veilig,’ de frustratie klonk door in zijn stem. Ik vroeg hem op welke plaats hij zou willen staan.
‘Ik sta er altijd buiten. Buiten mijn gezin, mijn werk, de familie waar ik vandaan kom.’ Hij kon zijn tranen niet inhouden en vertelde dat de creatieve oefeningen hem radeloos hadden gemaakt. Hij wilde ze perfect uitvoeren, maar dat lukte niet en dat frustreerde hem. Hij was boos op zichzelf.

Het werd muisstil in de zaal. Er hing een energie van niet-oordelen. Ik vroeg de man wat ik nu voor hem kon doen. Hij wilde erbij horen en de oefeningen meedoen zonder steeds zo gefrustreerd te raken. We hebben toen de oefening omgedraaid.
Het werd een soort opstelling: de man mocht ieder groepslid daar neerzetten, waar dat goed voelde voor hem. Hij bepaalde. Ik gaf hem hiermee de controle terug, die hij kwijt was geraakt, in de hoop dat hij zich veiliger ging voelen. De oefening werd afgesloten door alle deelnemers te vragen of zij zich goed voelden op hun plaats.

Vervolgens ben ik ingegaan op het tweede deel: de frustratie over de creatieve oefeningen. Ik koos ervoor een creatieve oefening te doen en gezamenlijk een vel papier te beschilderen. Ik vroeg de man ‘de toeschouwer’ in zichzelf in te zetten. Dit betekent dat de man een observerende houding naar zichzelf aannam, zodat ‘de perfectionist’ in hem de druk niet zou voelen om te presteren. Ik wilde hem leren zijn perfectionist te herkennen en een tegenkracht op te roepen, zodat er ruimte kwam voor andere ervaringen en gevoelens. Het werkte. De man leerde omgaan met zijn perfectionist en kreeg ook nog eens plezier in de creatieve oefeningen.

Dit is voor mij echt kernachtig werken. Het geeft mij dan ook veel plezier. Ik voel veel respect bij het zien van iemand die zo in staat is zijn eigen gedrag en overtuigingen te veranderen. Het geeft mij de motivatie om dit soort reizen te blijven organiseren.

Zin om eens mee te gaan op spirituele reis? Vraag NU je GRATIS E-BOOK aan "Het leven wil je".

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

15aug

Blog: Vergeven is gezond voor je

Vergeving... een mooi woord, omdat het staat voor afsluiten van een oud zeer en een nieuw begin. En wat is er nu mooier dan oud leed achter je te laten, om te kunnen leven in een vrij Nu?


Dat vergeving belangrijk is en zelfs gezond, is geen nieuwe gedachte. Als we niet vergeven kunnen we letterlijk ziek worden van verdriet en frustratie. Maar vergeven is makkelijker gezegd dan gedaan. Soms ben je overweldigd door het gevoel dat jou iets is aangedaan en is het moeilijk los te komen van dat gevoel.

Vergeving betekent niet dat je het verleden uitwist of vergeet wat er is gebeurd en al helemaal niet dat je het gedrag van diegene goedkeurt. Het betekent niet eens dat de ander zijn gedrag zal veranderen: daar heb je geen macht over. Het betekent dat je de woede en pijn in je loslaat, waardoor diegene geen macht meer heeft over jou.

Vergeven leidt tot minder woede

Wie chronisch boos is, heeft kans op ongezonde, fysiologische gevolgen. Wie oprecht vergeeft, verlaagt de hoeveelheid stress waardoor er minder woede is. Uit onderzoek blijkt dat mensen die weinig tot niet vergevingsgezind zijn, vaker gebukt gaan onder verdriet, woede, verhoogde hartslag, bloeddruk en zweten, vergeleken bij mensen die vaker vergeven

De algehele gezondheid heeft er baat bij

En dat zit ‘m vooral in dat vergeven negatieve effecten vermindert, zoals spanningen, vermoeidheid en depressie. Door te vergeven is er minder behoefte aan wraak en wordt iemand minder vijandig en overstuur door de gebeurtenis

Zelf iets goed maken is ook gezond voor je

Als je zelf iets naars hebt gedaan, denk je misschien dat je je telkens ‘fout’ moet voelen, Terwijl we ons veel beter voelen als we om vergiffenis hebben gevraagd

Vergeven is goed tegen stress

Uit een recent onderzoek blijkt eveneens dat vergevingsgezindheid gerelateerd is aan een goede fysieke en mentale gezondheid. De eigenschap beschermt ons tegen chronische stress

Van boosheid en stress is bekend dat ze gerelateerd zijn aan een slechte gezondheid en een rol spelen bij het ontstaan van ziekten, zoals hartaanvallen en depressie. De boodschap lijkt duidelijk: probeer geen wrok te blijven koesteren, want dat is slecht voor je!


COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

10aug

Nu doen wat vroeger moest

In de regel komen mensen in een coachingstraject of coachingsreis na jaren van strubbelingen, in het werk of binnen de relatie. Jammer, denk ik wel eens. Soms er is onnodige schade ontstaan.
Wat maakt nu dat veel mensen zo lang wachten voor ze hulp inroepen?

Ik vraag er altijd naar. Dan komen er verschillende antwoorden: ‘Ik dacht dat ik het alleen kon’, ‘ik was me niet bewust van de ernst van de problemen’, ‘ik wilde er geen geld aan uitgeven’, ‘hulp vragen doe je niet. Daar ben ik niet mee opgevoed, ‘ik red het zelf wel’, enzovoort.

Mooie antwoorden, denk ik dan. Het geeft mij een goede start van een coachingssessie. Eerst geef ik aandacht aan al die overtuigingen, want hoe waardevol een gesprek ook kan zijn, die overtuigingen zijn onderdeel van het probleem.

Een voorbeeld: nu doen wat vroeger moest
Ik had een coachingsgesprek met een moeder. Ze reageerde verrast toen ik haar uitnodigde om haar overtuigingen eens te benoemen en er zonder oordeel naar te kijken. Ze probeerde het en vertelde...

De vrouw was moeder van 4 kinderen en werkte 38 uur als manager in het bedrijfsleven. Daarnaast was ze echtgenote en had ze een uitgebreid sociaal leven.
Ze vertelde me dat ze voortdurend moe was en nergens puf voor had, alsof de energie haar lijf uitstroomde. Op haar werk werd haar baan bezuinigd. Ze moest opnieuw een baan zoeken, maar had hier 8 maanden de tijd voor.

 ‘Waar loop je tegen aan?’
Nu doen wat vroeger moestZonder enige emotie in haar stem antwoordde ze: ‘Ik voel me verantwoordelijk. Ik vind dat er geld binnen moet komen. Ik wil financieel onafhankelijk blijven van mijn man. Ik wil mijn hele leven blijven werken en voor mezelf kunnen zorgen.’ Ze merkte echter dat haar lijf moe was. En dat kon ze er nu niet bij hebben.
Vragend stelde ze: ‘Ik ben jong. Ik moet toch kunnen doorgaan?’
Uit haar verhaal bleek dat ze goed rond zouden komen met minder geld, dus daar zat niet het punt.

Ik vroeg haar hoe de werkhouding in haar ouderlijk gezin was. Ze vertelde me dat er weinig affectie was of emotionele binding, maar dat je werd gewaardeerd op presteren.
Juist, dat was een oude overtuiging: als je hard werkt en goed presteert, dan ben je goed. Mensen die zichzelf hierin herkennen, weten wellicht hoe ze op deze manier de perfectionist in zichzelf hebben ontwikkeld: je moet het te allen tijde goed doen.

Vervolgens vroeg ik haar in hoeverre ze zichzelf ruimte gaf en van zichzelf hield.
Met grote ogen keek ze me aan. De vragen drongen echter langzaam door en tranen rolden over haar wangen. Nee, dat gevoel kende ze nauwelijks. Ik voelde warmte voor haar. Ik moedigde haar aan door haar te vertellen dat ze kan kon leren: ‘Kom, we starten gelijk. Sla maar eens je armen om jezelf heen en voel hoe het voor je is om zo met jezelf te zitten.’
Ze zat tegenover mij en volgde mijn voorbeeld. Ze sloeg de armen om haar heen. Ik hoorde een diepe zucht. Ze zat er met gesloten ogen en haar houding en gezicht ontspanden langzaam.

Zo samen zittend vroeg ik haar naar haar verlangen.... Zonder nadenken antwoordde ze: ‘Uitrusten, gezellig thuis met de kinderen, geen rennen en geen gehaast... gewoon genieten.’
Ineens begon ze te lachen: ‘Wauw, ik snap het! Ik doe eigenlijk nog steeds wat mij is geleerd als kind, maar ik ben nu 42 jaar. Ik mag stoppen aan de verwachtingen van mijn ouders te voldoen!’

Yes! Ze snapte het! Een jubel kwam in me op.
Ik keek haar aan en zei: ‘Omarm ook het kinddeel in je. Geef het kinddeel in jou de affectie die ze verdient, los van prestaties.’

Haar ogen twinkelden, een laatste traan wegpinkend.

Het wegnemen van overtuigingen werkt niet alleen bevrijdend, zoals je leest. Het maakt ook de weg vrij naar waar jij naartoe wilt. Ga eens mee op reis!

Vraag NU GRATIS e-book aan: Het leven wil je

Andere Coaching verhalen Van Diana Bergsma

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

Ons Reisaanbod