Menu Spirituele Vakantie Reizen

Spirituele Vakantie Reizen

Spirituele Vakantie Reizen
0575-472403
06-39804150

Wij helpen jou vrijer en gelukkiger te worden!​ Ga mee op reis!

← Blog ← Thema persoonlijke-ontwikkeling

25jan

Liefde voor je ziekte

Als je ziek bent kun je wel van alles willen, maar als je lijf het laat afweten, begin je niets. Hoe kun je nu fietsen met een gebroken been? Of werken wanneer je vergaat van de pijn?

Zolang je gezond bent, sta je er niet bij stil hoe fijn dat eigenlijk is. Het is zo vanzelfsprekend. Maar op het moment dat je ziek wordt, merk je hoeveel last je daarvan hebt en wat voor beperkingen ziekte met zich mee kan brengen. Bovendien kan een langdurige ziekte ervoor zorgen dat je het vertrouwen in je eigen lichaam kwijt raakt, wat een grote deuk in je zelfvertrouwen kan opleveren. Als je te maken krijgt met een (chronische) ziekte, is het vaak een uitdaging om optimistisch te blijven. Toch is het belangrijk om daar aan te werken en positief te blijven denken.

Mensen die van zichzelf houden, hebben minder last van verlatingsangst en onredelijke jaloezie en kunnen kritiek van hun partner beter verdragen. Om van een ander te houden, moet je namelijk éérst van jezelf houden. Houd je van jezelf, dan zit je beter in je vel, twijfel je minder aan je keuzes en durf je nee te zeggen als je iets niet wilt. Mensen denken vaak dat het egoïstisch is om van jezelf te houden. Een groter misverstand bestaat er niet want je doet er anderen juist een groot plezier mee. Van échte zelfliefde kun je nooit te veel hebben, maar hoe doe je dat als je langdurig ziek bent?

Omgaan met onbegrip

Één van de lastigste dingen aan het hebben van een langdurige ziekte is waarschijnlijk wel het onbegrip van mensen die gezond zijn. Je hebt geen controle over wat andere mensen zeggen en doen. Daarom kun je beter werken aan je eigen zelfverzekerdheid, zodat je meningen van anderen naast je neer leert leggen. Hoe beter jij jouw eigen situatie accepteert, hoe minder je geraakt wordt door onbegrip.

Vergelijk jezelf niet met anderen

Ga jezelf niet beoordelen op basis van wat anderen presteren, daardoor ga je je alleen maar minderwaardig voelen. Stel je kunt niet werken, sporten etc, kijk dan niet naar iedereen die dat wel kan. Jij hebt namelijk ergens anders al een fulltime baan aan: je ziekte. Dat maakt jou niet lui of ongemotiveerd, je bent nou eenmaal beperkter in je dagelijks functioneren. Doe wat jij kunt, binnen jouw grenzen, dat is goed genoeg.

Voel je niet schuldig

Als je door jouw ziekte het grootste deel van je dagen op de bank of in bed doorbrengt, kan dat zorgen voor een schuldgevoel omdat je niet de verantwoordelijke dingen doet die van je verwacht worden. Vergeet echter niet : Jij hebt een ziek lichaam om voor te zorgen en het feit dat je dat doet is niets om je schuldig over te voelen.

Blijf contact zoeken

Een sociaal leven onderhouden als je langdurig ziek bent kan lastig zijn, vooral als je veel aan huis gekluisterd bent. Het enige wat helpt is om toch contact te blijven zoeken. Blijf interesse in mensen tonen, zodat zij ook interesse in jou blijven hebben. Na een goed, leuk gesprek, voel je je namelijk veel beter over jezelf. Je wordt gezien en gehoord. Zelfs een simpel praatje met de kassière in de supermarkt kan je helpen met je zelfvertrouwen.

Wees lief voor jezelf

Niemand kan beter jou zijn dan jijzelf. Ook met een ziekte ben jij nog steeds precies goed. Accepteren en waarderen wie jij bent is de basis van je zelfvertrouwen. Natuurlijk was je liever niet ziek geweest en het is oke als je af en toe even flink baalt of verdrietig bent, maar daarna is het weer tijd voor positieve gedachten. Als er iets is wat langdurig zieken kunnen, is het om oprecht te genieten van kleine dingen. Een gezellig praatje, de zon die schijnt, je favoriete nummer op de radio. Focus je op die momenten. Koop eens een cadeautje voor jezelf, gun jezelf dat warme bad of die lekkere reep chocola. Dat verdien je.

Hoe zwakker een lichaam is, hoe meer het eist; hoe sterker het is, hoe meer het gehoorzaamt.

(Geschreven door Jean-Jaques Rousseau)

Wil je meer je vedriepen in het thema liefde? Kom dan naar ons Festival van Liefde. 

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

23jan

Spirituele reis in Marakkech, de stad van 1001 nachten

In een kleine 4 uur vliegen sta je op het vliegveld van de stad van 1001 nachten. De zoete geuren van planten en bomen komen je tegemoet. Gelukkig worden wij keurig opgehaald door de taxi die ons naar het hotel brengt, een klein paradijs waar wij een week verblijven. Ons hotel ligt centraal om onze excursies te doen, ligt ongeveer 20 km van de oude stad (medina). En ruim een uur rijden naar de kleine berber dorpjes met kleurrijke straatjes die vol hangen met handgemaakte kleden, lampen, schalen en andere aantrekkelijke cadeaus. Ik neem meestal een extra koffer mee om mooie spullen te kopen die mijn huiskamer versieren.

In een excursie bezoeken wij de vrouwen die de bekende Argan olie maken, we komen binnen en zij beginnen prompt te zingen en lachen daarna ons toe met hun gouden tanden. In al hun vriendelijkheid laten ze ons wel merken dat we iets moeten kopen.

Mijn deelnemers trekken gewillig hun Dirhams uit de portemonnee en laten zich graag verleiden. Onze gids krijgt ons uiteindelijk weer in de bus en wij zitten als kleine meisjes te giechelen. Voordat we het weten zijn we weer bij het hotel en nog steeds lachend staan we daar. Ik betaal de gids, hij rijdt weg en we beginnen nog harder te lachen als we tot ontdekking komen dat we de watervallen niet hebben gezien. En daar gingen we voor!

We hebben trek gekregen en zetten ons aan het tweede drie gangen menu van de dag. We krijgen zoveel lekkers uit de Marokkaanse keuken. De koks koken graag voor ons, maar het moet wel op!

De volgende dag blijven we op de locatie, lekker uitrustend aan het zwembad na een intensieve coaching dag. Vele levens thema's komen aan de orde en het brengt de groep dichter bij elkaar. Respect en liefde groeien elke dag en er ontstaat een diepe binding tussen ons.

Op een andere ochtend bezoeken we de Haman. We komen in een sprookje van kleuren en licht. We laten ons meenemen door de smalle gangetjes en we nemen plaats op de bedden die daar staan. En dan begint het ritueel, water over je heen, goed en stevig ingezepen en je hoopt ondertussen dat je niet van je bed rolt. Tot onze schrik begint een gerommel van een motor. De stoom komt, door de herrie kunnen wij niets meer zeggen. Niet lang daarna marcheerde ze ons de douche in. Mijn huid prikkelde en ik was doodmoe. Tot mijn vreugde werden we naar de rustkamer gebracht en daar kwamen we niet meer bij van het lachen. 

Er heerst stilte, iedereen heeft zich verdiept in de Creatie spiraal, er wordt geschreven en nagedacht. Wat een toewijding, wat een inzet! Het maakt me ongelooflijk blij dat mijn werk "aankomt" bij mensen. Ze willen altijd meer en meer. Ik loop even naar buiten en bedenk me dat de levens van deze mensen zullen veranderen. Positiever, krachtiger en milder. 

Op een middag gaan we met de taxi naar de Medina. We komen steeds dichterbij en we horen het toeteren van vele en vele auto's. We moeten even slikken, dit is andere koek, dan de rust van het hotel. We worden losgelaten in een stroom van mensen en voelen de opwinding van de oude stad. Vele ezels passeren ons.
Gelukkig weet ik waar ik de groep naar toe moet nemen. We duiken de souks in en we onderhandelen alsof we dit altijd gedaan hebben. "Yes", hoor ik weer, het is me gelukt, ik heb de lamp", en zo gaat het de hele middag door. 

Marakkech, de rode stad in het zuiden van Marokko is een kleurrijke en opwindende stad.Je moet mee in het spektakel, anders red je het niet. Wat hou ik van deze plek. Chaos en wirwar van smalle steegjes, souks waar paard en wagen, brommers, dieren, voetgangers etc. door elkaar heen gaan. 

Te midden van deze chaos hou ik mijn deelnemers in de gaten en loop ze voor. Ik draai me om en zie dat ze intens genieten van dit alles.

Elke spirituele reis die ik maak is bijzonder. Geen groep is hetzelfde. De dynamiek is altijd anders. Het raakt altijd mijn hart te bedenken dat ik dit werk mag doen!

Wil je ook eens mee op een spirituele reis?

Kijk dan eens op de website! Graag tot ziens, 
Diana Bergsma

COMMENTS
Jolanda 2017-01-23 22:57:57 Een fantastische ervaring deze reis, met een geweldige, eerlijke en betrokken coach; dank je wel Diana!
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

22jan

Creatieve Coaching in een retraite vakantie

In mijn retraite vakanties komen veel mensen die psycho /sociaal/emotionele coaching nodig hebben. Veel deelnemers vertellen dat ze erg in hun hoofd leven en niet bij hun gevoel kunnen komen, het moeilijk vinden om beslissingen te nemen, last hebben van “oud zeer” wat ze niet kunnen verwerken, conflicten hebben in het gezin of werk, chronisch ziek zijn, last van perfectionisme en faalangst ect.

Er is geen standaard oplossing voor iemand en ik wil vrij gebruik maken van werkvormen die ook echt bij die persoon passen. Dat kan een goed gesprek zijn maar ook creatieve werkvormen zoals beeldend vormen, drama, rollenspel, imaginatie, dans, schrijven en werken met je stem. Ik gebruik deze werkvormen vaak ook door elkaar, dynamisch noem ik dat. Uiteindelijk zijn we als mensen dynamisch en op deze manier verbinden we je gevoel met je denken en je lichaam. Wat deze werkvormen gemeen hebben is dat ze creatief zijn en daardoor een beroep doen op je eigen creatieve motor. Je leert te kijken in je eigen spiegels, je gaat je "innerlijke beelden" kennen en herkennen en dat geeft jouw de sleutel om...

Uit ervaring weet ik dat veel mensen zeggen " ik ben niet creatief ", ik kan niet schilderen of zingen. Daar gaat het niet om, waar het om draait is: wat doet proces creëren met je, welke gevoelens, inzichten, gedachtes komen in je op? 

Je leert: een risico te nemen, je gaat over grenzen, je breekt je eigen starre regels, je vindt iets nieuws uit, je komt op een onbekend terrein, het is spannend, het geeft je inzicht in hoe jij nu in elkaar zit en hoe jij naar de wereld kijkt.

Je komt in je gevoel en je hebt zelf antwoorden gevonden die je verder helpen. En dat is ook wat ik nastreef dat jij niet afhankelijk wordt van mij als jouw coach.
Nee niemand kan het beter weten dan jijzelf.

Creatief bezig zijn geeft je dus inzicht in wie je bent, wat je wilt en wat je voelt. Of dat nu verdriet, angst of blijheid is, je gevoel is terug gekomen. Nu is het tijd dat jij je pijnlijke ervaringen gaat verwerken, zodat je deze ervaringen een nieuwe plek kan geven in jezelf. Dat vergt doorzettingsvermogen en motivatie van jou. Dáár komt het uiteindelijk op aan, je hebt nu wel geleerd je geest lenig te maken en buiten de hokjes te kijken, maar wil je ook vrij, speels en onbekommerd worden?

Die vraag is aan jou...

Ga eens mee op een retraite vakantie, je kunt kiezen uit vele opties, elke maand reizen we naar Spanje, of Marrakesh, Ghana, Belgie, Kenia..

Ga dat proces met jezelf eens aan. Onze retraite vakanties zijn volledig georganiseerd, je verblijft altijd op een heerlijke locatie en je krijgt een intens programma waar jij van groeit!

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

19jan

Watamu (Kenia)

tekst & fotografie: Mauro Pilotto

Een van mijn principes tijdens mijn omzwervingen over de wereld is altijd geweest: nooit terugkeren naar een plek die ik al gezien en liefgehad heb. En gelukkig is de wereld daarvoor groot genoeg. Ik heb daarom altijd getracht om teleurstellingen te vermijden door niet terug te gaan naar plaatsen die ik in het verleden als weinig toeristisch heb leren kennen maar die in de tussentijd populair zijn geworden bij de grote massa. En toch, de wereld mag dan groot zijn, mijn voornemen beperkt je tegenwoordig steeds meer in je keuze!

En dus ben ik, ontrouw aan mijn principe, teruggekeerd naar geliefd Kenia. Ditmaal echter naar het Watamu gebied, een nationaal park (Marine Reserve), dat ik nog niet kende en dat inderdaad heel anders is dan Mambrui (in de omgeving van Malindi) of diani (in de omgeving van Mombasa).

En tegelijkertijd ben ik nog een uitdaging - of zo je wilt: risico - aangegaan, namelijk door te vertrekken in april, midden in de regentijd. Maar ik moet erkennen dat Watamu zeldzaam mooi is. De kleuren zijn een mix van Afrikaanse en caribische tinten. En hoewel dit stukje Afrika voortdurend belaagd wordt door een ongenadige wind en door woeste regenbuien... Blijft het een juweeltje op zich.

Watamu is het samenstel van een aantal baaien die zijn gevormd uit zand zo wit als talkpoeder. De baaien zijn van elkaar gescheiden door rotspartijen die door de wind en het schuimende nat van de indische oceaan zijn gevormd. Kenmerkend voor dit gebied zijn verder de atollen die je alleen bij eb kunt bereiken. Dan worden magische zandtongen zichtbaar, vlak bij de rotspartijen of verder in zee, ideale rustplaatsen voor de vogels. Het is een water- en maanlandschap tegelijk. Op het strand vormen zich waterplassen, als miniaquaria. Ervaren vissers gooien hun netten uit op strategische plekken en wachten tot het tij vroeg in de middag keert. Kinderen, vrij als de lucht, spetteren in de waterplassen als in een badkuip. Groepjes Kenianen, atletisch als ze van nature zijn, improviseren een partijtje voetbal op het oneindige stuk strand dat droog is gevallen.

Iedere buitenlander, ieder nieuw gezicht, iedere toevallige toerist wordt belaagd door beachboys die proberen je van alles en nog wat te verkopen. Van kettinkjes tot snuisterijen, van houten beeldjes tot kokosnoten... Of ze roepen zichzelf uit tot de meest ervaren gids van het gebied, experts van het strand. Ze achtervolgen je, dringen zich op en om ze kwijt te raken moet je echt een beroep doen op je geduld... Maar het is nu eenmaal zo: de toerist is een bron van inkomsten.

In de grote baai van Watamu beach bevinden zich veel huizen van europeanen. De huizen zijn boven op de rotspartijen gebouwd. Vanaf deze positie heb je een adembenemend uitzicht op de baai en kun je de antieke getijden van de zee volgen. Het landschap verandert al naar gelang het seizoen en tijdens mijn verblijf begreep ik dat de regenperiode - van april tot eind juni - voor de locals de moeilijkste en meest gevreesde periode is.

De vele visserbootjes op het strand leken - als op een futuristisch schilderij - verlaten scheepswrakken. De eigenaars ervan maken van het ebgetijde gebruik om het gerei te controleren, of om de schroef te ontdoen van de zeealgen, die vooral in het vochtige seizoen veel overlast veroorzaken. Dezelfde algen bedekken hele stukken strand dat anders brandschoon is. De woede van de meedogenloze oceaan die wordt opgezwiept door de wind zorgt voor rondvliegende takken, wortels en zelfs boomstammen... Daarom is wandelen in de branding in dit jaargetijde behoorlijk riskant!

Afrika verovert je hart met zijn adembenemende natuur, met de sensaties die dit werelddeel je schenkt, maar ook vanwege het ongemakkelijke gevoel dat je krijgt als je je ervan bewust wordt dat het leven hier heel anders geleefd wordt dan bij ons. Als je er eenmaal bent, moet je je weten aan te passen, moet je je laten meevoeren door hun ritme, hun langzame manier van leven. Daarnaast moet je je ook inleven in hun verlangens, hun dromen en wensen.

Ik heb mensen leren kennen die nooit uit hun geboortedorp waren weggeweest en die in de westerse toerist een soort orakel zagen, een 'ruimtemannetje' waarvan ze meer kunnen leren over een ander leven. Ze willen er zoveel mogelijk over weten om zo iets dichterbij die rijke en onbekende wereld te komen.

Ze dromen erover om naar Europa te gaan. Ze weten ook dat sport (voetbal in het bijzonder is een business!) hun leven zou kunnen veranderen. Ze besteden aandacht aan hun lichaam, vormen het met oefeningen en veel lichaamsbeweging. Ze zijn zich ervan bewust dat ze voordeel kunnen hebben bij een goed getraind lichaam. Sommigen hebben al familieleden in Europa.

Ze ambiëren ook een blanke vrouw als echtgenote en hopen op een baan ergens in een Europese stad. Met open mond kijken ze je aan als je ze probeert uit te leggen dat onze cultuur, ons leven en de regels van onze maatschappij heel anders zijn dan de hunne. Ze vragen ook waarom wij westerlingen zo aangetrokken worden door de warmte in Kenia, de zon, de zee. Zij zouden graag een blanke huid hebben, en kunnen maar niet begrijpen dat wij in de zon gaan liggen om bruin te worden. Veel zijn ervan overtuigd dat wij in oorden leven waar de zon zich nooit laat zien.

De afgelopen nacht was de hemel bezaaid met duizenden, miljoenen sterren, zoals je dat alleen maar in Afrika kunt zien. Maar ondanks dat dient de morgen zich aan met grote zwarte wolken vol regen die de wind ijverig wegblaast... Om opnieuw plaats te maken voor andere blauwzwarte wolken die de zon bedekken. De wind neemt steeds meer toe, wordt steeds krachtiger en dan barst de tropische regenbui in vol ornaat los. Je kunt nauwelijks een hand voor ogen zien. Het is rennen naar een schuilplekje. Een vooruitstekende rots. Een schuilplaats van enkele meters die je met onbekende mensen deelt... Allemaal drijfnat en verzeild in dezelfde noodsituatie!

Het noodweer zal ongeveer een uur aanhouden. Het zal onafgebroken regenen totdat de zon zich als een vuurbal zal vertonen, bijna alsof ze zich wil excuseren voor het feit dat ze zo even is verduisterd door de zwarte wolken. De natuur is hier zo intens dat elk element wordt verheven tot maximale kracht... Wind, aarde, water en zon lijken elkaar te willen uitdagen, en reduceren de mens tot een machteloze maar gefascineerde toeschouwer.

Spirituele Vakantie Reizen geeft ook reizen in Watamu. De aankomende reis is van 31 okt tot 12 november 2017. Lees verder

Dit artikel komt uit Trendystyle

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

18jan

Vrouwenboeken die je blij maken! 

Veel literatuur gaat over narigheid. Angst, ziekte, dood, noodlot, verlies, liefdeszorgen. Maar wat als al die ellende je je keel uit komt? Als je je gedachten wilt verzetten, jezelf wilt opvrolijken? Als je als vrouw nu eens lekker zorgeloos wilt lezen? Op de bank, in bed of zelfs in bad?

Roos Verlinden snakte naar gezellige boeken. Optimistisch van sfeer. Deze gaan over vrouwen. En over genieten, daadkracht, heft in handen, nieuwe relaties en liefdesplezier. Over Hollandse nuchterheid en romantiek. Daarom schrijft zij deze boeken. Ze geven jou een opkikker. 

Het boek: PARTENSPELERS

Ze is niet piepjong, niet stokoud. Ze woont tijdelijk op Texel en in Denemarken. Haar man is zeilend vertrokken voor een wereldreis. Ze hoopt dat hij nooit terugkomt. De erfenis van haar ouders omvat aanzienlijk meer en belangrijker zaken dan geld en goed. Ze weet het en krijgt het keihard bevestigd. Het is die andere erfenis waarmee ze haar leven vorm gaat geven.

"Ik las Partenspelers en ga het aan een vriendin geven. Zij zal dan hopelijk inzien dat haar hele levenshouding gebaseerd is op angst en 'wat denken anderen wel niet als ik dat of dat doe'. Niet blij zijn met het leven doordat ze vindt dat alles zo en zo hoort en alle 'verplichtingen' doen omdat je denkbeeldige ik anders iets van je vind. Maar diep in je hart schreeuwen om vrijheid. Zo zonde.... Wat zal ze veel hebben aan het boek."

"Toen ik dit boek las vielen de schellen van mijn ogen en ontdekte ik hoeveel ik in mijn leven door anderen (heb) laten beslissen zonder dat ik dat zelf doorhad."

Wil je dit boek bestellen of meer weten over haar andere boeken klik dan hier.

Wil jij ook eens een leuk vrouwen weekend meemaken kijk dan naar het weeknd "Become the woman you are"

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

17jan

20 en 21 april 2017 is de conferentie in Kaatsheuvel.

CreatingConnections: Kunnen we het nog bijbenen?

CreatingConnections is een internationale conferentie over 'Attachment, Neuroscience en Emotions'. Voor de vierde editie van deze conferentie hebben we tal van inspirerende, wereldberoemde onderzoekers en therapeuten uitgenodigd voor het geven van presentaties. Tijdens lezingen en master classes zullen zij duidelijk maken hoe zij aankijken tegen het onderwerp “Kunnen we het nog bijbenen?” en hoe hun visie in de praktijk kan worden toegepast. Wij willen u hierbij hartelijk uitnodigen om samen met ons een verbinding te leggen met de wereld van morgen. Ga naar de registratie-pagina.

Houdt de emotionele binding in de toekomst nog wel stand?

De wereld verandert sneller dan ooit tevoren en er ligt een nog ingrijpendere technologische en ecologische vooruitgang in het verschiet. Zijn wij mensen wel in staat om deze veranderingen bij te benen? Onze evolutionair ontwikkelde hersenen kunnen niet op tegen de snelheid waarmee de veranderingen elkaar opvolgen. Welke invloed heeft dit op ons vermogen om ons aan onze omgeving aan te passen? Om te kunnen overleven hebben we emotionele binding nodig. Er zijn tal van vragen die het waard zijn om in overweging te nemen:

  • Hoe kunnen we ons veilig en geborgen blijven voelen in een wereld waarin veranderingen elkaar steeds sneller opvolgen?
  • Raken wij steeds verder onthecht? Raken wij langzaamaan het vermogen tot emotionele binding kwijt?
  • Staan wij aan de vooravond van een tijdperk waarin we voornamelijk vertrouwen op technologie bij de bevrediging van onze elementaire behoefte aan emotionele binding?

We gaan een stralende toekomst tegemoet, maar we zullen onderweg onvermijdelijk tegen nieuwe bedreigingen en uitdagingen aan lopen (zowel op persoonlijk vlak als in termen van relaties).

Misschien is de belangrijkste vraag die wij als therapeuten en onderzoekers in overweging moeten nemen, op welke wijze wij mensen kunnen helpen die met moeite het hoofd boven water kunnen houden, zowel persoonlijk als in termen van relaties. Hoe kunnen we onze cliënten – nu en in de toekomst – helpen om hun veerkracht en hun vermogen tot emotionele binding te herstellen en te behouden, terwijl wijzelf ook steeds meer onder druk komen te staan?

20 en 21 april is de conferentie in Kaatsheuvel.

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

09jan

 Is elk huwelijk is een vergissing?

Laat hem zien hoe twee geliefden samen zijn en John Gottman (71) kan met meer dan negentig procent zekerheid voorspellen of ze zullen scheiden. In zijn ­laboratorium aan de Universiteit van Washington, liefkozend het Love Lab genoemd, observeerde de Amerikaanse psycholoog honderden stellen. Hij mat hun hartslag, bestudeerde hun emoties, en keek hoe ze ruzieden. Zo ontrafelde hij stukje bij beetje het geheim van succesvolle stellen, door hem ook wel de ‘masters of relationships’ genoemd. Wat maakt dat zij wél gelukkig blijven met elkaar, terwijl andere koppels de eindstreep niet halen?

Dat hij de relatie van andere stellen kan doorzien, is misschien wel de reden dat hij en zijn vrouw Julie niet vaker worden uitgenodigd voor etentjes, grapt Gottman op zijn website. Zelf vindt hij het niet zozeer belangrijk dat hij kan voorspellen welk koppel uit ­elkaar zal gaan, maar dat hij ontdekt welk gedrag de kans op een scheiding verhoogt. ‘Want als we dat weten, ­kunnen we ingrijpen.’

Vandaag is John Gottman in Kaatsheuvel voor het congres Creating connections. Hij geeft er een lezing samen met zijn vrouw Julie Schwartz Gottman. Zij is ook psycholoog; samen leiden ze het Gottman Institute, waar je terechtkunt als je je relatie wilt verbeteren. Tijdens het interview luisteren beiden aandachtig naar elkaars antwoorden en vullen ze elkaar glimlachend aan. Als Julie tijdens het fotograferen last krijgt van haar knie, vraagt John haar bezorgd of het wel gaat. Dat ze hun eigen onderzoeksuitkomsten in praktijk brengen, is duidelijk.

Als ik hier zat met met mijn partner, hoe zouden jullie dan kunnen zien of onze relatie goed was?

Julie Schwartz Gottman: ‘Eerst vragen we je om de geschiedenis van jullie ­relatie te beschrijven. Hoe hebben jullie elkaar ontmoet? Wat was de eerste indruk die jullie van elkaar hadden? Hoe besloten jullie dat je samen zou doorgaan? We kijken daarbij niet alleen naar de inhoud van het gesprek, maar vooral naar wat er zich tussen jullie beiden ­afspeelt als je je verhaal vertelt. Zien we bewijs dat jullie gek zijn op elkaar en ­elkaar bewonderen? Dat jullie meer een “wij” zijn dan in plaats van twee keer een “ik”?

Ook vragen we jullie om over een meningsverschil te praten. We doen dan niets en observeren: geef je de ander de schuld? Plaats je jezelf boven je partner? Is je partner defensief? Of laat je je juist door je partner beïnvloeden? Dat je zegt: goed punt.’

John Gottman: ‘Die informatie verzamelen we om te kijken hoe het ervoor staat in drie domeinen. Of er genoeg positieve dingen in de relatie zijn, zoals vriendschap, intimiteit en speelsheid. Hoe jullie omgaan met conflicten en verschillen in persoonlijkheid. En hoe jullie bouwen aan een gezamenlijk betekenisvol leven met jullie eigen waarden en doelen.’

Jullie hebben honderden stellen gezien. Wat is tegenwoordig het grootste probleem?

John: ‘Mensen houden op elkaar het hof te maken en met elkaar te praten, vooral als er kinderen komen. Ze zijn alleen nog maar gericht op de dagelijkse beslommeringen en op de boel draaiende houden. Ze verwaarlozen hun relatie, omdat ze denken dat die wel goed zit. Maar ook al heb je een Rolls-Royce, als je die verwaarloost, zal hij er uiteindelijk mee ophouden. Hetzelfde geldt voor een relatie: je moet haar onderhouden.

Ik ken een onderzoek waarin ­camera’s werden opgehangen bij mensen thuis. En wat denk je? Geliefden praten slechts 35 minuten per week met elkaar! 35 minuten, waarvan het grootste deel van de gesprekken gaat over klusjes. Bel jij de loodgieter even. Wie haalt de kinderen morgen op? Vergeet niet dat je moeder morgen langskomt. Dat zijn niet de gesprekken die de intimiteit vergroten. Het is niet: wat gebeurt er op dit moment in je leven? Wat zijn jouw gedachten over je werk en de kinderen? Hoe zie jij de toekomst? Waar verlang je naar?’

Julie: ‘Het gaat erom dat je je relatie prioriteit geeft, óók als er kinderen zijn.’

‘Vroeger was alles beter’ – geldt dat ook voor relaties?

Julie: ‘Nee, ik denk niet dat huwelijken zoveel beter waren voordat de echtscheidingspercentages explodeerden. Natuurlijk waren er stellen die een goede relatie hadden, maar er waren ook veel mensen – vooral vrouwen – die erg ­ongelukkig waren. Het verschil is dat vrouwen nu financieel onafhankelijker zijn en de mogelijkheid hebben om te scheiden.’

John: ‘Wel wordt er tegenwoordig meer verwacht van mannen. Ze moeten niet alleen het gezin onderhouden, maar ook goede vrienden en minnaars zijn, én geweldige vaders.’

Verwachten we te veel van de liefde?

John: ‘Dat is iets wat veel gezegd wordt. Een onderzoeker van de universiteit van North Carolina heeft precies dat idee onderzocht: of het loont om je verwachtingen van je relatie te temperen. Hij ontdekte het tegenovergestelde; dat mensen die dat doen juist erg ongelukkig zijn. Het gelukkigst waren mensen die hun verwachtingen hoog hielden, die verwachtten dat ze werden bejegend met vriendelijkheid, affectie en compassie. Zijn advies is dus om hoge verwachtingen te blijven houden. Als je partner zich egoïstisch gedraagt of je negeert, maak daar stampij over: zeg dat je een dergelijke behandeling niet pikt. Verwachten dat je wordt gekoesterd is heel redelijk.’

Julie: ‘Maar er zijn ook verwachtingen die niet realistisch zijn. Bijvoorbeeld dat het gevoel dat je hebt als je net verliefd bent, zal voortduren. Wel kan de liefde dieper worden als je aan je relatie blijft werken: als je je kennis over je partner blijft updaten en blijft openstaan voor wie de ander is. Ook is het niet realistisch om te denken dat er nooit problemen zullen zijn. Maakt niet uit hoe goed je relatie is, er zullen altijd momenten zijn waarop je elkaar kwetst.’

U zegt dat 69 procent van de problemen in een relatie onoplosbaar is.

John: ‘Een bevriende familietherapeut zei ooit: elk huwelijk is een vergissing. Het gaat erom wat je met die vergissing doet. Hij bedoelt hiermee dat er altijd mismatches zullen zijn. Soms vinden we zelfs de dingen die we aanvankelijk aantrekkelijk vonden in onze partner later juist heel erg irritant.’

Julie: ‘Die onoplosbare problemen komen door botsende karakters of andere voorkeuren voor hoe je je leven inricht. Je kunt je partner niet veranderen, maar wat “masters of relationships” wel doen is proberen het standpunt van de ander te zien. Dan wordt het een dialoog in plaats van “jij hebt ongelijk, ik heb gelijk”. Het is de gedachte: “ik houd van je, ik zou je nooit vragen te veranderen, maar verander alsjeblieft.” Er is dus een zekere lichtheid en humor.’

John: ‘Succesvolle stellen leggen elkaars positieve punten onder een vergrootglas en maken de negatieve punten minder belangrijk. Zij zeggen als het ware: met die kleine dingetjes kan ik wel leven, de grote dingen zijn zo goed, ik ben een ­geluksvogel. Niet-succesvolle stellen richten zich juist op elkaars beperkingen. Zij koesteren niet wat ze hebben en kijken steeds om zich heen of er iets beters te vinden is. En dan sterft hun liefde.’

Ruziemaken met je partner is an sich niet erg, maar het gaat om de manier waarop je dat doet, zegt u.

Julie: ‘Inderdaad. Soms raken mensen tijdens een ruzie zo overspoeld door hun emoties dat hun hartslag stijgt naar meer dan 100 slagen per minuut. Ze kunnen dan niet meer goed nadenken, de hersenen schakelen zich als het ware uit. ­Alles wat mensen dan nog zien en horen zijn aanvallen. Het is slimmer om op zo’n moment tegen je partner te zeggen dat je een pauze nodig hebt om even te kalmeren.’

U ontdekte dat er vier soorten ruziegedrag zijn die de scheidingskans vergroten: als mensen hun kritiek op de persoon richten in plaats van over specifiek gedrag te klagen; als ze bij verwijten meteen in de verdediging schieten; als ze een muur optrekken en als ze minachtend worden.

Julie: ‘Ja, en minachting is van deze vier het meest desastreus voor je relatie. Omdat je eigenlijk zegt: jij bent minder dan ik, ik sta boven je en ik walg van je. Ik hoor wat je zegt, maar ik vind het belachelijk.

John zag in zijn onderzoek dat minachting niet alleen de relatie ondermijnt, maar ook de gezondheid van beide partners aantast. Van de luisteraar én van degene die zich minachtend uitlaat. Omdat er zoveel negatieve gevoelens bij komen kijken.’

John: ‘Minachting ondermijnt respect, en zonder respect kun je geen liefde hebben – wel lust, maar geen liefde. Als je niet het gevoel hebt dat je partner je respecteert of bewondert, dan voel je je erg waardeloos en eenzaam. Liefde kan niet bloeien op zo’n ondergrond, het is alsof je een plant probeert te laten groeien in de woestijn.’

Julie: ‘Dat zou nog wel lukken met veel water. Het is eerder alsof je iets probeert te planten in zoute grond.’

U ontdekte dat er tegenover elke negatieve interactie minstens vijf positieve moeten staan. Hoe doe je dat?

John: ‘Dat is tijdens een ruzie; normaal gesproken moet die verhouding zelfs 20:1 zijn! In een relatie doen zich steeds kleine mogelijkheden voor tot positieve interactie. De kunst is om die aan te grijpen, in plaats van je af te wenden. Niet de hele tijd hoor, maar succesvolle stellen doen het toch zeker wel 68 procent van de tijd.’

Julie: ‘En dat kunnen heel kleine dingen zijn. Stel: je partner is de krant aan het lezen en maakt een opmerking. Je kunt het negeren en doorgaan met je eigen stuk van de krant, of je zegt: “goh, interessant.” Het is een kleine manier waarop je partner om je aandacht vraagt, maar daarop ingaan is een erg krachtig middel om je relatie te verbeteren.’

Dus je hoeft geen diners bij kaarslicht te organiseren.

Julie: ‘Inderdaad!’

John: ‘Maar dat is geen slecht idee hoor. Waar wij erg trots op zijn in onze relatie is dat we jaarlijks op huwelijksreis gaan, dit jaar doen we dat voor de veertiende keer. We gaan altijd naar hetzelfde bed en breakfast, huren dezelfde kamer en nemen onze kajak mee. Iedere keer hebben we een geweldige tijd. Het is belangrijk om de romantiek levend te houden, om intieme gesprekken te voeren en je partner te koesteren. Je wilt niet dat de liefde bedrijven als laatste klusje op je to-do-lijst komt te staan. Dus ja, die diners bij kaarslicht doen er wel degelijk toe.’

Tot slot: als jullie één advies zouden kunnen geven dat iedereen direct kan toepassen in zijn relatie, wat zou dat zijn?

Julie: ‘Vraag je partner wat zijn of haar diepste dromen zijn.’

John: ‘Vraag je partner: hoe kan ik nog beter van je houden?’

John Gottman (1942) is emeritus ­hoogleraar aan de universiteit van ­Washington. In 2007 werd hij verkozen tot een van de tien invloedrijkste therapeuten van de voorgaande 25 jaar. Hij ontwikkelde meerdere modellen om de stabiliteit van huwelijken te voorspellen. Hij publiceerde bijna 200 wetenschappelijke artikelen en schreef tientallen boeken over relaties, waaronder het bekende De zeven pijlers van een goede relatie. Samen met zijn vrouw Julie Schwartz Gottman zette hij het Gottman Institute op, waar zij mensen helpen om hun relatie te verbeteren. Een van hun interventies is een island retreat, waarbij je je als koppel samen met hen kunt terugtrekken op de San Juan-­eilanden aan de oostkust van de VS.

Hierbij een mooi artikel uit de psychologie magazine! 

 

 

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

05jan

Help! De bus rijdt te hard.

Het is een van de meest voorkomende problemen die mensen ervaren, het gevoel te hebben geen regie te hebben over eigen leven. Vaak door moeilijke omstandigheden, maar ook door nalatigheid. Ok, dit laatste komt wel hard over.

Met nalatigheid bedoel ik dat je vaak je inspanning en motivatie verliest om nog aan het stuur te zitten van jouw bus, je wilt liever meerijden, leunen op een ander. Dat kan wel voor even, maar op langer termijn komt je dit duur te staan.

 

Je hebt namelijk een aantal kansen gemist, of ergens heb je ze laten liggen. Denk maar eens terug aan deze situaties en je merkt dat je lijstje groeit. Nu is het de kunst om daar niet direct een oordeel over te hebben anders sta je er niet open in.

Je zit in de bus, dit keer helemaal achterin. Je voelt je misselijk want de bus rijdt te hard. Wat doe je? Zeg je dat de bus moet stoppen of hou je het uit en doe je een raampje open?

Als je bij mij op een coaching reis bent leer je zeggen dat de bus moet stoppen..op het moment dat je dit overtuigend doet, heb jij de regie weer te pakken.

Zo eenvoudig hoor ik je denken? Nee, helemaal niet. Ik heb dit talloze keren geoefend met mijn deelnemers en bijna iedereen vond dit moeilijk. Met de regie terug pakken moet je voelen, voelen wat je wilt, waar je grens zit, wat je belangen zijn.

Het kan zijn dat jij iets hebt opgegeven terwille van...

Als je iets opgeeft in jezelf wat voor jou waardevol is, je motiveert om door te gaan en je inspiratie, dan verleg jij je grenzen. Als dit steeds opnieuw gebeurt en raak je er aan gewend, hoe weet je dan wat je werkelijk wilt?

Dus, je zit weer in de bus en je weet niet meer wat je werkelijk wilt, hoe overtuig jij dan de buschauffeur? Best een lastige oefening hoor.

Loslaten

Als jij de regie wilt in je leven, heb ook oude ideeën los te laten. Ideeën leven in je hoofd, maar wat leeft er in je hart? Je verlangen naar...

Wat heb jij er voor over om je verlangen te leven?

Jouw bus

En daar ga je dan, in jouw bus. Naar de zon? Naar een stille plek? Of rij je in dezelfde straat? Het maakt niet uit! Jij bent de buschauffeur geworden en jij bepaald hoe jij het wilt in jouw bus. Lastige vervelende mensen kun je eruit zetten, jij gaat niet meer over je grenzen.

Jij bepaald de richting! Je bloost, een glimlach verschijnt. Je hart bonst, een spannend avontuur tegemoet.

 

 

 

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

04jan

Blog geschreven door: BAS KNIEST
personal & business coach

Het geschenk van mindfulness

Alle coachtechnieken en therapie vormen ten spijt, meditatie; “volledig aanwezig zijn in het moment, zonder oordeel aandacht geven aan wat er gebeurt” brengt de meest authentieke antwoorden uit de mens zelf aan het licht.

Naast mijn eigen beoefening besloot ik een paar jaar geleden een mindfulness opleiding te volgen. Niet zomaar een mbsr opleiding, ook heel waardevol en voor veel van je cliënten wordt een deel vd kosten dan ook weer vergoed door het ziekenfonds, maar de MBE (Bridgeman).

Dit staat voor Mindfulness Based Emotional intelligence en bevat naast mindfulness zeer praktische toepassingen en wetenschappelijke onderbouwing doordat het z’n oorsprong vindt in het door Google en Stanford opgerichtte learning institute (SIYLI). Daar werd naast Jon Kabat Zin, die Vipassana naar het westen haalde als zijnde mindfulness, bij betrokken, ook Daniel Coleman van het boek Emotionele Intelligentie bij betrokken.

Want mindfulness bleek zeer positieve effecten te hebben op de ontwikkeling van Emotionele intelligentie. En dat was interessant voor het bedrijfsleven, noem immers maar eens zoveel mogelijk eigenschappen op van bijvoorbeeld de ideale manager. Je zal meer EQ dan IQ eigenschappen vinden, beduidend meer.

Overtuigd als ik, vanuit eigen ervaring, was over de werking van meditatie (mindfulness en bepaalde andere vormen) en behept met een zekere drive, missie, om dit door te geven, sprak deze meer ‘wereldse’ vorm mij wel aan.

Ik was er inmiddels aan gewend dat mijn leven niet echt meer door mijzelf werd gepland, eerder dat het zich ontvouwt, en was nog even in de veronderstelling dat ik direct weer terug zou gaan naar het bedrijfsleven, de corporate cliënts zoals we dat bij ING noemden. Totdat de juf van mijn dochter in groep 5 vroeg of ik in het kader van het Godsdienstproject eens met de kinderen wou mediteren. Dat werd een hele les, waarna vervolgens samen met vriendin Vaishnavi een 4-weekse en later met collega Tamara de 8-weekse ‘de kracht van aandacht in de klas’ werd ontwikkeld. Deze 8-weekse geven we nu onder andere op de Montessorischool. Daarnaast gaf ik individuele 4-weekse trainingen en 8-weekse aan particulieren en MKB.

Hoewel ik momenteel toch op het punt sta de corporates, grote organisaties, te gaan bedienen komen de mensen die er behoefte aan hebben nu spontaan op mijn pad. Vanmorgen nog. Op het terrein van mijn ouders, waar zij bungalows verhuren, heb ik een trekkershut, yurt, bungalow en caravan op Airbnb gezet. Op hetzelfde terrein, in het voormalig hotel van mijn ouders is een centrum gevestigd voor persoonlijke ontwikkeling en groei gevestigd. De gast uit de caravan zocht mij op en vroeg mij de weg te wijzen door het centrum, waarop ik met haar meeliep.

Ze gaf aan dat ze met de 12 uur meditatie mee wou doen en eigenlijk nog geen ervaring met meditatie had. Ik heb haar rondgeleid en rond 11:30 uur zaten we in de meditatiezaal. Eerst gaf ik haar instructies haar adem wat te verdiepen, legde vervolgens uit hoe de adem als ankerpunt kan dienen om in het huidige moment te blijven en leerde haar alle geluiden en sensaties zonder oordeel waar te nemen en weer terug te keren naar haar ademhaling. Ze gaf aan dat ze sowieso snel is afgeleid in verband met haar ADD. Ik stelde voor om een paar minuten te mediteren en het gewoon te ervaren. Een mooi moment. Daarna legde ik haar uit dat wanneer dat half uur mediteren te lang zou duren ze straks gewoon stilletjes de zaal kon verlaten.

Een waar geschenk

Ik ging weer buiten aan het klussen en een uurtje later zocht ze mij weer op. Helemaal relaxed kwam ze aangelopen; “het half uur was zo voorbij, wat een geweldige ervaring!” Ze bedankte me en ik besefte me hoe dankbaar ik zelf eigenlijk was, voor de gelegenheid haar dit geschenk te kunnen geven. Bovendien was het even samen met haar daar zitten te mediteren een geschenk aan mijzelf, tegenwoordig merk ik dat iedere keer weer, even thuiskomen bij jezelf. En deze vrouw, die voor een paar dagen de stad was ontvlucht om tot rust te komen heeft vergeleken met gisteren ineens een ontspannen uitstraling.

Dit ervoer ik ook al eens bij een coachcliënt. Bij de intake sessie deden we een paar ademhalingsoefeningen, welke ze kon gebruiken bij een paniekaanval. Ik plakte er een korte meditatie achteraan en, hoewel ze inmiddels het hele reguliere hulpverleningscircuit al had gezien, er ontstond een ruimte en ontspanning in haar waar ze bij wijzen van spreken tot de volgende sessie op kon teren. En zo zijn er voorbeelden te over. Vandaar wat mij betreft een waar geschenk.

Wil je eens mee op een Mindfulness retraite? 

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

02jan

Jouw Mantra in 2017 is?

Geloof jij dat je wensen ook waarheid kunnen worden? Of schrap je het woord "wensen" al gelijk uit je woordenboek?

Slechte ervaringen, teleurstellingen e.d. in je leven kunnen een reden zijn waarom je niet meer geloofd dat jouw wensen kunnen uitkomen. Realiseer dan wel dat je geen of weinig invloed hebt op je de kwaliteit van je leven. 

De regie pakken om een nieuwe wending aan je leven te geven vraagt inzicht in jezelf. Wil je liever doemdenken dat het jou nooit lukt om dat te krijgen in je leven wat je echt wilt dan heb jezelf ontkracht. Je hebt een besluit gemaakt om niet positief te denken.

Maar hoe zijn het zijn als je wel een leven kan creëren waarin je wensen uitkomen?
Een paar tips:

  • begin eens te kijken wat bij je past
  • wat je echt wilt voor jezelf
  • herken je uitvluchten
  • schrijf je wensen eens op en gebruik nieuwe woorden
  • denk je nog positief?

Mijn voostel is dat je werkt met een paar woorden b.v. ik hou van mezelf, of ik ben slim, of ik ben gelukkig ...., deze blijf je herhalen. Zo wordt het jouw mantra en bekrachtig jij jezelf. Let goed op waarin je negatieve gedachtes krijgt. Neem het alleen waar en heb er geen oordeel over.

Blijf doorgaan met je mantra net zolang totdat je de woorden gaat voelen en je er blij van wordt. Als je merkt dat je gaat twijfelen, heb geduld en onderzoek het. Vraag je zelf af waar het vandaan komt. Vaak zijn het oude overtuigingen die het je lastig maken. Het idee dat NU je wensen moeten uitkomen.

De sleutel ligt in "je zelf kennen en jezelf aardig vinden", dat is de grote stap die jij kan maken in 2017. Dus motiveer jezelf en bedenk wat zou je mantra kan zijn voor de aankomende tijd? 

In het herhalen van je mantra merk je dat je meer gaat concentreren, dat je rustiger wordt, dat ze diep op je inwerken en een beroep doen op je innerlijke wijsheid.

Wil je meer leren over postief denken, hoe je overvloed in je leven creëert, over hoe je de regie pakt in je leven, ga dan eens mee met onze reizen. 

 

 

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

Ons Reisaanbod