Menu Spirituele Vakantie Reizen

Spirituele Vakantie Reizen

Spirituele Vakantie Reizen
0575-472403
06-39804150

Wij helpen jou vrijer en gelukkiger te worden!​ Ga mee op reis!

← Blog ← Thema spirituele-singlereizen

26jun

Verlies verwerken bestaat niet

Ik las een boeiend artikel in Trouw over Prof.dr. Manu Keirse (1946, Dudzele, België) hij is klinisch psycholoog en specialist in het omgaan met verlies en verdriet. Manu Keirse gelooft niet meer in rouwverwerking...(Hij is emeritus hoogleraar aan de faculteit geneeskunde van de Katholieke Universiteit Leuven.) 

Les 1: Draag verlies samen

“Ieder mens krijgt te maken met verlies, en ieder mens wil er het liefst ver van blijven. Terwijl het onvermijdelijk is. Zelfs als het je nog niet is overkomen, ken je vast iemand met verlies of verdriet. Mensen hebben het er niet graag over, ze weten er niet mee om te gaan en ontwijken liever die buurvrouw die haar man verloor. Verdriet is in deze tijd sterk teruggedrongen in de beschermde omgeving van het gezin. We dragen het minder met elkaar. In mijn jeugd, in mijn Vlaamse geboortedorp Dudzele, werden om het uur de klokken geluid als iemand stierf, naast de voordeur werd een kruis genageld, de gordijnen gingen dicht en buren droegen de overledene zelf naar de kerk. Dat zie je niet meer; nu schudden mensen wel duizend anderen de hand, maar voelen niet meer die diepe verbondenheid.

Kinderen zouden hier op school les in moeten krijgen. Vraag jezelf af: wat zou deze persoon vanuit zijn verdriet aan mij te zeggen hebben. Het gaat niet om wat jij te zeggen hebt. Mensen met verdriet hebben maar één behoefte: dat iemand naar ze luistert, luistert én luistert. Ik zeg niet dat het makkelijk is: luisteren is verdraaid moeilijk, je moet je echt inhouden. Maar als je waarachtig naar hun verhaal luistert, kom je bij mensen binnen.”

Les 2: Verlies verwerken bestaat niet

“Iemand die een dierbare heeft verloren, krijgt vaak de vraag: ‘Heb je het al verwerkt, ben je er al overheen?’ In mijn eerste boek ‘Helpen bij verlies en verdriet’ beschrijf ik hoe mensen hun verdriet verwerken. In mijn heruitgave - die totaal anders is, maar dezelfde titel heeft - heb ik dat idee helemaal losgelaten. Want hoe kun je nu een groot verlies accepteren? Dat kan niet. Als je je kind verliest, raak je daar niet overheen. Je blijft altijd de ouders van dat gestorven kind. Je leert wel met het verlies te leven, maar dat is iets anders dan verwerken of aanvaarden. De meest gestelde vraag aan mij als rouwdeskundige, door de jaren heen, is: ‘Kom ik ooit dit verdriet nog te boven? Kan ik ooit nog een dag gelukkig zijn?’ En dan antwoord ik altijd: ‘Ik geloof erin. Sterven is een moment. Het verlies overleven duurt een hele tijd en het gemis zal nooit echt overgaan. Maar ooit zullen de herinneringen aan het leven van je geliefde dat moment van sterven en verdriet overstijgen.’”

Les 3: Verdriet geeft ook verbondenheid

“Dood en verlies zijn altijd in mijn leven geweest. Ik was het tweede kind in een rij van elf. We woonden in een boerendorp en mijn ouders hadden alleen lagere school, mijn vader was keurmeester van zaaigoed. Toen ik zeven was, lag mijn grootmoeder op sterven. Ik herinner me nog dat we als klas langs haar huisje liepen om voor haar te bidden. Zij lag in haar hoge bed en vroeg: ‘Kunnen jullie voor mij bidden dat ik snel mag sterven? Ik heb een goed leven gehad.’ Ik vond dat als kind heel vreemd, hoe kun dat je nu vragen? Later werd ik misdienaar en ging ik tientallen keren met de pastoor mee naar mensen die op sterven lagen. Dan liepen we door de velden, soms was het al donker. Ik droeg de bel en de lamp en hielp hem bij het laatste sacrament. In al die huizen zag ik zo veel verdriet, maar ook ontzaglijk veel verbondenheid. Daarna liepen we samen terug en vertelde hij wat hij had gezien en vroeg uitgebreid wat ik ervan vond, ik kreeg een glas water en ging naar huis. Door die ervaringen ben ik nooit bang geweest voor verdriet.”

Les 4: Vergeet nooit waar je vandaan komt

“De dag dat ik naar de universiteit vertrok, is bepalend geweest voor mijn hele leven. Ik ging naar Leuven, zo’n 130 kilometer van ons dorp en mijn moeder bracht me naar de bus. Daar drukte ze me op het hart: ‘Zo ver als naar Leuven ben ik in mijn leven nog nooit geweest. Doe goed uw best, jongen. Vooruitkomen in het leven zal niet het moeilijkste zijn, maar vergeet nooit waar je vandaan komt. Alles wat je op de universiteit leert, kun je later toepassen voor mensen die nooit die kans kregen.’ Dat maakte diepe indruk. En zo heb ik altijd gehandeld. Geen enkel boek heb ik voor mezelf geschreven; altijd voor de ander - in begrijpelijke taal. Als ik weer een boek uitbracht, gaf ik het altijd aan mijn moeder. Dan haalde ze uit haar schort de sleutel van de kast, legde daar mijn boek in en sloot de kast weer af. Ze zei er nooit iets over: wij kinderen moesten nederig zijn.

Tijdens de laatste maanden van haar leven heb ik veel naast haar gezeten. Ze was 62 en kreeg kanker; ondanks dat de artsen positieve prognoses gaven, had ik zo mijn twijfels. Ik had een drukke baan, maar ging zo vaak als ik kon. Zo zat ik uren bij haar en luisterde. In die maanden kwam ik erachter wat haar haar hele leven bezield had. Prachtige dingen vertrouwde ze me toe. Na haar overlijden ontdekte ik dat ze al mijn boeken grondig had gelezen en er briefjes in had gestopt bij voor haar belangrijke passages. Dat deed me heel veel plezier.”

Les 5: Kaart onrecht aan

“De eerste keer dat ik mijn vrouw zag, was ik gelijk verkocht. Zij was verpleegkundige in het ziekenhuis waar ik werkte: liefde op het eerste gezicht. Binnen een paar weken vroeg ik haar te trouwen. De geboorte van onze oudste in 1973 ging niet gemakkelijk. Alles liep fout. De navelstreng zat drie keer om zijn nek, maar dat wisten we toen nog niet. Als vader werd je toen in de kraamkamer niet gezien, dus liep ik even de gang op. Daar zag ik een oude studievriend. Even een normaal mens om mee te praten, dacht ik. Ik klampte hem aan en hij begon meteen te huilen. Zijn dochtertje was zojuist gestorven. Het was toen de gewoonte om ouders van een dood kindje meteen naar huis te sturen. Ook konden ze beter niet naar hun baby kijken.

Diezelfde avond, nadat mijn zoon Wouter uiteindelijk gezond ter wereld was gekomen, reed ik naar hun huis. Ik trof daar de jonge ouders, huilend naast een lege wieg. Ik heb dat direct aangekaart in mijn eigen ziekenhuis, maar niemand pikte het op. Daarop begon ik een onderzoek naar wat deze ouders wensten en dat resulteerde in mijn promotie over perinatale sterfte. Ik heb ook een handleiding geschreven en die naar alle gynaecologen in Nederland en België gestuurd. Dat was de eerste aanzet voor een ander, menselijker beleid voor ouders die hun baby hadden verloren.”

Les 6: Geef zonder iets terug te verlangen

“Onze twee kinderen waren twee en vier toen er twee pleegkinderen bij ons kwamen wonen. Iemand zocht een pleeggezin voor een meisje van achttien, maar niemand durfde het aan. Ik besprak het met mijn vrouw en drie dagen later kwam Anne definitief bij ons wonen. Ze had een ellendige jeugd achter de rug en was flink rebels. Maar wij waren nog jong en konden daar prima mee omgaan.

Later kwam haar zusje ook bij ons wonen. Het was een mooie en boeiende ervaring: dit was geven zonder dankbaarheid terug te verwachten. Op mijn 60ste verjaardag sprak Anne ons toe en zei: ‘Jullie zijn mijn ouders én mijn beste vrienden.’ Dat raakte mij diep, een groot geschenk. Tegenwoordig is Anne vaak op tv als belangrijke modeondernemer: ze is directeur bij het modehuis van Ann Demeulemeester. Mijn andere twee kinderen zijn psychiater geworden: heel geëngageerde artsen. Voorheen vroegen mensen vaak of zij familie waren van Manu Keirse. Nu vragen ze mij of ik familie ben van Wouter of Lien Keirse. Geweldig vind ik dat.”

Les 7: Erken je fouten

“In al mijn functies heb ik altijd het belang van patiënten vooropgesteld. Of ik nu directeur patiëntenzorg was van het ziekenhuis in Leuven of kabinetschef (staatssecretaris, red.) van het ministerie van gezondheidszorg. Dat leerde ik in 1983 in het ziekenhuis in Leuven, waar een verpleegkundige een vreselijke fout maakte waardoor een jonge vrouw overleed. Ik raadde mijn directeur aan zich vrij te maken om haar ouders te bezoeken; zij waren alles kwijt waarvoor ze geleefd hadden. Maar hij antwoordde: ‘Niemand van ons mag naar ze toe gaan, want elk woord kan tegen ons worden gebruikt.’

Die avond ging ik stiekem zelf naar die ouders. Ik vergeet nooit meer die sfeer, het verdriet was om te snijden. Ik luisterde naar hun verhaal. Om twaalf uur ’s nachts wilde ik opstaan. Toen zei de vader: ‘We appreciëren het dat iemand van het ziekenhuis is gekomen, maar als u verantwoordelijk bent voor die verpleegster, dan bent u eigenlijk de aanvoerder van de moordenaarsbende die ons enige kind heeft vermoord.’ Toen antwoordde ik: ‘Zo zou u me kunnen noemen: de aanvoerder van de moordenaarsbende’. In de auto heb ik zo zitten huilen. Een jaar daarna vertelde die vader me dat die zin hem het meeste had geholpen, omdat ik al zijn boosheid op mijn schouders had genomen.

Dit verhaal vertelde ik jaren later aan de Belgische bisschoppen, die mijn advies wilden over hoe zij moesten reageren op alle ontuchtzaken. Aanvankelijk wilden zij geen verantwoordelijkheid nemen voor wat er in het verleden was gebeurd. Maar juist die erkenning is zo belangrijk. Toen ze het eindelijk begrepen, boden ze meerdere keren uit naam van de kerk hun verontschuldigingen aan en riepen alle slachtoffers op zich alsnog te melden. Je kunt door erkenning, excuses en hulp het onrecht keren.”

Les 8: Los je belofte in

“Ik ben nu 71 en kijk terug op een mooi en boeiend leven. Ik ben 47 jaar getrouwd met mijn vrouw, die me altijd heeft gesteund in wat ik deed - en ik haar. Tien jaar geleden kreeg ik een zeer agressieve vorm van prostaatkanker, maar na behandeling was het jarenlang weg.

Nu is het terug. Ik ben acht weken bestraald en krijg nu chemo. Normaal zou ik daar doodmoe van moeten zijn, maar ik heb gewoon al die tijd doorgewerkt; ik heb geen lezing hoeven afzeggen. Na de zomer krijg ik mijn prognose. Ik verwacht dat die goed is, omdat ik zo vitaal ben. Als het anders is, dan zou ik dat accepteren. Wel ontzaglijk jammer voor mijn vrouw, mijn vier kinderen en negen kleinkinderen, maar niet voor mezelf. Ik heb met mijn leven gedaan wat ik moest doen. Ik heb waargemaakt wat ik mijn moeder beloofde toen ze mij als jonge student naar de bus bracht.”

Link naar het artikel in Trouw

COMMENTS
Margaretha 2017-06-29 12:31:05 Het is zo fijn om jullie te lezen dat een 'verlies verwerken niet bestaat'! Zelf zeg ik ook dat ik heb leren leven met mijn verlies en nog dagelijks het gemis voel. Het gaat niet 'over' echt niet. Dankjewel Manuel Koersen, ik zal je nieuwste boek bestellen
yvonne Verheem 2017-07-02 12:38:02 Precies zoals het is, mensen durven hun verlies niet eens meer te delen.Door de vele opmerkingen zoals; je moet verder he. Zou mooi zijn als er meer over gepraat wordt en vooral geluisterd! Het met elkaar doen. Sterkte Manuel Koersen en bedankt ga zeker je boek lezen..
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

23jun

Heb jij vlinders in je buik?

Een mooi artikel uit de Libelle:

Liefde maakt blind

De eerste maanden van verliefdheid zie je alles wat minder scherp. Je lichaam draagt daar zijn steentje aan bij. Dit blijkt uit een Amerikaans onderzoek gepubliceerd in The Journal of Comparative Neurology. In het onderzoek kregen hevig verliefde personen een foto van zijn of haar geliefde te zien. Bij het zien van de foto lichtte het hersengebied op dat je motivatie en beloningsysteem controleert. Ditzelfde gebied is verantwoordelijk voor de aanmaak van het hormoon dopamine, een stof waardoor je plezier of pijn voelt. Als je verliefd bent, stijgt de aanmaak van dopamine. En daar krijg je een euforisch gevoel van. Je blijft gemotiveerd om de affectie van je geliefde te winnen, omdat je steeds weer hetzelfde gelukzalige gevoel of de beloning wilt ervaren. Bij drugsgebruikers wordt hetzelfde hersengebied geactiveerd wanneer ze verwachten drugs te krijgen. Door de constante focus op het zien van je geliefde, vertoon je soms irrationeel, verslavend of obsessief gedrag. En daarbij kan je blind worden voor de werkelijkheid.

Je hart verliezen

Alleen al bij het denken aan die ene persoon, gaat je hart sneller kloppen. Ook dit is lichamelijk te verklaren. De hypothalamus, een belangrijk regel- en meetcentrum van de hersenen, stuurt onder andere het autonome zenuwstelsel aan. Dit zenuwstelsel regelt weer je ademhaling, spijsvertering, het verwijden en vernauwen van bloedvaten en je hartslag. Bij verliefdheid produceert de hypothalamus indirect grote hoeveelheden fenylethylamine en noradrenaline. Dit zijn neurotransmitters die boodschappen overbrengen. Deze boodschappers geven aan je autonome zenuwstelsel door dat je hart sneller moet kloppen. Zo kan bij een orgasme van een verliefd persoon de hartslag oplopen tot 180 slagen per minuut. Dit is even hoog als bij iemand die een parachutesprong maakt. Als je een donorhart hebt, zal je hart rustig door blijven kloppen, omdat de zenuwbanen dan zijn doorgesneden.

Vlinders in je buik hebben

Je krijgt geen hap door je keel en je hebt een gevoel in je buik alsof je in een achtbaan zit. Ook hier zitten stoffen als dopamine en noradrenaline achter. Deze stoffen zijn amfetamines, net als van het verdovende middel speed. Gebruik je speed, dan kun je de hele nacht blijven dansen zonder dat je moe wordt of honger krijgt. Via het autonome zenuwstelsel onderdrukken amfetamines het hongergevoel en jagen ze de bloedcirculatie omhoog. Door deze verhoogde bloedcirculatie krijg je het gevoel alsof er vlinders in je buik zitten.

De vonken spatten er vanaf

Het is niet een erg romantisch beeld dat verliefdheid slechts een chemisch proces is. Maar romantici hoeven niet te treuren. Uiteindelijk kan alleen die ene speciale persoon jou slapeloze nachten bezorgen. Er is letterlijk chemie nodig tussen twee personen om verliefdheid te kunnen ontvonken.

Link Libelle

Wil je ook eens liefde onderzoeken in jou leven, ga dan mee met ons Festival van Liefde.

 

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

21jun

Ik word ziek van mijn ouders

Mooi artikel geschreven door Ruud Meulenberg over parentificatie. Dat gaat over de omgekeerde ouder-kind relatie.

Verantwoordelijk ten koste van jezelf

Zorgzaam zijn ten koste van jezelf is een schadelijk mechanisme waar veel mensen met een parentificatie-verleden aan lijden. Dan vindt je de behoeftes van anderen steeds weer belangrijker dan je eigen behoeftes. Misschien neem je áltijd werk over van collega’s met problemen of neem je veel privé-verantwoordelijkheden op je, zonder rekening te houden met wat goed is voor jezelf. Het kan ook zijn dat je klanten, vrienden, cliënten of collega’s nooit laat wachten. Ook niet als je zelf behoefte hebt aan rust, ontspanning, variatie in werk of wat minder verantwoordelijkheden.

Je kunt je zelfs verantwoordelijk gaan voelen voor het gevoel van de mensen met wie of waarvoor je werkt en leeft. Dit terwijl ieder in eerste instantie natuurlijk verantwoordelijk is voor zijn of haar eigen gevoel. Anderen kunnen je daarmee ook (onbewust) gaan manipuleren.

Wat is dan parentificatie?

Bij parentificatie wordt een onvolwassen kind verantwoordelijk (gemaakt) voor het welbevinden van één of beide ouders. Dat is een scheve situatie: Het kind ontwikkelt zich anders omdat het te vroeg een volwassen rol op zich neemt. Het kind wordt ook verantwoordelijk (gemaakt) voor iets waarvoor hij of zij niet verantwoordelijk zou moeten zijn. Het kind kan zich zo de ‘zorgende engel’ of een ‘superkind’ gaan voelen.

Als je dit mechanisme in je kindertijd ontwikkeld hebt is de kans groot dat je het doorzet in je volwassen leven. Eenmaal volwassen blijf je je overdreven verantwoordelijk voelen voor het welbevinden van anderen.

Als volwassene ben je natuurlijk wél verantwoordelijk voor het welzijn van je kinderen (en misschien ook voor het welzijn van volledig hulpbehoevende familieleden). Ook kun je als volwassene in een rol als werknemer, vrijwilliger of vriend allerlei verantwoordelijkheden op je nemen, maar het word ongezond als dat ten koste gaat van jezelf. In dat geval trek je waarschijnlijk te veel verantwoordelijkheid naar je toe.

 

Burn-out door parentificatie

Als je aan bovenstaande mechanismes lijdt wordt je extra gevoelig voor burn-out. Je bent geneigd hard te werken om aan al je gevoelde ‘verantwoordelijkheden’ te voldoen. Je voelt direct spanning als er aan iemands behoeften niet wordt voldaan. Een stapje terug doen als je werk of privéleven te veel, te zwaar of te verantwoordelijk wordt lijkt geen optie. Je gaat áltijd door en kunt of wilt niet voelen dat het niet meer goed voor je is. Uiteindelijk kom je dan uit in stress, uitputting en burn-out.

Burn-out in de zorg

In de zorg werken veel mensen die burn-out raken als gevolg van een parentificatie-verleden. De werkmotivatie van een deel van hen komt uitsluitend voort uit hun ingeslepen parentificatie-patronen in plaats van uit een intrinsieke motivatie. Vaak komen ze daar pas achter na de zelfreflectie die, hopelijk, volgt op een burn-out.

Oplossingen voor parentificatie

Parentificatie is doorgaans diep ingeslepen in je gedrag en in je gedachtenpatroon. Het is niet eenvoudig dat te doorbreken, maar wel de moeite waard. Als het je lukt win je aan kracht. Het is niet waarschijnlijk dat je onverschillig wordt voor de noden van anderen, maar je hebt meer keuze wie en wanneer je helpt. Doordat je meer energie overhoudt en bewustere keuzes maakt wordt je een gelukkiger en krachtiger persoon. En een krachtiger persoon kan beter helpen, áls hij of zij dat wil natuurlijk.

Neem jezelf serieus

Besteed aandacht aan je eigen gevoel. Boos, Bang, Bedroefd, Blij en uitingen daarvan in jouw Body zijn de basisgevoelens, daarnaast zijn er vele afgeleide gevoelens.

Ga in een situatie na wat je gevoel je wil vertellen. Ga vervolgens na wat je dan normaal gesproken zou willen doen. Bedenk of dat wat jij normaal gesproken doet echt jouw verantwoordelijkheid is. Of doe je het omdat iemand anders het zegt (terwijl je al veel werk doet), omdat niemand het doet en het toch moet gebeuren, omdat de ander zo zielig is of doet.

Als het volgens jou toch niet (helemaal) jouw verantwoordelijkheid is kun je het bespreken met iemand die je vertrouwt. Zo scherp je jouw gedachten. Bespreek met die persoon ook wat je zou kunnen doen om jouw inzet in evenwicht te brengen te brengen met jouw verantwoordelijkheden en (gezonde) mogelijkheden. Spreek vervolgens de persoon(en) aan die jou kunnen helpen om de situatie te verbeteren.

Als je jezelf nog niet zo goed kunt voelen, probeer daar dan mee in contact te komen. Activiteiten die daarbij kunnen helpen zijn bijvoorbeeld dansen, creatieve hobby’s, boeken lezen, plezier maken met je kinderen, (sentimentele) films kijken, vele soorten workshops, enz. Momenten of activiteiten met een ‘verstilling’ en ruimte om te voelen zonder afleiding helpen je om niet te snel voorbij je gevoel te gaan.

Zorg goed voor jezelf 

Maak van goed voor jezelf zorgen een basishouding. Zodra je dat beter doet, merk je het ook sneller wanneer je dingen voor anderen doet die ten koste gaan van jezelf.

Bouw rust-ontspanningsmomenten in elke dag en elke week. Mogelijkheden zijn rustig wandelen in de natuur, mooie muziek luisteren of op een bankje genieten van het uitzicht. Bouw ook enkel actieve-ontspanningsmomenten in elke de week zoals bijvoorbeeld sporten, dansen, andere activiteiten die je leuk vind.

Wil je meer lezen ga dan naar 

Deze thema's komen veel aan de orde binnen de coaching vakantie...iets voor jou?

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

02jun

Hoe denken singles over vakantieliefde?

Zomerse liefdes zijn bijzonder, liefde sprankelt onder de hete zon. Dat willen we toch allemaal, vlinders voelen tijdens zo'n romantische vakantie?

Singles en Vakantieliefde

Er worden geregeld onderzoekjes gehouden onder singles over de liefde. En ja, ook die vakantieliefde staat dan weleens centraal. Zo kom je nog eens wat aan de weet… Om jou even een update te geven hebben we een aantal opmerkelijke weetjes over vakantieliefde en singles voor je verzameld.

Echte liefde of Vakantieromance?

Wist je dat 97 procent van de singles denkt dat het mogelijk is om tijdens een vakantie een echte liefde te vinden? Maar toch heeft bijna de helft nog nooit een vakantieromance gehad..

Emigreren voor vakantieliefde

Maar als die vakantieliefde toch wat serieuzer blijkt te zijn dan in de eerste instantie werd gedacht dan blijkt uit onderzoek van Single2Travel dat maar liefst 70 procent van de singles alles en iedereen achter zich zou laten en zou emigreren.

Alleen of toch samen?

Ruim de helft van de singles gaat met vrienden op zomervakantie nog eens 13 procent van de singles trekt er het liefst helemaal alleen op uit. Strandvakantie of natuurreis?

Vakantiebestemming M/V

Vrouwen hebben een grote voorliefde voor het strand zo blijkt want 36 procent van de vrouwelijke singles gaat het allerliefste naar een vakantiebestemming met een prachtige strand. Vandaar die romantische fantasieën en aanzoeken in de branding ;-) En de mannen? De mannelijke single houdt van een vakantie in de natuur.

Uitgaan & ontmoeten

37 procent van de single vrouwen ontmoet het liefst nieuwe mensen op een georganiseerde tours tegenover 30 procent van de mannen. Mannen ontmoeten graag nieuwe mensen tijdens het uitgaan (30%) tegenover 12 procent van de vrouwen.

Hoe denken singles over vakantieliefdeSpirituele Single friendly Reizen

De groep deelnemende singles aan onze reizen groeit. Uit onze ervaring blijkt, dat alleenstaanden behoefte hebben aan het delen van wat het betekent om vrijgezel te zijn. Juist zij zijn op zoek naar zichzelf, willen gelukkig zijn vanuit vrijheid en zich vullen met eigenliefde. Steeds meer singles kiezen ervoor alleen te blijven. Een eventuele relatie willen zij aangaan op een andere manier dan ze gewend zijn. 

Onze spirituele reizen

In onze retraite gaat om gelukkig zijn met jezelf voordat je eventueel een ander liefhebt. Eigenliefde is uitgangspunt. Alleen met zelfwaardering voor en in balans met jezelf en jouw leven word je gelukkig, vitaal en krachtig. En zet je vervolgens je passie en je wilskracht in om te bereiken wat jij wilt.

Bronvermelding: http://www.single2travel.nl

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

Ons Reisaanbod