Menu Spirituele Vakantie Reizen

Spirituele Vakantie Reizen

Spirituele Vakantie Reizen
0575-472403
06-39804150

Wij helpen jou vrijer en gelukkiger te worden!​ Ga mee op reis!

← Blog ← Thema persoonlijke-ontwikkeling

06sep

Leren buigen

Ik maak een diepe buiging voor het leven, uit respect voor wat het leven en de mensen die ik ontmoet me geven.
Nee, dat is zeker niet altijd zo geweest. Ik kan me herinneren dat ik ongeveer 13 jaar geleden een aantal opstellingssessies had en mijn coach me vroeg te buigen voor mijn situatie. Ik had geen idee waar hij het over had en zei dat dus. Hij pakte mijn nek om mijn hoofd te buigen. Ik gaf goed tegengas, wilde niet buigen. Ik voelde me heel boos worden, omdat ik niet gedwongen wilde worden. En omdat ik het gevoel had te falen tegenover de coach. Waarvoor moest ik buigen immers?

Kortom het hele gedoe rond buigen heb ik toen maar op een zijweggetje gezet. Met opgeheven hoofd ben ik verder gegaan. Niet lang, want een volgende situatie diende zich aan, waarbij ik toch weer de hulp inriep van de desbetreffende coach. Ja, je begrijpt wel waar het heen ging... ik moest leren buigen. Buigen? Ja, ik moest leren toe te laten. Dankbaar te zijn. En te vergeven.
Ah!
Nu was ik er klaar voor: ik leerde buigen naar alle delen in mezelf. We hadden kussens neergelegd die een symbolische waarde hadden voor de delen van mij. Het lukte me. Mijn starre houding werd soepel, mijn boosheid had plaatsgemaakt voor verdriet en als slagroom op het toetje boog zelfs mijn coach voor de delen in mij.

Een voorbeeld: zussenliefde

Het is een ommekeer in mijn leven geworden. Sindsdien kan ik dit proces dus ook begeleiden bij mijn deelnemers.
Nog niet zo lang geleden kreeg ik een vraag voorgelegd van vier zussen tussen de vijftig en zestig jaar. Zij wilden oude patronen doorbreken, zodat ze elkaar opnieuw en goed konden leren kennen, zonder alle ballast van vroeger. Hun motivatie was de liefde tussen hen. Ze wilden elkaar steunen op hun levenspad. De oudste vroeg mij of ik hier iets mee kon.

We hadden afgesproken ergens midden in het land, zodat ieder er gemakkelijk naartoe kon. Daar zat ik dan met vier krachtige zussen. In mijn coaching moest ik steeds opnieuw kiezen om het gezamenlijke belang als doel voor ogen te houden.

Ik besloot de oudste de eer te geven om te beginnen. Rake opmerkingen en vlijmscherpe oordelen kreeg ze om haar oren. De start was gemaakt... De balans tussen het proces op een natuurlijk wijze laten verlopen en tegelijkertijd sturing geven is soms voor mij balanceren als een ballerina.

De emoties waren goed losgekomen en ik stelde een aantal communicatieregels voor, die veiligheid boden om echt in contact met elkaar te komen. Daarna probeerden we een aantal posities uit om te ervaren hoe ze ten opzichte van de ander stonden.

Subpersoonlijkheden

De zussen ontdekten dat hun vader en moeder niet of nauwelijks de ouderrol hadden vervuld. Ze zagen hoe zij onderling rollen en subsystemen hadden gecreëerd om het gezin bij elkaar te houden en de situatie te overleven. Ze hadden subpersoonlijkheden in zichzelf ontwikkeld om met deze situatie destijds om te gaan, zoals de Vechter, de Drammer, de Twijfelaar en de Pleaser.

De oudste kreeg veel schuld toebedeeld, een schuld die bij nader inzien bij de ouders hoorde.
De jongste werd gespaard en was niet betrokken bij wat er gaande was, zodat ze haar eigen gang kon gaan. Nog altijd wilden de zussen haar sparen. Ze moest haar zussen steeds opnieuw laten weten dat ze nu volwassen was.
De tweede zus was in competitie met de eerste, maar waar streed ze nu nog voor? Tja, om de aandacht van haar ouders, die er niet meer waren. De aandacht die haar oudste zus haar WEL had gegeven.
De derde zus kon geen keuzes maken. Ze zag overal mogelijkheden en was loyaal aan alle zussen. Een standpunt innemen zonder teveel wikken en wegen was erg moeilijk voor haar.

Een diepe buiging naar elkaar

We hebben drie dagen gewerkt, steeds met tussenpozen van drie weken. Alle oude patronen werden beetje bij beetje afgelegd en de zussen waren verheugd over het nieuwe contact dat ontstond. Op de laatste dag werkten we toe naar een nieuwe manier van communiceren en aan vergeving. Vergeven gaat vaak gepaard met verdriet, oude dingen durven los laten en accepteren van wat nu is. De oudste voelde nog veel woede, vergeven was nog een te grote stap voor haar. De andere zussen waren eraan toe en maakten de buiging.
En dat is precies wat er vooraf gaat aan je buiging: je ‘Wil’ moet er ook klaar voor zijn.

Het ontroerde me, dit prachtige buigritueel. Het heeft mij ook weer doen beseffen dat je een keus hebt, dat je je wil of innerlijke motivatie kunt aanspreken. Als je dat doet, dan pak je ook werkelijk de regie over je leven, zoals deze zussen dat hebben gedaan. Het is belangrijk te beseffen dat het jouw proces is, jouw keuze en jouw verantwoordelijkheid welke richting jij je leven geeft. Ik kan je begeleiden en inspireren, maar uiteindelijk ben jij degene die weet wat jij nodig hebt en wanneer je klaar bent voor een volgende stap. Jij bent degene die weet wat bij jou past.

Ik denk dat leren buigen gelijk staat aan soepel worden in je geest en mild in je hart.

COMMENTS
Marjan W 2015-09-07 10:12:47 Wát een prachtig geschreven stuk!
En..... hóe herkenbaar!
Zou ik graag, samen met mijn twee (oudere) zussen, o.l.v. jou willen ervaren.
In elk geval zal ik het hen beiden zsm laten lezen; wie weet wat daaruit voortkomt.

Lieve groet,
Marjan
Monique 2015-09-07 13:40:27 Dag lieve Diana,
Bedankt voor het delen! Heel herkenbaar.
Ik kon pas echt mijn eigen weg gaan toen ik de moed had om te vergeven.

Warme groeten, Monique
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

Ons Reisaanbod