Menu Spirituele Vakantie Reizen

Spirituele Vakantie Reizen

Spirituele Vakantie Reizen
0575-472403
06-39804150

Wij helpen jou vrijer en gelukkiger te worden!​ Ga mee op reis!

← Blog ← Thema persoonlijke-ontwikkeling

03sep

Ik las een prachtig en herkenbaar artikel van Catherine Ongenae, zij schrijft verhalen en colums.

Vrouw ondermijn de andere vrouw niet!

Op school voerden we onze eigen ‘baas in eigen buik’-strijd. We daagden de leraren uit met vragen over voorbehoedsmiddelen en de eerste keer. En het moet gezegd, niemand deed een poging om ons daarin tegen te houden. Als de godsdienstleraar de bui zag hangen, ging hij in kleermakerszit op zijn bureau zitten, en liet hij ons discussiëren. Als hij tussenbeide durfde te komen, kreeg hij de volle laag. ‘Maar meneer, het is toch óns lichaam?’

Het zat er toen al in, dat feminisme. Voor mij betekende de vrouwenstrijd concreet: ‘sisterhood’. Internet en social media bestonden nog niet, maar dat hadden we niet nodig om te weten dat we samen sterk kunnen zijn. Van onze rolmodellen leerden we de kracht van meisjes en vrouwen kennen. We zongen uit volle borst mee met Madonna, Annie Lennox en Mel & Kim. We dweepten met Tina Turner, die ontsnapt was aan het partnergeweld van Ike, en hem nadien grandioos overklaste als artiest.

We zijn 25 jaar later en de vrouwenstrijd woedt opnieuw 

Er worden boeken over het thema geschreven en debatten mee gevuld. Maar over de essentie kunnen we kort zijn: wat vrouwen vragen is dat de samenleving fair is, hen evenveel kansen geeft als mannen. Dat ze de ruimte krijgen om die maatschappelijke achterstand van eeuwen op te halen. De mensheid daaraan herinneren, daar dient Internationale Vrouwendag voor.

Een samenleving zonder genderongelijkheid vraagt een inspanning van mannen, maar ook vrouwen moeten hun verantwoordelijkheid durven te nemen. Niet alleen moeten we ons losmaken van de conditionering die ons onzeker en bescheiden houdt als het op competenties aankomt waarvan men lang dacht dat ze exclusief mannelijk waren: leiding geven, kunst maken, politiek bedrijven… We moeten ons ook durven te bevrijden van de slachtofferrol en van de schuldgevoelens die ons plagen omdat we denken ergens tekort te schieten. We hoeven niet perfect te zijn.

Maar nog dringender moeten we af van de strijd die vrouwen onder elkaar voeren. Vrouwen halen niet alleen zichzelf maar ook andere vrouwen nog te vaak naar beneden. De meeste vrouwen die excelleren in wat ze doen – of dat nu het huishouden is, een soundtrack schrijven, een sport of een multinational leiden – kunnen op de nijd en de jaloezie van een heleboel andere vrouwen rekenen.

Geef vrouwen wat meer plaats om hun ding te doen en zich te ontplooien, en ze zullen solidair zijn en elkaar steunen. Verstik hen, en ze zullen zich gedragen zoals krabben in de spreekwoordelijke mand

Giftig klimaat

Komt het door de schaarste qua kansen of ligt het aan onze narcistische tijden? Ik gok op een combinatie van de twee. Los van de occasionele psychopaat (m/v) die niemand het licht in de ogen gunt, heeft veel te maken met ruimte en mogelijkheden. Geef vrouwen wat meer plaats om hun ding te doen en zich te ontplooien, en ze zullen solidair zijn en elkaar steunen. Verstik hen, en ze zullen zich gedragen zoals krabben in de spreekwoordelijke mand.

Voeg daar nog de Borderline Times-analyse van psychiater Dirk De Wachter aan toe, het tijdperk van de self branding, van de ongebreidelde competitie en de gedachte dat succes zich vertaalt in het aantal mensen dat je van de baan hebt gereden, en je hebt een giftig klimaat. Niet alleen voor vrouwen, maar voor iedereen.

Het feminisme is niet gebaat bij dit soort gedrag, maar gelukkig is het feminisme sterk. Het vuur verspreidt zich snel, het brandt hevig. Voor elke vrouw die onrecht wordt aangedaan, staan er verschillende andere op om hun ongenoegen te uiten. Ik zie veel intelligente, wereldwijze vrouwen, oud en jong, die gewapend met argumenten en geschiedenis, en met opgeheven hoofd de critici uitlachen. Ik juich hen allemaal toe, ook als ze elkaar tegenspreken.

Botsende stemmen

Het feminisme anno 2016 is gevarieerd en complex, met vaak tegengestelde stemmen. Soms botst het, we zijn het zelden over alles eens. Dat is oké. Elk feministisch parcours is anders. We hoeven niet allemaal dezelfde strijd te leveren. Mij lijkt het belangrijker om zo veel mogelijk terrein in te nemen.

Ik ben blij dat ik met het boek #Seksisme (Nee, wij overdrijven niet!) (Uitg. Polis), dat ik samen met twaalf andere vrouwen schreef, het debat heb kunnen aanwakkeren en een aantal stappen verder heb kunnen brengen. Ik ben er trots op dat de stemmen in het boek elkaar durven tegen te spreken.

Maar ik ben ook geschrokken. Van de onwetendheid en de onwil van veel mannen, maar nog meer van de agressie van veel vrouwen.

Ik geloof in een feminisme dat zich boos maakt als het moet, maar mild kan zijn waar kan. Waarom zou je elkaar ondermijnen? Er is toch genoeg plaats onder de zon?

Vrouwen kunnen elkaars ergste vijand zijn

Ik ken weinig vrouwen die dat niet zullen beamen. We praten er in het openbaar zelden, over uit angst om uitgelachen te worden (catfight!) of omdat we daarmee mogelijk de vrouwenzaak beschadigen. Toch keren veel vrouwen zich af van het feminisme omdat ze vinden dat vrouwelijke agressie en vrouwelijk seksisme niet mogen bedekt worden met de mantel der liefde.

Ik geloof in een feminisme dat zich boos maakt als het moet, maar mild kan zijn waar mogelijk. Waarom zou je elkaar ondermijnen? Er is toch genoeg plaats onder de zon? Zolang vrouwen elkaar blijven bekampen en saboteren in plaats van elkaar te helpen of te steunen (negeer elkaar desnoods in plaats van elkaar aan te vallen), houden ze niet alleen hun eigen groei, maar ook die van andere vrouwen en bij uitbreiding de hele samenleving tegen.

Wil je het hele artike lezen?

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

22okt

Niemand wil in zijn kracht staan

Wekelijks rekent Japke-d. Bouma af met jeukwoorden op kantoor.

Er zijn van die uitdrukkingen waarvoor je stilletjes bidt dat ze vanzelf verdwijnen, maar ik vrees dat we er nog lang niet vanaf zijn: van de mensen die ‘in hun kracht staan’, ‘in hun kracht komen’ of erger nog: ‘in hun kracht gezet (moeten) worden’. Op Twitter stuurde iemand me een aankondiging voor een ‘webinar’ (daar kom ik een andere keer op terug) over ‘hoe je professionals in hun kracht zet’, waarna al die professionals moesten gaan ‘sturen op output’. Er stond een plaatje van een wandcontactdoos naast.

Jongens, hou eens op met die onzin. Niemand wil in zijn kracht staan. Dat gaat knetteren, iedereen kijkt naar je, en dan krijg je kortsluiting. En stel, dan stá je in je kracht. WAT DAN. Ga je dan vooruit, achteruit? Omhoog, zijwaarts? En moet je er dan ook weer een keer uit, uit die kracht? En zo ja, hoe moet dát dan weer?

Laat staan dat je in je kracht zou willen worden GEZET. Want dan stond je er blijkbaar nog niet uit jezelf in, en moest er iemand bijkomen om het voor je te doen. Misschien was je je niet bewust van je kracht, dat kan natuurlijk. Maar dat lijkt me stug. Dingen waar mensen niet uit zichzelf in gaan staan, zijn meestal dingen die mensen niet graag doen. Anders had je er wel zelf aan gedacht om erin te gaan staan, of erin te komen – toch?

Even afgezien van het feit dat ik vind dat heel veel mensen zoveel mogelijk van je af moeten blijven op kantoor, klinkt het ook best dreigend: ‘zal ik je eens even in je kracht zetten’. Ga eens weg. Alsof je de bedrijfshulpverlener vast kunt bellen. „De laatste keer dat ik in mijn kracht gezet werd, moest ik drie maanden paracetamol slikken”, zei iemand op Twitter, en zo is het.

Chaos

Het lijkt me ook chaos worden, als alle mensen in een bedrijf in hun kracht staan. Stel je bijvoorbeeld voor dat het iemands kracht is om de hele dag heel hard te vloeken en schuttingtaal te debiteren. Moet je hem daar als bedrijf dan in LATEN? Of stel dat iemand is aangenomen om de administratie te doen, maar dat het zijn kracht is om de hele dag op de bank te tinderen. Het lijkt me dat dat soort mensen juist UIT hun kracht gehaald moeten worden. Wat ik maar wil zeggen: hoe vaak komt het nou voor dat iemands kracht handig is voor het bedrijf? En in het zeldzame geval dat dat zo is, hoef je hem er niet meer in te zetten.

Wat ik dus denk: is dat ‘in je kracht’ op kantoor gebruikt wordt om mensen iets te laten doen wat ze eigenlijk niet willen. Wantrouw dus managers die het zeggen. Als je baas vindt dat je toch écht in je kracht staat als je postzegels staat te plakken, eindig je straks in de postkamer, ook al vind je jezelf een gamechanger.

Mijn advies zou dan dus ook zijn

Doe een beetje voorzichtig met al die kracht op kantoor. Kracht is sowieso enorm overrated. Want de échte kracht van mensen, daar komt vaak amper kracht bij kijken. De echte kracht zit vaak in stille hoekjes, in zachtheid, tederheid en bescheidenheid. De echte kracht van mensen zit vaak in wat managers zwakte zouden noemen. Maar iemand in zijn zwakte zetten: dát hoor je nou nooit.

Link naar NRC

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

Ons Reisaanbod