Menu Spirituele Vakantie Reizen

Spirituele Vakantie Reizen

Spirituele Vakantie Reizen
0575-472403
06-39804150

Wij helpen jou vrijer en gelukkiger te worden!​ Ga mee op reis!

← Blog ← Thema persoonlijke-ontwikkeling

26mar

Van hippie tot...?

Glimlachend denk ik weleens terug aan de jonge vrouw die ik was, in mijn begin twintiger jaren, was ik een hippie. Wel een beetje laat, “1980 – 1984” maar toch ik kon de combinatie van witte klompen en Indiase jurken niet weerstaan.
Ik wilde onafhankelijkheid, vrijheid, rechten van de vrouw uitstralen en tegen de mannen vechten. Ik wilde zwerven over de wereld en dat deed ik, ik leefde in Israël een tijdje in de Kibboets. Het was een mooie mengeling van vooral vrouwen uit de hele wereld die daar waren, net als ik jong en strijdlustig.

Israël 

Ik maakte een deel van de oorlog mee, bommen in Jeruzalem en Hebron. Het was rennen voor je leven. Ik bezocht de mijnenvelden en de verlaten dorpen aan de grens van Libanon, hier was de dood. Ik durfde door de hekken van de Palestijnen en zag hoe zij in kleine kamertjes leefden, achter prikkeldraad, gevangen.

Nachts kon ik niet slapen, zag een wirwar van beelden. Hoorde het geluid van gillende mensen, van schoten en bommen.

Ik gaf mijn strijdlust op en realiseerde me hoe veilig ik was in Nederland. Ik wilde naar huis, ik wist wat ik wilde.

Studeren

In 1984 gaf ik mijn hippie kleding weg, ik ging studeren, ik wilde immers mensen helpen. Van hippie werd ik een strenge feministe, ik las alle boeken o.a. van Simone de Beauvoir, Anja Meulenbelt en Adrienne Rich, zij schreef over matrofobie: niet de angst voor je moeder of voor het moederschap, maar de angst net zoals je moeder te worden. ‘Duizenden dochters zien hun moeder als degene die hen het compromis en de zelfhaat hebben geleerd waar zij juist vanaf willen.’ Moeders als degenen door wier toedoen de beperkingen en vernederingen van een vrouwelijk bestaan met geweld aan hen werd doorgegeven.

Adrienne: “Slechts weinig vrouwen die in het patriarchaat zijn opgegroeid kunnen zich bemoederd genoeg voelen: de macht van onze moeders, hoeveel ze ook van ons houden en voor ons vechten is te beperkt: en het is door middel van die moeder dat het patriarchaat het kleine meisje al vroeg leert, wat haar juiste verwachtingen horen te zijn. De angstige druk die de ene vrouw op de andere uitoefent, om zich aan te passen aan een vernederende en ontmoedigende rol, kun je nauwelijks ‘bemoederen’ noemen, ook al doet ze het omdat ze meent dat die rol haar dochter zal helpen overleven.”

Mijn ervaringen

Ik begreep door het lezen van de boeken dat ik me aan het ontworstelen was van mijn moeders greep, zij was er van overtuigd dat ik niet hoefde te studeren, als ik maar een baan had. Later begreep ik pas dat zij niet mocht studeren en van haar man (mijn vader) niet mocht werken.

Ik begrijp heel goed dat vrouwen van zestig en vijftig in mijn praktijk komen, zij willen zich vrij worstelen van relaties, ouders en zelfs kinderen. Om vrij te zijn, te ontdekken wie je bent, wat je talenten zijn, je zekerder voelen, jezelf op de eerste plek zetten, jezelf aantrekkelijk vinden enz.

De veertigers hebben vaak wel de vrijheid gehad om te studeren en zij gaan vaak over de kop, geven niet goed hun grenzen aan, willen bewijzen, willen meedoen met de mannen, maken zich zorgen over hun moederschap, nemen hoge posities in die ze weer niet kunnen combineren met het gezin.

Kortom vrouwen hebben nog een mooie weg te gaan.

In 1989 was ik klaar met mijn eerste studie, ik ging mensen helpen. Ik was dan wel vrijer, hippieloos, minder feministisch geworden, maar van mensen begreep ik nog niet zoveel. 

Van hippie tot de vrouw van 57 van nu. En ik geloof dat ik iets meer van mensen begrijp.

Lieve groet van Diana Bergsma

Geef nooit de hoop op, blijf geloven in jezelf, jij bent bijzonder!

 

 

 

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

15jan

Erik Scherder, een tobbende optimist

Erik Scherder, een tobbende optimistErik Scherder (Amsterdam, 1951), hoogleraar neuropsychologie aan de VU in Amsterdam. Hij werd bij een groter publiek bekend door zijn medewerking aan DWDD University. Vorig jaar verscheen zijn boek 'Singing in the Brain' - over de invloed van muziek op onze hersenen.

I Gij zult de Here uw God aanbidden en hem liefhebben met geheel uw hart, geheel uw ziel en met al uw krachten

"'Wees gegroet Maria, vol van genade, de Heer is met U.' Als ik bad, deed ik op het dwangmatige af mijn best. Ik mocht een gebed niet afraffelen, ik moest het ook echt voor me zien. Bij 'Gij zijt de gezegende onder de vrouwen' zag ik de Moeder van God, te midden van een grote groep, met een kruis boven haar hoofd en op het eind - 'bid voor ons, zondaars, nu en in het uur van onze dood' - stelde ik mezelf voor als een oud mannetje, iemand die hopelijk een plaats in de hemel had verdiend. Als er voor mijn gevoel tijdens het bidden iets niet helemaal goed was gegaan, begon ik opnieuw. En opnieuw. Ik bad net zo lang tot ik dacht: nu voelen ze daarboven ook dat ik het meen. Daarna kon ik pas slapen. Ik was zeven, of acht, en ik nam het geloof heel serieus."

II Gij zult de naam van de Heer uw God niet zonder eerbied gebruiken

"De pastoor verdween, de pastor kwam. Een heel aardige en zeer toegewijde man, maar mijn vader zei altijd: 'Hij is niet gewijd' en 'beetje surrogaat.' Daarmee doelde hij niet op die man zelf; ook voor de pastor had hij een groot respect. We gingen nog wel naar de kerk, maar toch ... zo rond mijn achttiende was er niet veel van mijn geloof meer over. Wat bleef was de angst. De angst om door God gezien te worden. Gestraft te worden voor mijn zonden. Laatst nog: ik liep met twee tassen over het perron en negeerde de bedelaar die om wat kleingeld vroeg. Ik was hem nog maar net gepasseerd of het begon al: wat ben je voor een klootzak? Kan je die man niet even helpen? Ik draaide me om, liet hem wat geld uit mijn hand pakken - 'Nee, niet alles!' - en kon toen pas weer doorlopen. En het erge is: ik doe zoiets niet om hém te helpen, maar omdat ik zelf bang ben dat het gezien wordt. Dat ik God boos maak door die vent geen geld te geven.

Ik kan jou aan de hand van dit modelletje laten zien in welke gebieden van de hersens religieuze gevoelens worden gestimuleerd, ik kan je precies uitleggen hoe alles door je eigen brein wordt verzonnen en toch ... kennelijk wil ik óók bedenken dat God wel degelijk bestaat. Overigens is mijn God dan wel zó intelligent dat Hij het heus zou snappen dat ik het niet echt meen als ik Zijn naam zonder eerbied gebruik."

Lees door bij Trouw

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

17mar

De Spirituele Allochtoon – Eindelijk Vrij 

Hoe bevrijd je je van een verleden van geweld, onderdrukking en hardnekkige dogma’s? Samira Ahale schreef een boek over de gevolgen van haar onveilige jeugd, en de stappen die ze heeft gezet om zichzelf te bevrijden.

Gebaseerd op Een cursus in wonderen en kennis van de chakra’s.
Samira is mindful- en transpersoonlijk coach en woont en werkt in Paterswolde, waar ze coaching, trainingen en workshops geeft en mensen helpt om licht en vrij te leven. Haar boek De Spirituele Allochtoon, Eindelijk vrij verschijnt 31 maart bij uitgeverij Booklight.

Een onveilige jeugd met fysiek, verbaal en emotioneel geweld leidde tot een vlucht. Na haar scheiding, die ze angstvallig geheim hield voor haar familie, kwam ze in een diep dal terecht. Maar ze hervond zichzelf en klom eruit. Ze startte met haar praktijk ‘De huiskamer voor mindfulness’ om mensen te helpen innerlijke vrede te vinden.  

De Spirituele Allochtoon, Eindelijk Vrij kan lezers inspireren hun eigen weg te banen uit de situatie waarin ze terecht zijn gekomen. Zodat ze een nieuw en fris begin kunnen maken en schade uit het verleden geen belemmering meer is voor de toekomst.

Samira Ahale (1977) is opgegroeid in Antwerpen en van Marokkaanse afkomst. Ze woont sinds 2001 in Nederland. Ze is moeder van twee kinderen. De Spirituele Allochtoon – Eindelijk Vrij is geïnspireerd door, een cursus in wonderen en de werking van de chakra’s. In 2018 verwacht ze ook een biografie uit te geven onder de naam De Spirituele Allochtoon en het Kusjeshuis, waarin ze haar dubbelleven en haar vlucht naar vrijheid beschrijft.

Wil je het boek kopen? Klik hier

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

17mar

De keuze - leven in vrijheid

Edith Eva Eger was zestien jaar oud toen ze in 1944 naar Auschwitz werd gedeporteerd. Haar ouders werden direct naar de gaskamer gestuurd en Edith werd gedwongen om voor Mengele te dansen. Haar onverschrokkenheid hielp haar en haar zusje te overleven, al waren ze nog maar nauwelijks in leven toen het kamp eindelijk werd bevrijd.

In De keuze deelt dr. Eger haar oorlogsherinneringen en de opmerkelijke verhalen van hen die zij sindsdien heeft geholpen. Ze doet uit de doeken hoe ze als psycholoog haar cliënten al jarenlang helpt om zich uit hun eigen gedachten te bevrijden, en hoe iedereen uiteindelijk voor vrijheid kan kiezen.

Edith Eva Eger is nu negentig en danst nog altijd. Haar indrukwekkende en belangrijke verhaal is een inspiratie voor iedereen.

'Je moet sterk zijn om te vergeven. Vergeven is niet kwijtschelden of rechtvaardigen. Vergiffenis heeft niks te maken met gerechtigheid. Vergiffenis is een egoïstische daad om jezelf te bevrijden van de beheersing van het verleden.' – Dr. Edith Eger

Over de auteur:
Edith Eger werd geboren in Hongarije. Na de oorlog verhuisde ze naar de Verenigde Staten, waar ze psychologie studeerde. In haar praktijk behandelt ze onder meer militairen en oorlogsveteranen, en slachtoffers van lichamelijke en geestelijke mishandeling. De keuze is haar eerste boek.

Wil je het boek kopen? Klik hier

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

Ons Reisaanbod