Menu Spirituele Vakantie Reizen

Spirituele Vakantie Reizen

Spirituele Vakantie Reizen
0575-472403
06-39804150

Wij helpen jou vrijer en gelukkiger te worden!​ Ga mee op reis!

← Blog ← Thema relatie-liefde

08jul

Samengestelde gezinnen: een nieuw nest bouwen

Je hebt een hele weg achter de rug, meestal een weg met aardig wat hobbels en bobbels: gescheiden en samen de zorg voor jullie kinderen. Na een heel proces ben je blij: een nieuwe relatie ziet het licht en jullie hebben zin om samen verder te gaan. Samen... met jullie kinderen.

Jullie willen het natuurlijk goed doen; een fijn, warm en gezellig nieuw gezin. Vol enthousiasme slaan jullie een nieuwe weg in. Maar wat kun je allemaal tegenkomen op die weg?

Even wat ‘feiten’

Samengestelde gezinnen: een nieuw nest bouwen​66% Van de nieuw samengestelde gezinnen blijkt jammer genoeg weer uit elkaar te gaan. In 34% van de situaties gaat het wel goed. Wat kun je doen om bij die groep aan te sluiten?

Het is belangrijk om elkaar te steunen en, hoe kan het ook anders, communicatie is essentieel. Helder communiceren over je verwachtingen en verlangens. Daarbij ook onbevooroordeeld luisteren naar de ander zodat er echt ruimte is om verwachtingen en verlangens naast elkaar te leggen. Zo kun je samen kijken hoe je ruimte kunt gaan maken voor elkaar.

Kinderen vinden het vaak ook nog lastig dat hun ouders gescheiden zijn en juist door weer een nieuwe gezinssituatie kunnen die gevoelens naar boven komen. Wijs dus om ook daarvoor ruimte te maken. Het mag er zijn...

Een aantal tips

* Wees geduldig en realistisch

Een nieuw gezin begint altijd uit een verliessituatie. Het kost tijd voor kinderen en ex-partners om dit te verwerken, te accepteren en een plekje te geven. Streef niet naar het perfecte nieuwe gezin.

* Neem als stiefouder niet de ouderrol over

Een kind heeft maar één biologische moeder en één biologische vader. Kinderen zijn loyaal aan hun ouders. Neem als stiefouder niet de ouderrol over. Zorg er zeker in het begin voor dat je een ‘extraatje’ bent voor de kinderen. Bouw samen aan een vertrouwensband.

* Blijf investeren in je relatie

Nog meer als in een ‘gewoon’ gezin is de relatie tussen jou en je partner van essentieel belang voor je samengestelde gezin. De verbindingen in het samengestelde gezin vallen of staan met de partnerrelatie.

Het blijkt dat samengestelde gezinnen ruwweg een viertal fases doorlopen (Heybroek & Overgaauw, 2004):

Fase I: de droomperiode. De ouder en nieuwe partner zijn verliefd en denken alles aan te kunnen. Ze gaan er van uit dat als zij hun best maar doen, alles goed komt.

Fase II: de periode van wakker liggen. De ouder en nieuwe partner hadden bedacht welke problemen ze tegen zouden kunnen komen in hun nieuwe gezin, maar de praktijk blijkt anders te zijn. Er ontstaan spanningen. De stiefouder krijgt irritaties en negatieve gevoelens richting de stiefkinderen, maar weet niet goed of hij/zij hierover kan praten met de partner. Veel stiefouders liggen wakker en piekeren over deze problemen. Ze doen zo hun best en het lukt niet. De kinderen verwachten van alles van de stiefouder maar lijken weinig terug te geven. De stiefouder heeft het gevoel er niet toe te doen.

Fase III: de periode van de nachtmerries. Negatieve gevoelens jegens de stiefkinderen komen de stiefouder steeds hoger te zitten en het is onmogelijk om de teleurstelling langer te verbergen. Er is frustratie omdat er zoveel verwachtingen waren die niet uitkomen. Een stiefouder ervaart dat er veel minder tolerantie is voor het stiefkind dan voor de eigen kinderen. Spanningen en conflicten lopen op. Meestal geeft de stiefouder aan zo niet langer verder te kunnen gaan. In deze fase gaat men met elkaar praten, wendt zich eventueel tot de hulpverlening of wordt in het uiterste geval de relatie beëindigd.

Fase IV: de periode van droom en werkelijkheid. De nachtmerries zijn overleefd en er is een redelijke harmonie ontstaan. Een periode van geven en nemen is begonnen en daarmee de integratie van het samengestelde gezin. Maar het blijft een illusie dat het samengestelde gezin net zo hecht zal worden als een kerngezin. Op bepaalde, vooral emotionele, momenten is het toch weer duidelijk dat er sprake is van verschillende partijen.

Zoals blijkt uit bovenstaande is het een belangrijke taak voor samengestelde gezinnen om verwachtingen die er zijn ten opzichte van elkaar en van de nieuwe rol als stiefouder en stiefkind met elkaar te onderzoeken. Ook het bespreken van de voorrangsregels die er in het samengestelde gezin zijn, is belangrijk (Cottyn, 2012). Komt men hier samen niet uit en/of blijven er spanningen bestaan, dan kan gezinstherapie een uitkomst bieden.

Natuurlijk wil je een nieuwe start maken en een hecht team vormen met je partner en samen weer een fijn en liefdevol nest bieden aan de kinderen. De hobbels en bobbels kunnen pijnlijk zijn, oud zeer oproepen bij zowel jullie als partners maar ook bij de kinderen. Het is goed om daar niet alleen mee rond te blijven lopen en je licht eens op te steken bij specialisten die jullie op weg kunnen helpen. Zoals al eerder benoemd: communicatie over wensen en verlangens zijn heel erg belangrijk. Maak daar iets speels van, iets dat vanuit plezier gedeeld kan worden met elkaar door bijvoorbeeld met een collage aan de slag te gaan.

Neem ook de tijd om deze nieuwe weg met elkaar te leren kennen, het is een ontdekkingsreis met elkaar waarbij je samen allerlei nieuwe elementen met elkaar gaat uitvinden.

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

21jun

Ik word ziek van mijn ouders

Mooi artikel geschreven door Ruud Meulenberg over parentificatie. Dat gaat over de omgekeerde ouder-kind relatie.

Verantwoordelijk ten koste van jezelf

Zorgzaam zijn ten koste van jezelf is een schadelijk mechanisme waar veel mensen met een parentificatie-verleden aan lijden. Dan vindt je de behoeftes van anderen steeds weer belangrijker dan je eigen behoeftes. Misschien neem je áltijd werk over van collega’s met problemen of neem je veel privé-verantwoordelijkheden op je, zonder rekening te houden met wat goed is voor jezelf. Het kan ook zijn dat je klanten, vrienden, cliënten of collega’s nooit laat wachten. Ook niet als je zelf behoefte hebt aan rust, ontspanning, variatie in werk of wat minder verantwoordelijkheden.

Je kunt je zelfs verantwoordelijk gaan voelen voor het gevoel van de mensen met wie of waarvoor je werkt en leeft. Dit terwijl ieder in eerste instantie natuurlijk verantwoordelijk is voor zijn of haar eigen gevoel. Anderen kunnen je daarmee ook (onbewust) gaan manipuleren.

Wat is dan parentificatie?

Bij parentificatie wordt een onvolwassen kind verantwoordelijk (gemaakt) voor het welbevinden van één of beide ouders. Dat is een scheve situatie: Het kind ontwikkelt zich anders omdat het te vroeg een volwassen rol op zich neemt. Het kind wordt ook verantwoordelijk (gemaakt) voor iets waarvoor hij of zij niet verantwoordelijk zou moeten zijn. Het kind kan zich zo de ‘zorgende engel’ of een ‘superkind’ gaan voelen.

Als je dit mechanisme in je kindertijd ontwikkeld hebt is de kans groot dat je het doorzet in je volwassen leven. Eenmaal volwassen blijf je je overdreven verantwoordelijk voelen voor het welbevinden van anderen.

Als volwassene ben je natuurlijk wél verantwoordelijk voor het welzijn van je kinderen (en misschien ook voor het welzijn van volledig hulpbehoevende familieleden). Ook kun je als volwassene in een rol als werknemer, vrijwilliger of vriend allerlei verantwoordelijkheden op je nemen, maar het word ongezond als dat ten koste gaat van jezelf. In dat geval trek je waarschijnlijk te veel verantwoordelijkheid naar je toe.

 

Burn-out door parentificatie

Als je aan bovenstaande mechanismes lijdt wordt je extra gevoelig voor burn-out. Je bent geneigd hard te werken om aan al je gevoelde ‘verantwoordelijkheden’ te voldoen. Je voelt direct spanning als er aan iemands behoeften niet wordt voldaan. Een stapje terug doen als je werk of privéleven te veel, te zwaar of te verantwoordelijk wordt lijkt geen optie. Je gaat áltijd door en kunt of wilt niet voelen dat het niet meer goed voor je is. Uiteindelijk kom je dan uit in stress, uitputting en burn-out.

Burn-out in de zorg

In de zorg werken veel mensen die burn-out raken als gevolg van een parentificatie-verleden. De werkmotivatie van een deel van hen komt uitsluitend voort uit hun ingeslepen parentificatie-patronen in plaats van uit een intrinsieke motivatie. Vaak komen ze daar pas achter na de zelfreflectie die, hopelijk, volgt op een burn-out.

Oplossingen voor parentificatie

Parentificatie is doorgaans diep ingeslepen in je gedrag en in je gedachtenpatroon. Het is niet eenvoudig dat te doorbreken, maar wel de moeite waard. Als het je lukt win je aan kracht. Het is niet waarschijnlijk dat je onverschillig wordt voor de noden van anderen, maar je hebt meer keuze wie en wanneer je helpt. Doordat je meer energie overhoudt en bewustere keuzes maakt wordt je een gelukkiger en krachtiger persoon. En een krachtiger persoon kan beter helpen, áls hij of zij dat wil natuurlijk.

Neem jezelf serieus

Besteed aandacht aan je eigen gevoel. Boos, Bang, Bedroefd, Blij en uitingen daarvan in jouw Body zijn de basisgevoelens, daarnaast zijn er vele afgeleide gevoelens.

Ga in een situatie na wat je gevoel je wil vertellen. Ga vervolgens na wat je dan normaal gesproken zou willen doen. Bedenk of dat wat jij normaal gesproken doet echt jouw verantwoordelijkheid is. Of doe je het omdat iemand anders het zegt (terwijl je al veel werk doet), omdat niemand het doet en het toch moet gebeuren, omdat de ander zo zielig is of doet.

Als het volgens jou toch niet (helemaal) jouw verantwoordelijkheid is kun je het bespreken met iemand die je vertrouwt. Zo scherp je jouw gedachten. Bespreek met die persoon ook wat je zou kunnen doen om jouw inzet in evenwicht te brengen te brengen met jouw verantwoordelijkheden en (gezonde) mogelijkheden. Spreek vervolgens de persoon(en) aan die jou kunnen helpen om de situatie te verbeteren.

Als je jezelf nog niet zo goed kunt voelen, probeer daar dan mee in contact te komen. Activiteiten die daarbij kunnen helpen zijn bijvoorbeeld dansen, creatieve hobby’s, boeken lezen, plezier maken met je kinderen, (sentimentele) films kijken, vele soorten workshops, enz. Momenten of activiteiten met een ‘verstilling’ en ruimte om te voelen zonder afleiding helpen je om niet te snel voorbij je gevoel te gaan.

Zorg goed voor jezelf 

Maak van goed voor jezelf zorgen een basishouding. Zodra je dat beter doet, merk je het ook sneller wanneer je dingen voor anderen doet die ten koste gaan van jezelf.

Bouw rust-ontspanningsmomenten in elke dag en elke week. Mogelijkheden zijn rustig wandelen in de natuur, mooie muziek luisteren of op een bankje genieten van het uitzicht. Bouw ook enkel actieve-ontspanningsmomenten in elke de week zoals bijvoorbeeld sporten, dansen, andere activiteiten die je leuk vind.

Wil je meer lezen ga dan naar 

Deze thema's komen veel aan de orde binnen de coaching vakantie...iets voor jou?

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

19dec

Na de scheiding verloor ik vriendschappen

Zij, met hun gelukkige gezinnen, vonden het wennen wanneer ik alleen op visite kwam. Of de kids niet altijd bij me had. Het was niet meer vanzelfsprekend, dat, wanneer zij een verjaardag vierden, wij er alle drie zouden zijn. Soms was ik er met de meisjes, maar soms kwam ik ook wel eens alleen. Daar waar ik in het begin heel erg bewust was dat ik ze niet wilde belasten en overspoelen met mijn verdriet, wilde ik ook wel eens wel mijn verhaal kwijt.

Aan de kant geschoven worden doet pijn

Twee goede vriendinnen keerden zich tegen me, op een manier die ik erg oneerlijk vind en te laag voor woorden. Geen gesprek, maar alles via de app. Daar ben je dan ruim vijftien jaar vriendinnen mee geweest. Daar ben je samen mee op vakantie geweest, elkaars kinderen opgepast en opgevoed, daar deelde je veel mee. Dan kun je dus blijkbaar zomaar aan de kant geschoven worden. En dat doet pijn. Dat is een proces, wat bij speciale gebeurtenissen weer terugkomt en pijn doet. Dat komt dan weer even naar boven als ik via via een trouwfoto voorbij zie komen van een van die vriendinnen die getrouwd is. Of als ik mensen uitnodig voor de verjaardag van mijn dochter en de spoeling van vrienden toch wel erg dun is vergeleken bij vroeger.

Ik durf wel te zeggen dat ik als vriendin erg loyaal ben en voor iemand door het vuur ga. Heb je mij eenmaal als vriendin, dan hou je me voor het leven. Als het aan mij ligt, dan. Des te pijnlijker dus is de ontdekking dat het voor anderen niet geldt. Helaas hebben die twee vriendinnen waar ik over vertelde elkaar ook erg opgejut. Vriendinnen, die elkaar nota bene kenden via mij.

Mijn niet perfectie leven

Wanneer ratio overwint, dan vind ik echt dat het hún gemis is. Dat de manier waarop alles gegaan is te laag voor woorden is. Dat ik dat niet verdiend heb. Maar mijn gevoel laat me ook kritisch kijken naar mezelf: ben ik dan zo’n slechte vriendin geweest? Eigenlijk kan ik die vraag al meteen weerleggen. Nee, het ligt echt bij hun. En eigenlijk ben ik ook wel blij dat dat gebeurd is. Waarschijnlijk was het er toch ooit van gekomen. En kan ik kritisch kijken naar die ‘vriendschap’ en ontdekken dat het me toch altijd veel energie kostte om het te onderhouden; oppassen met wat ik zei omdat ik het gevoel had dat ik niet mezelf kon/mocht zijn. En dat mijn leven onder een vergrootglas lag, maar dat van hun perfect was.

Gelukkig heb ik mijn allerbeste vriend en vriendin, in een vorige leven waren zij ook gelukkig getrouwd met elkaar, wel weten te behouden. Is dat omdat zij ook gescheiden zijn, dat er herkenning is voor het proces wat we allen doorgemaakt hebben? Of is dat gewoon omdat onze vriendschap zo ondoorgrondelijk is, dat dat niet kapot te krijgen is? 

Bron van dit blog

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

05jan

Papa, ga niet weg

Weken van te voren zit ik al in spanning. Ga ik niets vergeten, is alles wel goed geregeld en kan ik het twee weken naar mijn zin hebben samen met mijn zoontje. Voor het eerst ga ik als alleenstaande papa met mijn zoontje op vakantie. 

Ik heb een stacaravan gehuurd op een niet al te grote camping in de Ardennen. Er is een speeltuin, een zwembad, kinderdisco en ook een klein animatieteam dus alles moet goed gaan. Geen massa, maar gewoon een leuke kindvriendelijke camping.

Eindelijk is het dan zover. Onze halve huisraad is mee dus het is bijna onmogelijk dat ik wat vergeten ben. Mijn kleine jongen van zes jaar steekt met zijn hoofd door het open dak en maakt mij op een wel zeer duidelijke manier kenbaar dat het tijd is om te vertrekken.

Er kon niets meer misgaan

We gaan op reis naar de Ardennen. Het feest kon beginnen, dachten we. Aangekomen pakten we alles uit. De caravan werd zorgvuldig ingericht en al snel waren alle keukenkastjes gevuld met meegebrachte etenswaar. Alsof ze in de Ardennen geen supermarkt hadden dacht ik nog bij het opruimen. De bedden werden opgemaakt en de kasten voor de kleding werden zorgvuldig ingericht. Niets werd aan het toeval overgelaten. Er kon dus niets meer misgaan.

Toen we de volgende dag wakker werden was mijn zoontje niet lekker. Niet lekker is nog zacht uitgedrukt. Lijkwit was hij en hij was aan de dunne. Zijn voorhoofd was warm en er zat geen energie meer in. Om het geheel compleet te maken ging het ook nog eens regenen. Niet zomaar regenen. Nee, het kwam met bakken uit de hemel en in korte tijd was de camping omgetoverd tot een grote modderpoel. Daar zit je dan in je caravan. Een ziek kindje, de hemel die openbrak en we zijn op vakantie. 

Alle kussens en dekbedden werden verzameld om een fijne knusse hoek te creëren. Muziekje aan, laptop en de tablet erbij en zo kwamen we de tijd wel door samen. Uitzieken en wachten op mooi weer was onze eerste prioriteit.

Alles wordt beter

Papa, ga niet wegNa drie dagen was mijn zoontje opgeknapt en het weer begon ook langzaam op te klaren. Regenen deed het nog wel maar in ieder geval waren het niet meer onafgebroken plensbuien. Mensen waren bezig om hun auto uit de bagger te bevrijden en langzaam kwam de uitgestorven camping weer tot leven. Kinderen speelden tussen de buien door in hun korte broek in de plassen en het was heerlijk om die kids onder de bagger te zien ronddartelen. Mijn zoon waagde zich nog niet buiten en ik dacht dat het kwam omdat hij nog niet helemaal de oude was.

Maar na een dag of vier was mijn kleine jongen nog niet buiten geweest. Of in ieder geval waagde hij zich niet uit het zicht van de caravan. Ik begon mij af te vragen wat er was en er is maar één manier om daar achter te komen. Ik vroeg hem waarom hij niet lekker ging zwemmen of met andere kinderen ging spelen op de camping. Veel kwam er niet uit maar ik voelde dat er meer aan de hand was. Later sneed ik het onderwerp weer aan en na een paar gerichte vragen kwam het hoge woord er uit: “Papa, ik ben bang dat ik de caravan niet meer terug vind.”

Papa, ga niet weg

Toen ik door vroeg kwamen er tranen en zei hij uiteindelijk dat hij bang was dat ik niet meer in de caravan zou zijn als hij terug zou komen.

Damn, hij was bang dat papa wegging. Dat was per slot van rekening een jaar geleden ook gebeurd bij de scheiding. Ik ben toen weggegaan om tijdelijk bij een vriend in te trekken.

Ik schrok enorm van zijn opmerking en brak in tranen uit. Zijn angst was namelijk ook mijn angst. Ook ik was bang om hem kwijt te raken. De band tussen moeder en kind is namelijk zo sterk dat een vader altijd op de tweede plaats staat. Neem daarbij mijn onzekerheid die ik als vader had en mijn lage zelfbeeld en je hebt de ideale situatie om in een angst vast te zitten en elkaar daarin te versterken.

Eindelijk in gesprek

Het gesprek wat volgde met mijn zes jarige kind vol met innerlijke wijsheid en kracht was enorm mooi en liefdevol. Het was een gesprek waarin we elkaar vonden en ik kon hem met tranen in mijn ogen zeggen dat papa nooit bij hem weg zou gaan. Het was voor ons beide heel intens waarbij we allebei onze emoties de vrije loop lieten. Ik kwam er dus achter dat we al die tijd elkaars angst spiegelden en dit gesprek gaf een enorme opluchting en ruimte. Hij was waarschijnlijk ziek geworden omdat hij goed voelde dat ik vol spanning zat voor de vakantie. Het waren opgekropte emoties die er uit kwamen en vanuit zijn gevoel wilde hij ook het beste voor mij.

Vanaf dat moment werd alles anders. Onze band werd stabieler en we gingen meer praten over onze verlangens. Ik probeerde hem te leren dat praten over je gevoel enorm kan helpen als je ergens mee zit. 

Bron van dit blog

Geef hieronder je reactie...

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

26feb

Help je kinderen na een scheiding

Zodra je aan je kind vertelt dat jullie gaan scheiden, krijg je te maken met heftige emoties. Op deze pagina lees je met welke emoties je allemaal te maken kunt krijgen.

Natuurlijk beleeft ieder kind een scheiding op zijn eigen manier. Hoe een kind het beleeft, hangt bijvoorbeeld af van zijn karakter en leeftijd. De manier van scheiden heeft hierop ook een grote invloed. Voor jullie kinderen is het veel prettiger als jullie in goed overleg uit elkaar gaan dan wanneer jullie met veel ruzie gaan scheiden.

Geef aandacht

Je kind is in eerste instantie boos en verdrietig door de scheiding. Dat geldt vooral voor oudere basisschoolkinderen. Deze emoties zijn voor je kind heel intens, dus schrik er niet van als ze lang aanhouden. Het is goed mogelijk dat je kind zijn boosheid uit, door bijvoorbeeld weer te gaan bedplassen of veel ruzie te maken met vriendjes. Soms zal je kind vasthoudend op zoek gaan naar je aandacht door je uit te dagen of over je grenzen heen te gaan.

Bang, boos en eenzaam

Behalve boos en verdrietig, wordt je kind waarschijnlijk bang. Zijn veilige leven is ineens verdwenen en je kind kan zich geen beeld vormen van de toekomst. Hier bestaat trouwens wel een verschil in reactie per leeftijd. Hoe ouder je kind is, hoe minder bang het zal zijn. Vaak gaat de angst van je kind samen met een gevoel van eenzaamheid. Je kind kan zich in de eerste periode na de scheiding aan zijn lot overgelaten voelen.

Opgelucht

Natuurlijk kan je kind zich ook opgelucht voelen. Dat geldt vooral voor kinderen vanaf tien jaar. Als de laatste jaren van je huwelijk vol ruzie of misschien zelfs agressie zijn geweest, is het voor een kind bevrijdend om in rustiger vaarwater te komen.

Loyaliteitsconflict

Veel kinderen komen tijdens of vlak na de scheiding van hun ouders in een loyaliteitsconflict terecht. Ze willen niet kiezen tussen hun ouders en kunnen dat waarschijnlijk ook niet. Als je kind jou steunt, doet het voor zijn gevoel de andere ouder tekort, en andersom. Er ontstaat een innerlijk conflict wanneer je kind zich onder druk gezet voelt om te moeten kiezen tussen zijn ouder.

Bezorgd om de ouder

Als een kind merkt dat zijn ‘onschuldige’ opmerkingen over zijn vader ervoor kunnen zorgen dat zijn moeder heel verdrietig of boos wordt, kan het zich meer naar binnen keren. Het kind zal zijn woorden voorzichtiger kiezen.
Bovendien kunnen kinderen bezorgd zijn. Een kind heeft bijvoorbeeld medelijden met zijn moeder die nu van minder geld moet rondkomen. Of een kind vindt zijn vader zielig, omdat die nu alleen in een huis zit. Zonder iemand die voor hem zorgt.

Schuldgevoel

En dan is er nog het schuldgevoel. Veel kinderen denken dat zij de oorzaak zijn van de scheiding van hun ouders. Vooral jonge kinderen hebben hier last van. Het kan gebeuren dat je kind nog lang blijft hopen dat jullie weer bij elkaar komen. Pubers kunnen zich ook flink zorgen maken. Sommigen zoeken buitenshuis afleiding op, terwijl andere pubers juist verantwoordelijkheden in het gezin op zich nemen.

Vraag hulp bij: Karen van der Velde en Diana Bergsma, zie ons team

Bron artikel en echtschedingswijzer

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

09mar

Festival van Liefde in actie voor Warchild

Liefde is voor iedereen...
Ook voor kinderen die in nood situaties leven. Door oorlogen zijn kinderen onveilig, hebben met grote verliezen te maken en zijn op de vlucht.
Warchild zet zich in voor een beter leven van honderdduizenden oorlogskinderen. Zij zorgen ervoor dat ze leren lezen, schrijven, rekenen of een vak leren. En zij creëren een veilige omgeving waar ze weer tot zichzelf kunnen komen en een stabiele en vooral vreedzame toekomst kunnen opbouwen. Dat doet Warchild wereldwijd.

Ons Festival van Liefde wilt graag bijdragen en dat doen we door aandacht te vragen voor Warchild. Maar ook geven wij geld.
Het Festival van Liefde geeft €20,- per deelnemer aan Warchild.
Op deze manier verspreiden wij liefde voor elk kind in de wereld.

Doe je niet mee aan het Festival dan kun je toch deze actie ondersteunen door een bijdrage te geven aan Warchild.

Wil je doneren of meer weten, klik hieronder op de button.

Festival van Liefde in actie voor Warchild.

 

 

 

 

 

 

 

Bekijk hier onze Festivals van Liefde

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

Ons Reisaanbod