Menu Spirituele Vakantie Reizen

Spirituele Vakantie Reizen

Spirituele Vakantie Reizen
0575-472403
06-39804150

Wij helpen jou vrijer en gelukkiger te worden!​ Ga mee op reis!

← Blog ← Thema persoonlijke-ontwikkeling

20mar

Journaliste Eva: Heldinnen Retraite Review

Langzaam laat ik mijn lichaam meevoeren door de zwaartekracht. Ik val van voor naar achter en van links naar rechts. Zeven paar vrouwenhanden vangen mij op en duwen mij weer weg. Mijn ogen zijn dicht en mijn lichaam heeft zich overgegeven en is ontspannen. Ik leer weer te voelen en vertrouw er op dat deze vrouwen mij niet laten vallen. We hebben samen gelachen, gehuild en geschreeuwd. We luisterden aandachtig naar elkaars verhalen en durfden ons kwetsbaar op te stellen. Allemaal hebben we onze thuissituatie achtergelaten en kwamen we hier bijeen in een villa. Hier hebben we ruim een week samen gereisd op zoek naar onze vrouwenkracht, een wonder - baarlijke innerlijke zoektocht naar de heldin in onszelf. Een pad dat we samen, hand in hand, bewandelden.

Heldinnen retraite

“Het moedercomplex is niet mijn moeder. Het is mijn complex. Het is de manier waarop mijn psyché mijn moeder in zich heeft opgenomen” quote Diana. We schilderen ons eigen zelfbeeld samen met het beeld dat we van onze moeder hebben. Moedercomplexen komen uitgebreid aan bod in deze heldinnenweek, want door je moeder af te wijzen, wijs je je eigen vrouw-zijn af. We kijken naar onze identificatie met onze moeder en reflecteren wat voor gevolgen die voor onze levens heeft gehad. Bijvoorbeeld door middel van familieopstellingen, waarbij Diana actief werkt met soundhealing. Allemaal om weer in contact te komen onze eigen vrouwelijke essentie.

Onzichtbaar

Ik krijg te horen dat ik onzichtbaar ben, dat ik me als een kameleon voortbeweeg en nauwelijks merkbaar ben totdat ik praat. Bij het maken van mijn zelfportret teken ik een muur om me heen, want ik weet zelf eigenlijk ook wel dat die onzichtbaarheid er zit. Ik vind het fijn om onzichtbaar te zijn, zodat ik rustig kan observeren en waarnemen wat er gebeurt. Mijn eerste reactie is dan ook: ‘daar hoef ik toch niet van af!’ Toch, na er meer over gepraat te hebben realiseer ik me dat het fijn zou zijn wat vaker over die muur heen zou kijken. Het blokkeert me soms in nieuwe situaties en ik lijk anders over te komen dan ik zou willen, of misschien wel anders dan ik werkelijk ben. Maar waar komt die muur toch vandaan? “De persoon die je nu bent, past niet bij het zelfbeeld dat je nu hebt” is een observatie die ik van Diana krijg. Dat komt hard bij me binnen. We bekijken de bekende dader-slachtoffers-redders driehoek en iedereen herkent verschillende rollen. Terugdenkend aan het gezin waarin ik opgroeide en aan mijn moeder in het bijzonder, kom ik er achter dat ik mezelf vaak als dader zag en nog veel schuld.

Intensief

Heldinnen retraiteMet Diana ga je intensief, maar ook creatief aan de slag en ze daagt je uit om jezelf niet meer te ontlopen. Aan het einde van de week lijkt iedereen veranderd en verlicht, het is net alsof iedere vrouw meer straalt. Met een mooie slotceremonie wordt de retraite afgesloten. De drempels, zelfbeelden en moedertekeningen worden ritueel verbrand, zodat we kunnen loslaten en uit volle borst onszelf een heldin kunnen noemen. De laatste avond heeft iedereen iets voorbereid om de groep te bedanken. Algemeen, maar ook individueel op iedere deelnemer gericht. Ter afsluiting schrijf ik mijn gedicht aan de vrouwengroep. Ik ben blij deze vrouwen ontmoet te hebben en ga met voldoening, afsluiting, maar ook met nieuwe inzichten weer terug naar huis.  gevoelens in me heb. Verschillende gebeurtenissen, vanaf mijn jeugd tot vandaag-de-dag, hebben ertoe geleid dat ik mezelf toestond om een muur om mij heen te bouwen. Ik ga mezelf proberen te zien als mijn eigen redder, schuldpatronen doorbreken en de muur neerhalen.

Ik werd gezien

Ik was vergeten hoe mooi het is om vrouw te zijn, maar ik heb het weer ervaren dankzij deze vrouwen hier om mij heen. Ik voel het weer; hoe krachtig we zijn, vol energie, liefde en compassie. Deze week werd ik weer gezien, echt gezien zonder behoefte te hebben aan de muur die mij onzichtbaar maakt. Mijn ogen keerden zich even naar binnen en ik kwam er achter dat meer was dan ik dacht te zijn. Ik zag mijn moeder, vader, broer en zus. Ik vond de patronen waar ik in zat en hoe ze me gevormd hebben tot wie ik was. Maar nu ben ik de drempel overgegaan en zie mezelf zoals ik ben. Ik moet nog groeien, ontdekken, vechten en overwinnen. Maar dankzij mijn zusters die mij met open armen hebben ontvangen en meegedragen op de weg naar binnen, weet ik dat ik het kan: want ik ben een heldin.’  

Uit Magazine Onkruid. Tekst en foto: Journaliste Eva van der Veen ( Zij heeft meegedaan aan de Heldinnen retraite in Spanje)

Wil je mee met de Heldinnen Retraite? Kijk NU op onze home page voor ons andere aanbod.

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

18jan

Vrouwenboeken die je blij maken! 

Veel literatuur gaat over narigheid. Angst, ziekte, dood, noodlot, verlies, liefdeszorgen. Maar wat als al die ellende je je keel uit komt? Als je je gedachten wilt verzetten, jezelf wilt opvrolijken? Als je als vrouw nu eens lekker zorgeloos wilt lezen? Op de bank, in bed of zelfs in bad?

Roos Verlinden snakte naar gezellige boeken. Optimistisch van sfeer. Deze gaan over vrouwen. En over genieten, daadkracht, heft in handen, nieuwe relaties en liefdesplezier. Over Hollandse nuchterheid en romantiek. Daarom schrijft zij deze boeken. Ze geven jou een opkikker. 

Het boek: PARTENSPELERS

Ze is niet piepjong, niet stokoud. Ze woont tijdelijk op Texel en in Denemarken. Haar man is zeilend vertrokken voor een wereldreis. Ze hoopt dat hij nooit terugkomt. De erfenis van haar ouders omvat aanzienlijk meer en belangrijker zaken dan geld en goed. Ze weet het en krijgt het keihard bevestigd. Het is die andere erfenis waarmee ze haar leven vorm gaat geven.

"Ik las Partenspelers en ga het aan een vriendin geven. Zij zal dan hopelijk inzien dat haar hele levenshouding gebaseerd is op angst en 'wat denken anderen wel niet als ik dat of dat doe'. Niet blij zijn met het leven doordat ze vindt dat alles zo en zo hoort en alle 'verplichtingen' doen omdat je denkbeeldige ik anders iets van je vind. Maar diep in je hart schreeuwen om vrijheid. Zo zonde.... Wat zal ze veel hebben aan het boek."

"Toen ik dit boek las vielen de schellen van mijn ogen en ontdekte ik hoeveel ik in mijn leven door anderen (heb) laten beslissen zonder dat ik dat zelf doorhad."

Wil je dit boek bestellen of meer weten over haar andere boeken klik dan hier.

Wil jij ook eens een leuk vrouwen weekend meemaken kijk dan naar het weeknd "Become the woman you are"

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

26mar

Van hippie tot...?

Glimlachend denk ik weleens terug aan de jonge vrouw die ik was, in mijn begin twintiger jaren, was ik een hippie. Wel een beetje laat, “1980 – 1984” maar toch ik kon de combinatie van witte klompen en Indiase jurken niet weerstaan.
Ik wilde onafhankelijkheid, vrijheid, rechten van de vrouw uitstralen en tegen de mannen vechten. Ik wilde zwerven over de wereld en dat deed ik, ik leefde in Israël een tijdje in de Kibboets. Het was een mooie mengeling van vooral vrouwen uit de hele wereld die daar waren, net als ik jong en strijdlustig.

Israël 

Ik maakte een deel van de oorlog mee, bommen in Jeruzalem en Hebron. Het was rennen voor je leven. Ik bezocht de mijnenvelden en de verlaten dorpen aan de grens van Libanon, hier was de dood. Ik durfde door de hekken van de Palestijnen en zag hoe zij in kleine kamertjes leefden, achter prikkeldraad, gevangen.

Nachts kon ik niet slapen, zag een wirwar van beelden. Hoorde het geluid van gillende mensen, van schoten en bommen.

Ik gaf mijn strijdlust op en realiseerde me hoe veilig ik was in Nederland. Ik wilde naar huis, ik wist wat ik wilde.

Studeren

In 1984 gaf ik mijn hippie kleding weg, ik ging studeren, ik wilde immers mensen helpen. Van hippie werd ik een strenge feministe, ik las alle boeken o.a. van Simone de Beauvoir, Anja Meulenbelt en Adrienne Rich, zij schreef over matrofobie: niet de angst voor je moeder of voor het moederschap, maar de angst net zoals je moeder te worden. ‘Duizenden dochters zien hun moeder als degene die hen het compromis en de zelfhaat hebben geleerd waar zij juist vanaf willen.’ Moeders als degenen door wier toedoen de beperkingen en vernederingen van een vrouwelijk bestaan met geweld aan hen werd doorgegeven.

Adrienne: “Slechts weinig vrouwen die in het patriarchaat zijn opgegroeid kunnen zich bemoederd genoeg voelen: de macht van onze moeders, hoeveel ze ook van ons houden en voor ons vechten is te beperkt: en het is door middel van die moeder dat het patriarchaat het kleine meisje al vroeg leert, wat haar juiste verwachtingen horen te zijn. De angstige druk die de ene vrouw op de andere uitoefent, om zich aan te passen aan een vernederende en ontmoedigende rol, kun je nauwelijks ‘bemoederen’ noemen, ook al doet ze het omdat ze meent dat die rol haar dochter zal helpen overleven.”

Mijn ervaringen

Ik begreep door het lezen van de boeken dat ik me aan het ontworstelen was van mijn moeders greep, zij was er van overtuigd dat ik niet hoefde te studeren, als ik maar een baan had. Later begreep ik pas dat zij niet mocht studeren en van haar man (mijn vader) niet mocht werken.

Ik begrijp heel goed dat vrouwen van zestig en vijftig in mijn praktijk komen, zij willen zich vrij worstelen van relaties, ouders en zelfs kinderen. Om vrij te zijn, te ontdekken wie je bent, wat je talenten zijn, je zekerder voelen, jezelf op de eerste plek zetten, jezelf aantrekkelijk vinden enz.

De veertigers hebben vaak wel de vrijheid gehad om te studeren en zij gaan vaak over de kop, geven niet goed hun grenzen aan, willen bewijzen, willen meedoen met de mannen, maken zich zorgen over hun moederschap, nemen hoge posities in die ze weer niet kunnen combineren met het gezin.

Kortom vrouwen hebben nog een mooie weg te gaan.

In 1989 was ik klaar met mijn eerste studie, ik ging mensen helpen. Ik was dan wel vrijer, hippieloos, minder feministisch geworden, maar van mensen begreep ik nog niet zoveel. 

Van hippie tot de vrouw van 57 van nu. En ik geloof dat ik iets meer van mensen begrijp.

Lieve groet van Diana Bergsma

Geef nooit de hoop op, blijf geloven in jezelf, jij bent bijzonder!

 

 

 

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

14apr

Het energieke vrouwen voedingskompas

Een schat aan kennis en waardevolle tips, Het Energieke Vrouwen Voedingskompas is de ultieme gids voor elke vrouw om inzicht te krijgen in hoe hormonen werken en hoe je zo lang mogelijk vitaal en gezond blijft.

Hoewel onzichtbaar hebben hormonen invloed op alles in ons lichaam. Ze bepalen voor het overgrote deel je gezondheid, je vitaliteit en ook je humeur.

Hormonen zijn de baas van je vethuishouding. Je hormonen bepalen of je cellulitis hebt of niet, hoe je haren, huid en nagels eruitzien en of je snel in de stress schiet of onder alle omstandigheden relaxed kunt blijven.

Het zijn je hormonen die bepalen of jij ’s morgens met veel energie opstaat of dat je er een moord voor zou doen om nog een uurtje te kunnen blijven liggen. Ook eetbuien zijn geen gebrek aan wilskracht: het zijn je hormonen die je op pad sturen naar de koelkast!

Voeding heeft een grote invloed op de vrouwelijke hormoonhuishouding. Door je voeding aan te passen verander je je hormonen.

Dit boek geeft daarvoor concrete handvatten. Als je begrijpt hoe hormonen werken krijg je de regie over je energie en gezondheid terug, zowel fysiek als mentaal.

 

Koop nu

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

15apr

"Een ontmoeting met jezelf" door Diana Bergsma

18 vrouwen vertellen. Recensie geschreven door Ada, van de vrouwenbibliotheek.
een ontmoeting met jezelf  Diana BergsmaEen ontmoeting met jezelf vormt een samenvatting van 18 verhalen met de ingrijpende gebeurtenissen van 18 vrouwen van verschillende leeftijden en achtergrond. Het is een verrassend eerlijk en open boek, waarin het hart en de ziel van die vrouwen worden bloot gelegd. De vrouwen werden geïnspireerd en begeleid door hun therapeut (Diana Bergsma) om hun ervaringen te delen in een boek en er nog sterker van te worden.

De 18 ijzersterke over-winningen op zichzelf, de omstandigheden, ziekten of ongelukken staan centraal. Het geeft de hoop dat alles mogelijk is. Wonderen bestaan niet, maar wij mensen zijn in staat om onze leefsituatie weer beter te maken.

Het is bijzonder dat elke hoofdstuk begint met de informatie over de vrouw, haar leeftijd, de opleiding, haar beroep en sociale stand, zodat het heel persoonlijk wordt gemaakt. Er ontstaat een beeld, dat je helpt om in het verhaal te komen. Het gaat over vrouwen uit het gewone dagelijkse leven. Ze kunnen zomaar je buurvrouw zijn, of je collega. Ze zijn overal te vinden, als je goed kijkt. Dat vind ik ook de geheime kracht van dit boek.

 

Er worden vragen beantwoord vanuit persoonlijke ervaringen en dat maakt het lezen intiem en diepgaand.

  • Hoe ga je om met de frustratie als je allerdiepste wens om moeder te worden niet lukt?
  • Of hoe durf je jezelf en gelukkig te zijn, als je moet voldoen aan alle verwachtingen om je heen?
  • Wat als je allermooiste droom in werkelijkheid een hel blijkt te zijn?
  • Weg vluchten van je angsten of leren naar je eigen gevoelens te kijken?
  • Of hoe leef je met een eetstoornis? Hoe ga je als buitenstaander daar mee om?
  • Of als je man een drankprobleem heeft?
  • Of als je een burn-out krijgt?
  • Of als je kind aan darmkanker overlijdt?
  • Hoe is het een jonge moeder terwijl je blind bent?
  • Of als je kind autistisch is?
  • Hoe overwin je kanker?
  • Hoe verwerk je seksueel misbruik?
  • Hoe leer je liefdevol en respectvol naar jezelf en de ander te zijn?

Het doel van Een ontmoeting met jezelf is vrouwen en mannen te inspireren om bewuster van en verantwoordelijker naar hun eigen leven te worden. Naar mijn mening is hen dat aardig gelukt.

NU Kopen

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

16jul

Kom uit je luie stoel, doe iets nieuws

Ken je dat gevoel dat alles wel loopt in je leven, je hebt niet teveel zorgen, maar je leven is wat saai en leeg. Hoelang ga je daar mee door? Ik begrijp dat het comfortabel is, hetzelfde deuntje elke dag. Maar brengt dit het gevoel dat je leeft, dat je midden in het leven staat? Of ben je de toeschouwer geworden van je eigen leven?

Wat heb je nodig?

Alleerst denk ik de motivatie om iets te veranderen waardoor je weer gaat voelen hoe leuk het leven is. Het zit hem vaak in de kleine dingen. Voor mij was dat b.v. dat ik me aansloot bij een eetclub, voor elkaar koken en luisteren naar elkaars verhalen. Maar ik deed ook nog iets anders. Mijn wens was al heel lang dat ik me meer vrouwelijker wilde voelen. Een goede start voor mij was simpelweg 5 jurken kopen, in andere kleuren en mode dan ik gewend was. Nu, met lekker weer draag ik ze elke dag, ik voel me happy, ik voel me lijf. Een ander ding die ik deed was mijn voeding veranderen, minder vlees, meer vis. Je weet wel die goede vetten heeft.

Jezelf onder de loep nemen is belangrijk, het zit echt vaak in kleine dingen. 

Nodig meer vrienden uit

Ik hoor vaak van mensen dat ze al jaren in dezelfde kring van vrienden zijn en dat het ze niet lukt om nieuwe vrienden te maken. Er zijn volop mogelijkheden om dat te doen, er zijn zoveel leuke workshops, clubs waar je lid van kan worden. Je moet wel die eerste stap durven zetten. Kom op, pak je agenda er eens bij en plan het in en haak niet af. Doe het!

Wellicht zou je eens andere dingen kunnen ondernemen met je vrienden die je hebt. Kom met een voorstel en laat hun met een voorstel komen. Wie niet waagt wie niet wint!

Opruimen in je huis

Zit je al op dezelfde stoel of bank de laatste 10 jaar of langer?  

Hoe zou het zijn om eens te snuffelen naar ander meubilair, second hand of nieuw, maakt niet uit. Een andere kleuren samenstelling, eentje waar je blij van wordt! Of ga eens door je tuin, kloppen de kleuren nog, word je blij van je tuin?

Daarnaast kan je ook eens kijken wat je kan opruimen waardoor je weer een ander blij maakt. Ik doe dit al jaren en het voelt heerlijk dat ik geen overbodige spullen hebt.

En dat je een ander ook wat gunt. Opruimen is goed voor je ziel.

Visionboard maken

Gebruik eens oude tijdschriften, zoek eens beelden of teksten, ga is vrij aan de gang wat je aanspreekt. Laat lekker je fantasie vrij en laat los. Alles mag.

Je kan er een paar keer aan werken, hang het op in je woonkamer of keuken en kijk zo nu en dan. Waar wordt je blij van, wat zou je anders willen. Schrijf het op je visionboard. Maak nog geen besluit maar gun jezelf dit proces. Kijk eens na een maand wat het je heeft gebracht. En ga het dan pas ook uitwerken! Volg je intuïtie Je kan dit!

En lukt dit je allemaal niet?

Heb je het gevoel niet verder te komen, blijf je draaien in rondjes? Wacht gewoon niet langer. Zoek hulp in je omgeving of kom mee op een reis of een personal coaching traject in Zutphen.

Dus kom uit je luie stoel en doe iets! Dan lukt het!

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

03sep

Ik las een prachtig en herkenbaar artikel van Catherine Ongenae, zij schrijft verhalen en colums.

Vrouw ondermijn de andere vrouw niet!

Op school voerden we onze eigen ‘baas in eigen buik’-strijd. We daagden de leraren uit met vragen over voorbehoedsmiddelen en de eerste keer. En het moet gezegd, niemand deed een poging om ons daarin tegen te houden. Als de godsdienstleraar de bui zag hangen, ging hij in kleermakerszit op zijn bureau zitten, en liet hij ons discussiëren. Als hij tussenbeide durfde te komen, kreeg hij de volle laag. ‘Maar meneer, het is toch óns lichaam?’

Het zat er toen al in, dat feminisme. Voor mij betekende de vrouwenstrijd concreet: ‘sisterhood’. Internet en social media bestonden nog niet, maar dat hadden we niet nodig om te weten dat we samen sterk kunnen zijn. Van onze rolmodellen leerden we de kracht van meisjes en vrouwen kennen. We zongen uit volle borst mee met Madonna, Annie Lennox en Mel & Kim. We dweepten met Tina Turner, die ontsnapt was aan het partnergeweld van Ike, en hem nadien grandioos overklaste als artiest.

We zijn 25 jaar later en de vrouwenstrijd woedt opnieuw 

Er worden boeken over het thema geschreven en debatten mee gevuld. Maar over de essentie kunnen we kort zijn: wat vrouwen vragen is dat de samenleving fair is, hen evenveel kansen geeft als mannen. Dat ze de ruimte krijgen om die maatschappelijke achterstand van eeuwen op te halen. De mensheid daaraan herinneren, daar dient Internationale Vrouwendag voor.

Een samenleving zonder genderongelijkheid vraagt een inspanning van mannen, maar ook vrouwen moeten hun verantwoordelijkheid durven te nemen. Niet alleen moeten we ons losmaken van de conditionering die ons onzeker en bescheiden houdt als het op competenties aankomt waarvan men lang dacht dat ze exclusief mannelijk waren: leiding geven, kunst maken, politiek bedrijven… We moeten ons ook durven te bevrijden van de slachtofferrol en van de schuldgevoelens die ons plagen omdat we denken ergens tekort te schieten. We hoeven niet perfect te zijn.

Maar nog dringender moeten we af van de strijd die vrouwen onder elkaar voeren. Vrouwen halen niet alleen zichzelf maar ook andere vrouwen nog te vaak naar beneden. De meeste vrouwen die excelleren in wat ze doen – of dat nu het huishouden is, een soundtrack schrijven, een sport of een multinational leiden – kunnen op de nijd en de jaloezie van een heleboel andere vrouwen rekenen.

Geef vrouwen wat meer plaats om hun ding te doen en zich te ontplooien, en ze zullen solidair zijn en elkaar steunen. Verstik hen, en ze zullen zich gedragen zoals krabben in de spreekwoordelijke mand

Giftig klimaat

Komt het door de schaarste qua kansen of ligt het aan onze narcistische tijden? Ik gok op een combinatie van de twee. Los van de occasionele psychopaat (m/v) die niemand het licht in de ogen gunt, heeft veel te maken met ruimte en mogelijkheden. Geef vrouwen wat meer plaats om hun ding te doen en zich te ontplooien, en ze zullen solidair zijn en elkaar steunen. Verstik hen, en ze zullen zich gedragen zoals krabben in de spreekwoordelijke mand.

Voeg daar nog de Borderline Times-analyse van psychiater Dirk De Wachter aan toe, het tijdperk van de self branding, van de ongebreidelde competitie en de gedachte dat succes zich vertaalt in het aantal mensen dat je van de baan hebt gereden, en je hebt een giftig klimaat. Niet alleen voor vrouwen, maar voor iedereen.

Het feminisme is niet gebaat bij dit soort gedrag, maar gelukkig is het feminisme sterk. Het vuur verspreidt zich snel, het brandt hevig. Voor elke vrouw die onrecht wordt aangedaan, staan er verschillende andere op om hun ongenoegen te uiten. Ik zie veel intelligente, wereldwijze vrouwen, oud en jong, die gewapend met argumenten en geschiedenis, en met opgeheven hoofd de critici uitlachen. Ik juich hen allemaal toe, ook als ze elkaar tegenspreken.

Botsende stemmen

Het feminisme anno 2016 is gevarieerd en complex, met vaak tegengestelde stemmen. Soms botst het, we zijn het zelden over alles eens. Dat is oké. Elk feministisch parcours is anders. We hoeven niet allemaal dezelfde strijd te leveren. Mij lijkt het belangrijker om zo veel mogelijk terrein in te nemen.

Ik ben blij dat ik met het boek #Seksisme (Nee, wij overdrijven niet!) (Uitg. Polis), dat ik samen met twaalf andere vrouwen schreef, het debat heb kunnen aanwakkeren en een aantal stappen verder heb kunnen brengen. Ik ben er trots op dat de stemmen in het boek elkaar durven tegen te spreken.

Maar ik ben ook geschrokken. Van de onwetendheid en de onwil van veel mannen, maar nog meer van de agressie van veel vrouwen.

Ik geloof in een feminisme dat zich boos maakt als het moet, maar mild kan zijn waar kan. Waarom zou je elkaar ondermijnen? Er is toch genoeg plaats onder de zon?

Vrouwen kunnen elkaars ergste vijand zijn

Ik ken weinig vrouwen die dat niet zullen beamen. We praten er in het openbaar zelden, over uit angst om uitgelachen te worden (catfight!) of omdat we daarmee mogelijk de vrouwenzaak beschadigen. Toch keren veel vrouwen zich af van het feminisme omdat ze vinden dat vrouwelijke agressie en vrouwelijk seksisme niet mogen bedekt worden met de mantel der liefde.

Ik geloof in een feminisme dat zich boos maakt als het moet, maar mild kan zijn waar mogelijk. Waarom zou je elkaar ondermijnen? Er is toch genoeg plaats onder de zon? Zolang vrouwen elkaar blijven bekampen en saboteren in plaats van elkaar te helpen of te steunen (negeer elkaar desnoods in plaats van elkaar aan te vallen), houden ze niet alleen hun eigen groei, maar ook die van andere vrouwen en bij uitbreiding de hele samenleving tegen.

Wil je het hele artike lezen?

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

Ons Reisaanbod