Het verlies van een kind verandert je leven voorgoed, maar wat soms minder wordt gezien, is wat dit verlies doet met de liefde tussen twee mensen die samen verder moeten terwijl niets meer hetzelfde voelt.
Misschien houden jullie nog evenveel van elkaar, maar rouwen jullie totaal verschillend. De een wil praten terwijl de ander juist stil wordt, de een zoekt lichamelijke nabijheid terwijl de ander ruimte nodig heeft en soms ontstaat er langzaam een afstand die geen van beiden heeft gewild. Je deelt hetzelfde verlies, maar dat betekent niet automatisch dat je hetzelfde verdriet voelt of op dezelfde manier verder kunt.
Retraite: Elkaar vinden na het verlies van jullie kind
Tijdens de retraite op het Indonesische eiland Karimunjawa krijgen jullie ruimte om juist daarbij stil te staan. Niet om het verdriet achter je te laten, want jullie kind blijft onderdeel van jullie leven, maar om te onderzoeken hoe verdriet en liefde naast elkaar kunnen bestaan en hoe jullie elkaar opnieuw kunnen vinden wanneer rouw tussen jullie in is komen te staan.
Dit is geen gewone rouwretraite
Deze reis draait niet om loslaten, verwerken volgens een vast stappenplan of proberen weer de mensen te worden die jullie vóór het verlies waren. Jullie zijn veranderd.
De vraag is daarom niet hoe je teruggaat naar vroeger, maar hoe je vanuit alles wat er is gebeurd opnieuw verbinding kunt maken met jezelf, je partner en het leven dat verdergaat.
Tijdens gesprekken, workshops, reflectie, rituelen en momenten van stilte onderzoeken jullie hoe het verlies doorwerkt binnen jullie relatie. Er is aandacht voor verschillende manieren van rouwen, communicatie, intimiteit, behoeften en de soms ingewikkelde vraag hoe je weer naar een gezamenlijke toekomst kunt kijken zonder het gevoel te krijgen dat je daarmee je kind achterlaat.
Wanneer je samen rouwt, maar niet hetzelfde rouwt
Juist verschillen in rouw kunnen binnen een relatie verwarrend en pijnlijk worden. Misschien denk je dat je partner verder is omdat hij of zij minder praat, terwijl achter die stilte een wereld aan verdriet schuilgaat. Misschien wil jij herinneringen ophalen terwijl je partner daar op dat moment niet tegen kan, of merk je dat jullie elkaar proberen te beschermen en daardoor steeds minder vertellen wat er werkelijk vanbinnen gebeurt.
Wat ooit vanzelfsprekend was, kan ineens ingewikkeld worden.
Tijdens deze retraite hoeven die verschillen niet opgelost te worden. Jullie krijgen ruimte om ze beter te begrijpen, uit te spreken wat moeilijk is geworden en opnieuw te luisteren naar wat de ander nodig heeft, zonder dat één manier van rouwen de juiste hoeft te zijn.
Liefde mag naast verdriet bestaan
Opnieuw genieten, samen lachen of verlangen naar intimiteit kan na het overlijden van een kind ingewikkelde gevoelens oproepen. Mag je alweer gelukkig zijn? Mag je plannen maken? Mag het leven ooit weer licht voelen?
Deze retraite biedt ruimte aan die tegenstrijdigheid, want liefde voor jullie kind verdwijnt niet wanneer er opnieuw plezier, verbinding of toekomst ontstaat.
Misschien zit daar juist een belangrijke beweging: niet kiezen tussen verdriet en leven, maar langzaam ontdekken dat beide naast elkaar mogen bestaan.
Ver weg van alles wat iedere dag van jullie vraagt
De retraite vindt plaats op Karimunjawa, een Indonesische eilandengroep waar zee, natuur en stilte het tempo bepalen. In een kleine groep van vier tot zeven stellen ontstaat ruimte voor herkenning en gesprekken die thuis soms moeilijk van de grond komen.
Naast de inhoudelijke begeleiding is er ruimte om samen te ontspannen en het eiland te ervaren. Yoga en meditatie zijn beschikbaar in de ochtend en het programma bevat onder andere rituelen en ceremonies, workshops, een Indonesische massage, een Access Bars sessie en een snorkel en eilandtour met barbecue.
Het is juist die combinatie die deze reis bijzonder maakt. Jullie zijn niet zeven dagen onafgebroken met verdriet bezig, maar krijgen ook ruimte om samen iets te beleven, de zee in te gaan, te eten, te rusten en misschien voorzichtig weer te ervaren hoe het voelt wanneer er naast gemis ook iets anders mag bestaan.
Begeleiding vanuit professionele én persoonlijke ervaring
De retraite wordt begeleid door Dennis en Margo
Dennis verloor samen met zijn vrouw Babs hun zeventienjarige zoon Sam. Vanuit die persoonlijke ervaring kent hij de vragen die ontstaan wanneer je als ouders hetzelfde kind verliest, maar ieder op je eigen manier probeert verder te leven. Vanuit zijn professionele achtergrond heeft hij daarnaast jarenlang mensen begeleid rondom communicatie, leiderschap en eigenaarschap.
Margo woont op Karimunjawa en is coach. Zij is opgeleid als coach en counselor en werkt daarnaast met energetische healing en andere vormen van spirituele begeleiding. Tijdens deze retraite brengt zij haar ervaring samen met de persoonlijke en professionele benadering van Dennis.
Voor wie?
Deze retraite is bedoeld voor stellen van wie één of beide partners een kind hebben verloren en die merken dat het verlies niet alleen individueel wordt gedragen, maar ook onderdeel is geworden van hun relatie.
Dat kan jullie gezamenlijke kind zijn, maar ook een kind uit een eerdere relatie. Wat telt, is dat jullie willen onderzoeken wat het verlies met jullie beiden heeft gedaan en hoe jullie elkaar daarin opnieuw kunnen ontmoeten.
Niet omdat jullie relatie eerst bijna stuk moet zijn voordat je hulp mag zoeken.
Juist wanneer er nog liefde is, maar je voelt dat verdriet, stilte of verschillende manieren van rouwen tussen jullie zijn komen te staan, kan het waardevol zijn om daar bewust tijd en aandacht aan te geven.
Jullie kind blijft onderdeel van jullie verhaal
Misschien is dat wel het belangrijkste uitgangspunt van deze reis.
Niemand gaat jullie vragen afscheid te nemen van de liefde voor jullie kind om verder te kunnen leven. Het gaat juist over de vraag hoe jullie die liefde kunnen meenemen in het leven dat voor jullie ligt, terwijl er tegelijkertijd opnieuw ruimte mag ontstaan voor elkaar.
Want verdergaan betekent niet vergeten.
En opnieuw van het leven of van elkaar genieten betekent niet dat het verlies minder belangrijk is geworden.
Misschien begint elkaar terugvinden niet met minder verdriet, maar met opnieuw durven delen wat er onder dat verdriet nog altijd aanwezig is: liefde.
