Het Festival van Liefde; een reis naar jezelf.
6 maanden later na het Festival deelt Pri uit België hoe het nu met haar is.
Er zit nog zoveel in mij,
beelden, gevoelens, inzichten,
en alles van het Festival van Liefde komt terug naar boven.
Voor het festival van liefde was ik al bezig met mijn pad.
Ik was al aan het bouwen, aan het voelen, aan het groeien,...
En daar is er iets opengebroken.
Sindsdien voelt het alsof alles sneller stroomt.
Mijn praktijk groeit, en dat is eigenlijk een mooi gevolg.
Wat écht veranderd is,
is hoe ik mezelf zie.
Mijn zelfwaarde is gestegen.
Niet mentaal, maar voelbaar in mijn lichaam.
Ik sta meer voor mezelf,
ik voel mijn grenzen sneller,
en ik handel er ook naar.
Alles wat ik diep vanbinnen weet,
belichaam ik nu.
Dat is nieuw.
We hebben daar zoveel gedaan…
workshops over ontvangen,
over vrouwelijke en mannelijke energie,
over ego en liefde.
Die voice-dialogue-oefening bijvoorbeeld…
Was heel diepgaand.
En de workshop over ontvangen en het systematisch werk…
ik voel dat nog steeds in mijn systeem verder werken.
En het was niet alleen dat.
Het was ook de plek.
Karimunjawa…
ik weet niet hoe ik het anders moet zeggen: dat is een vortex.
Alsof alles daar dieper binnenkomt.
Sneller beweegt.
Eerlijker wordt.
De natuur daar… is niet zomaar mooi.
Ze raakt je tot in jouw essentië.
Ik herinner me een moment in het water…
waar ik gewoon dreef en naar beneden keek,
naar de onderwaterwereld die zich in alle rust ontvouwde.
Zoveel schoonheid.
Zoveel puurheid.
En op dat moment voelde ik heel helder:
dit is geen toeval.
De schoonheid buiten mij
was een directe reflectie
van de schoonheid die ook in mij leeft.
Vroeger zei ik sneller “ja”.
Uit enthousiasme.
Uit openheid.
Soms ook uit pleasegedrag.
Nu voel ik sneller: dit klopt niet.
En dan zeg ik “nee”.
Zonder schuldgevoel,
of toch met zachtheid naar dat deel in mij dat dit nog aan het leren is.
En elke keer dat ik dat doe,
zeg ik eigenlijk ook “ja” tegen mezelf.
Ik voel dat ik dichter bij mezelf blijf.
En het bijzondere is:
daardoor begint er net meer te stromen.
Meer juiste mensen.
Meer juiste kansen.
Alles valt in alignment.
En wat ik ook voel…
is dat deze reis al begon vóór ik vertrok.
De keuze om te gaan,
de moed om zo ver te reizen,
en voor sommigen ook de bewuste keuze als ouder
om zichzelf dit geschenk te geven;
en daarin een voorbeeld te zijn voor hun kinderen,
dat het oké is om voor jezelf te kiezen
en te vertrouwen in het losser laten.
Dat alleen al
zet iets in beweging.
En geeft meer zelfzekerheid.
En dat stopt niet wanneer je terugkomt.
Ik ben nu terug
en ik voel dat het nog altijd aan het doorwerken is.
In kleine dingen.
In grote dingen.
In hoe ik keuzes maak.
In hoe ik mezelf zie.
Het Festival van Liefde was voor mij geen afgesloten ervaring.
Het was een opening.
Een verdieping.
Een herinnering aan de liefde die al in mij leeft.
En misschien is dit het moment voor jou
om ook je eigen liefde te openen. 