Laat Het Los 

Je kunt blijven proberen om alles bij elkaar te houden, als een acrobaat die in het circus met klamme handen drie borden en een brandende fakkel hoog in de lucht houdt, in de hoop dat niemand doorheeft dat het zweet langs je rug gutst van uitputting en angst dat je grip verliest, maar diep vanbinnen weet je best dat sommige dingen gewoon niet bedoeld zijn om eeuwig te blijven, hoeveel energie je er ook in stopt, hoeveel slaap je ervoor laat, hoeveel versleten pleisters je op die oude wonden plakt.

Leegzuigen

Je hoeft niet alles te lijmen wat uit elkaar valt, je hoeft niet krampachtig te redden wat allang zijn glans verloren heeft, want laten we eerlijk zijn, het forceren van wat eigenlijk al aan het breken is, kost je uiteindelijk meer dan het je oplevert; het zuigt je leeg, laat je achter met handen vol scherven, terwijl jij wanhopig probeert te bewijzen dat jij het redmiddel bent voor alles wat verouderd, versleten of simpelweg op is.

Strijd

Het leven schotelt je momenten voor waarop je alles los zou moeten laten wat niet meer voor je werkt, waarin je mensen boos moet laten zijn, omdat hun woede niets zegt over jouw essentie maar alles over hun eigen strijd, en dat is misschien confronterend, maar juist daarin schuilt de vrijheid dat je niet hoeft te dansen naar de pijpen van wie je niet werkelijk ziet; hun meningen, hun kritiek, hun eeuwige oordeel, het is geen maatstaf voor jouw waarde, het is slechts een projectie van hun eigen tekort.

Verlies

En dan zijn er die avonden waarop je ligt te malen, waarin je jezelf eindeloos afvraagt waar je naartoe moet, wat je nu eigenlijk aan het doen bent, of je ooit het antwoord vindt op de vraag waarom alles soms in duigen valt terwijl jij zo je best doet om het geheel te houden, maar wat je vergeet is dat het universum je pad allang heeft uitgekerfd, vaak op manieren die je nu nog niet kunt overzien, want verlies, hoe zwaar het ook op je schouders drukt, is soms niets anders dan ruimte scheppen voor iets groters, iets beters, iets wat je anders nooit had kunnen ontvangen.

Wat echt bij je hoort, blijft, dwars door onzekerheid en chaos heen, hoe hard de wind ook waait, terwijl alles wat klaar is met jou zijn eigen weg zoekt, ongeacht hoe wanhopig je eraan blijft vasthouden; het leven laat zich niet dwingen, het stroomt altijd naar balans, zelfs wanneer jij alleen maar duisternis ziet en de controle volledig lijkt te verliezen.

Kansen

In die natuurlijke orde van dingen, eindes die deuren sluiten, beginnens die voorzichtig hun intrede doen is het onze menselijke neiging om te blijven hangen aan het bekende, aan wat ooit veiligheid bood, omdat we geloven dat het nieuwe altijd minder zal zijn dan wat we achterlaten, maar daarin vergissen we ons, want het universum is overvloedig, zit boordevol onverwachte kansen, frisse liefdes en een nieuw doel, en de enige reden waarom je dat niet ziet, is omdat je vasthoudt aan wat jou niet langer dient.

Geloof nooit de fluistering dat je mooiste dagen achter je liggen, want het leven is niet gestopt met jou te verrassen, er is altijd nieuwe schoonheid, zelfs na de diepste pijn, het goede is nog lang niet op, en als je durft te geloven dat vreugde, liefde en rust opnieuw je pad zullen kruisen, ontdek je dat je alleen maar ruimte hoeft te maken door eindelijk los te laten wat jouw groei tegenhoudt.

Vertrouw

Dus vraag jezelf nu, zonder omwegen, af waar jij je nog steeds aan vastklampt uit angst, waar je jezelf gevangenhoudt in oude verhalen, en wanneer je het antwoord hebt gevonden, vertrouw jezelf dan genoeg om het te laten vallen, zodat het leven eindelijk de ruimte krijgt om jou te laten groeien, want zolang jij moed genoeg toont om het oude los te laten, is het mooiste dat je ooit zult beleven, al onderweg naar jou.

Jij bent niet zwak als je laat gaan. Jij leeft pas echt.