Thuiskomen in liefde 

Angelike: Mijn ervaring als facilitator op het Festival van Liefde in Indonesië

In oktober vorig jaar reisde ik voor het eerst naar Karimunjawa, een eilandje in de Java-zee waar de tijd zachter lijkt te bewegen en waar natuur en eenvoud je vanzelf vertragen.. Een plek die ik nog niet kende, maar die me vanaf het eerste moment welkom heette. Ik was daar als begeleider en facilitator van het Festival van Liefde, en ik koos ervoor om een week eerder aan te komen. Om te landen. Te acclimatiseren. En vooral: om zelf eerst te luisteren naar de plek.

Het prachtige resort van Margo waar het festival plaatsvond, nodigde me uit om mijn zintuigen te openen.. Zee, Jungle, stilte en eenvoud komen hier samen op een manier die je vanzelf vertraagt. In die eerste dagen voelde ik hoe mijn systeem tot rust kwam. Hoe mijn zintuigen zich openden. Alsof de plek zelf me voorbereidde op wat er zou komen. Dat bleek geen overbodige luxe, want het Festival van Liefde is geen gewoon evenement, het is een veld waarin iets wezenlijks wordt aangeraakt.

Liefde als bedding, niet als concept

Het Festival van Liefde bracht de deelnemers samen: mannen en vrouwen met verschillende achtergronden, leeftijden en levensverhalen. Wat hen verbond, was een verlangen naar echtheid. Naar liefde, niet als idee, maar als ervaring. Liefde voor jezelf, voor de ander en voor het leven zelf.

Mijn rol

In mijn rol als facilitator gaf ik verschillende verdiepende workshops, geworteld in stemwerk, Voice Dialogue en belichaamde bewustwording. Thema’s als verbinding, zelfliefde en de spanning tussen ego en liefde kwamen steeds opnieuw terug. Niet om te analyseren, maar om te voelen. Om te ervaren hoe liefde klinkt, beweegt en vorm krijgt in het lijf.

Wat me raakte, was de bereidheid van de groep om werkelijk aanwezig te zijn. In de workshops, maar ook daarbuiten. Er werd gelachen, gehuild, gezwegen en gedeeld. De afwisseling tussen intensieve innerlijke processen en ruimte voor rust, natuur en integratie zorgde voor een natuurlijke balans. Precies daarin ontstond verdieping.

Een veld van veiligheid, humor en heling

Het festival voelde klein en intiem, en dat was een kracht. In korte tijd ontstond er een diepe verbondenheid binnen de groep — alsof mensen elkaar al jaren kenden. De begeleiding werd vaak benoemd als warm, professioneel en veilig. Er was ruimte voor ieders proces, zonder druk, zonder moeten.

Wat deelnemers terug gaven, raakte me. Woorden als thuiskomen, onvoorwaardelijke liefde, emotionele diepgang en hartverwarmend kwamen steeds terug. Sommigen beschreven hoe zij in de workshops veel over zichzelf leerden, en daarna bewust tijd namen om te rusten en te integreren. Anderen benoemden juist de lichtheid en het plezier: hoe leuk het was, hoe rijk de ontmoetingen, hoe verrassend de combinatie van persoonlijke ontwikkeling, ontspanning, lokale cultuur en natuur.

Ook de omgeving speelde hierin een essentiële rol. Tussen workshops door was er ruimte om te zwemmen, te snorkelen, te wandelen of het eiland per scooter te verkennen. Juist in die momenten van nietsdoen konden inzichten landen en begon de echte verandering voelbaar te worden.

Meer dan een reis

Voor mij was dit festival niet alleen een werkervaring, maar ook een persoonlijk thuiskomen. In onvoorwaardelijke liefde. In vertrouwen. In het besef dat wanneer mensen samenkomen in een gedragen veld, met aandacht, zorg en helder leiderschap, er iets ontstaat dat verder reikt dan woorden.

Het Festival van Liefde is meer dan een spirituele reis of een tijdelijke ontsnapping aan het dagelijks leven. Het is een uitnodiging om te vertragen, om te voelen en om opnieuw verbinding te maken, met jezelf en met anderen. Een ervaring die blijft nazinderen, lang nadat je weer thuis bent.

Met dankbaarheid kijk ik terug op deze eerste editie. En met vertrouwen kijk ik vooruit.

Dit jaar volgt een tweede Festival van Liefde. Opnieuw op deze magische plek. Opnieuw met ruimte voor vertraging, verdieping en verbinding.

Voor wie voelt dat liefde geen bestemming is, maar een weg.